Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kobe Bryant | ||||||||||
 Bryant w 2010 |
||||||||||
| #24 Los Angeles Lakers | ||||||||||
| rzucający obrońca | ||||||||||
| Pełne imię i nazwisko | Kobe Bean Bryant | |||||||||
| Pseudonim | "Black Mamba", "KB24" | |||||||||
| Data i miejsce urodzenia | 23 sierpnia 1978 Filadelfia, USA |
|||||||||
| Obywatelstwo | USA | |||||||||
| Wzrost | 198 cm | |||||||||
| Masa ciała | 93 kg | |||||||||
| Kariera | ||||||||||
| Aktywność | od 1996 | |||||||||
| Szkoła średnia | Lower Merion HS Ardmore, Pensylwania |
|||||||||
| Draft | 1996, numer: 13 Charlotte Hornets |
|||||||||
|
||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
||||||||||
| Strona internetowa | ||||||||||
Kobe Bean Bryant (ur. 23 sierpnia 1978 w Filadelfii, w stanie Pensylwania) – amerykański koszykarz, grający na pozycji rzucającego obrońcy. Od początku kariery związany z klubem Los Angeles Lakers, pięciokrotnie zdobywał mistrzostwo ligi. W roku 2008 wybrany został najbardziej wartościowym zawodnikiem sezonu zasadniczego (MVP), a w kolejnych latach 2009 i 2010 MVP finału NBA.
Spis treści |
Urodził się 23 sierpnia 1978 roku w Filadelfii jako jedyny syn Pameli (J) i Joe. Miał dwie siostry. Cała rodzina była ze sobą bardzo zżyta, więc Kobe nie miał kłopotów w okresie dorastania – nie wpadł w złe towarzystwo oraz uniknął problemów z narkotykami.
Joe Bryant, ojciec Kobego, był zawodowym koszykarzem. W późnych latach siedemdziesiątych występował w NBA w drużynie Philadelphia 76ers, a później San Diego Clippers i Houston Rockets. Kiedy zakończył karierę w NBA wyjechali z całą rodziną do Włoch. We Włoszech Kobe spędzał czas na nauce języka i na grze w piłkę nożną, czasami grał w koszykówkę z ojcem. Do dziś jest miłośnikiem piłki nożnej, biegle także mówi po włosku.
W 1991 rodzina Bryantów przeprowadziła się z powrotem do USA. W szkole średniej Kobe był najlepszym zawodnikiem, co zaowocowało przyznaniem mu nagrody dla najlepszego gracza przez pismo "USA Today". W meczu jeden na jeden wygrał z występującym w NBA Jerrym Stackhousem. Po skończeniu nauki szkolnej w wieku 17 lat Kobe wybrał karierę w NBA, rezygnując ze studiów.
Kobe został wybrany w pierwszej rundzie draftu 1996 z numerem 13. przez Charlotte Hornets, ale nigdy nie założył koszulki "Szerszeni". Został wymieniony na Vlade Divaca z Los Angeles Lakers. W pierwszym sezonie Bryant miał pecha, gdyż przytrafiła mu się plaga kontuzji, co nie pozwalało mu na podnoszenie poziomu swoich umiejętności. Jednak walczył z przeciwnościami losu i zakończył swój debiutancki sezon ze średnią 7,6 punktu, 1,3 zbiórki w czasie 15,5 minuty gry na mecz.
W tym sezonie Kobe wciąż był rezerwowym, lecz mimo to na koniec sezonu osiągnął średnią punktową 15,4, najwyższą wśród rezerwowych w całej lidze. Ponadto uzyskał również średnią asyst 2,5 oraz zbiórki 3,1 na mecz. Najlepszy mecz w tym sezonie Kobe miał podczas konfrontacji z Chicago Bulls, kiedy to pod nieobecność Shaquille O'Neala zdobył 33 punkty, a lepszy w tym meczu był tylko Michael Jordan, który rzucił 36 punktów. Lakers przegrali ten mecz, lecz w dobrym stylu. Do kolejnej potyczki Jordana z Bryantem doszło podczas meczu gwiazd w 1998 roku w Nowym Jorku. Media okrzyknęły ten mecz symbolicznym pojedynkiem dwóch graczy uczestniczących w zmianie warty. Jordan musiał się sporo namęczyć, aby wygrała drużyna Wschodu, a on wygrał rywalizację z Kobem i zdobył tytuł MVP. Bryant grając przez 22 minuty zdobył 18 punktów (najwięcej z zespołu Zachodu), 6 zbiórek, 2 przechwyty i 1 asystę.
Los Angeles Lakers znowu zakwalifikowali się do rundy play-off. W pierwszej rundzie spotkali się z Portland Trail Blazers, których pokonali 3-1, w półfinale grali z Seattle SuperSonics i pokonali ich 4-1, ale w finale konferencji ulegli Utah Jazz 4-0.
Był to kolejny sezon dynamicznego rozwoju talentu koszykarskiego Bryanta.
W sezonie 1998/99 przyniósł ze sobą lokaut koszykarzy. Przez kłótnie zawodników z władzami ligi sezon uległ skróceniu, więc zawodnicy nie mieli zbyt dużo okazji na wykazanie się swoimi umiejętnościami. W L.A. nadszedł czas wyboru zawodnika na pozycji rzucającego obrońcy. W drużynie było dwóch świetnych rywalizujących zawodników – Eddie Jones i Kobe Bryant. Generalny menedżer Jerry West zdecydował, że zostanie Bryant, który świetnie grał i stale się rozwijał. Eddie Jones i Elden Campbell powędrowali do New Orleans Hornets w zamian za Glena Rice'a. Kobe stał się więc drugim strzelcem w zespole, a Rice miał być tylko uzupełnieniem dla Shaquille'a i Kobego.
Bryant osiągnął w tym sezonie średnią punktów 19,9 na mecz, zbiórek 4,3 oraz asyst 3,8. Jednak i w tym sezonie Lakersi odpadli w play-off w półfinale przegrywając z późniejszymi mistrzami San Antonio Spurs 4-0. Wcześniej zespół z Los Angeles pokonał drużynę Houston Rockets 3-1.
Od tego sezonu trenerem Lakers został sześciokrotny mistrz NBA z Chicago Bulls - Phil Jackson. Nowy sezon rozpoczął się niepomyślnie dla Kobego, który w meczu kontrolnym złamał rękę, co wykluczyło go z gry na 6 tygodni. Na początku zespół bez Kobego grał raczej przeciętnie, lecz gdy Bryant wrócił do gry, stworzyli z Shaquillem doskonały duet. Kobe zdobywał w tym sezonie średnio 22,5 punktu na mecz, 6,3 zbiórki oraz 4,9 asysty. Doskonała gra obronna Lakers zaowocowała wybraniem Shaqa i Kobego do NBA First Defensive Team.
Los Angeles Lakers jako najlepsza drużyna ligi awansowała do play-off, w których w pierwszej rundzie musieli zmierzyć się z Sacramento Kings. Po zaciekłej walce wygrali oni rywalizację 3-2 i awansowali dalej, gdzie napotkali Phoenix Suns, z którymi poradzili sobie bez kłopotów wygrywając 4-1. W finale konferencji trafili znowu na bardzo silnego przeciwnika jakim był zespół z Portland. Lakers szybko objęli prowadzenie 3-1, jednak zespół Portland Trail Blazers zagrał dwa fantastyczne mecze i doprowadził do stanu 3-3. Decydujący mecz odbył się w Los Angeles. Po trzech kwartach Lakers przegrywali 17 punktami. Wtedy jednak po wspaniałej grze w całej czwartej kwarcie Kobego i Shaqa Lakersi wygrali mecz i awansowali do finału NBA, gdzie czekał na nich już zespół Indiana Pacers. Finał zakończył się zwycięstwem Los Angeles Lakers 4-2.
Po 11 latach przerwy Los Angeles Lakers zdobyli mistrzostwo NBA, a Kobe Bryant zdobył swój pierwszy tytuł mistrzowski.
W tym sezonie na Lakersach ciążyła odpowiedzialność związana z obroną tytułu mistrzowskiego. Wiadomo było, że każdy zespół będzie dodatkowo mobilizował się na mecz z "Jeziorowcami". Kobe szybko stał się liderem zespołu, zdobywając nie tylko więcej punktów od Shaqa, ale również zostając liderem całej ligi pod tym względem. Kilkakrotnie przekroczył 40 punktów, a 6 grudnia w meczu przeciwko Golden State Warriors zdobył 51 punktów. W połowie sezonu zaczęły się niesnaski między Kobem a O'Nealem niezadowolonym z utraty pozycji lidera zespołu. Zawodnicy oskarżali się wzajemnie na łamach prasy, władze klubu myślały nawet o transferze jednego z zawodników. Na szczęście gracze pogodzili się i od tej pory Lakersi zaczęli wygrywać mecz za meczem, kończąc sezon zasadniczy na pierwszym miejscu w swojej dywizji. Ostatecznie to Shaquille O'Neal został pierwszym strzelcem drużyny ze średnią 28,6 punktu na mecz, ale Kobe nie ustępował mu zbytnio, kończąc sezon ze średnią 28,5 punktu na mecz, a ponadto 5,0 asysty, 4,9 zbiórki oraz 1,7 przechwytu na mecz.
Fazę Play-off zespół z Los Angeles przeszedł bez większego wysiłku, kolejno pokonując rywali do zera. W finale spotkali się z drużyną Philadelphia 76ers. Lakers byli stuprocentowymi faworytami do mistrzostwa, jednak w pierwszym meczu, rozgrywanym w Los Angeles zwyciężyli niespodziewanie Sixers. Jednak już w kolejnym meczu lepsi okazali się zawodnicy z LAL wygrywając 98-89. Wygrali także kolejne trzy mecze, rozgrywane w Filadelfii, zdobywając po raz drugi z rzędu mistrzostwo NBA.
Kobe zakończył play-off z wynikiem 29,4 punktu na mecz, 6,1 asysty, 7,1 zbiórki oraz 1,6 przechwytu na mecz.
18 kwietnia 2001 roku Kobe Bryant ożenił się z Vanessą Lain.
W tym sezonie Kobe po raz pierwszy rozegrał 80 spotkań, wszystkie w pierwszej piątce. Podczas Meczu Gwiazd Kobe Bryant został MVP spotkania.
Po sezonie Kobe po raz pierwszy został wybrany do pierwszej piątki ligi i drugiej piątki defensorów, mając średnie 25.2 pkt, 5.5 zbiórek i 5.5 asyst. Miał także najwyższą w karierze średnią skuteczności - 46,9%.
Drużyna Lakers zdobyła trzeci kolejny tytuł mistrza NBA, pokonując kolejno Portland Trail Blazers 3-0, San Antonio Spurs 4-1, w finale konferencji Sacramento Kings 4-3 i w finale ligi New Jersey Nets 4-0. W wieku 23 lat Kobe został najmłodszym w historii zawodnikiem mającym 3 tytuły mistrzowskie na koncie.
W kolejnym sezonie osiągnięcia Kobego były coraz lepsze, po raz pierwszy osiągnął średnią 30,0 punktów na mecz, w lutym 2003 r. osiągając niesamowitą serię dziewięciu kolejnych meczów, podczas których przekraczał 40 pkt. Oprócz tego miał 6,9 zbiórki, 5,9 asysty i 2,2 przechwytu na mecz. Z tymi osiągnięciami został wybrany zarówno do pierwszej piątki ligi, jak i do pierwszej piątki obrońców i zajął trzecie miejsce w głosowaniu na MVP ligi. Drużyna Lakers odpadła jednak w drugiej rundzie play-offów, przegrywając z późniejszym mistrzem San Antonio Spurs 2-4.
19 stycznia 2003 r. urodziło się pierwsze dziecko Kobego i Vanessy, córka Natalia Diamante Bryant.
Tuż przed sezonem 2003-04 Kobe został oskarżony o molestowanie seksualne[1]. Nie grał przez to w kilku pierwszych meczach. W drużynie zaś pojawili się dwaj wybitni gracze, weterani ligi, pragnący z Lakersami zdobyć swój pierwszy tytuł mistrzowski - Karl Malone i Gary Payton. Wszystko to spowodowało spadek wszystkich statystyk Bryanta - osiągnął w sezonie tylko 24,0 pkt na mecz, ale wybrano go kolejny raz do obydwu pierwszych piątek ligi. Gwiazdorska obsada nie zapewniła drużynie tytułu mistrzowskiego - w finale Jeziorowcy przegrali z Detroit Pistons 1-4. Po sezonie zaszły wielkie zmiany w drużynie - odeszły zawiedzione gwiazdy, zespół nie przedłużył kontraktu z Philem Jacksonem (zastąpił go Rudy Tomjanovich), wymieniono także Shaquille'a O'Neal'a za Lamara Odoma, Carona Butlera i Briana Granta. Bryant zaś przedłużył kontrakt o siedem lat. W swojej książce, opisującej ostatni nieudany sezon, Phil Jackson mocno skrytykował Bryanta, nazywając go "nietrenowalnym".
Sezon 2004-05 był kompletnie nieudany dla drużyny, która, przy zmieniających się trenerach, nie zakwalifikowała się do fazy play-off po raz pierwszy od ponad dekady. Kobe w dalszym ciągu brylował w zdobyczach punktowych (27,6) i asystach (6,0 - najwięcej w karierze), ale wybrano go tylko do trzeciej piątki ligi.
W kolejnym sezonie posadę trenera niespodziewanie objął znów Phil Jackson. 22 stycznia 2006 Kobe przeszedł do historii ustanawiając w meczu z Toronto Raptors swój rekord życiowy – 81 punktów w meczu[2]. Wynik ten jest drugim w historii NBA - Wilt Chamberlain 2 marca 1962 rzucił dokładnie 100 punktów. W tym samym miesiącu Kobe został pierwszym od ponad 40 lat zawodnikiem, który zdobył co najmniej 45 punktów w czterech kolejnych meczach. Na koniec sezonu zaliczył takich meczów 27 i został po raz pierwszy królem strzelców ligi z niesamowitą średnią 35,4 pkt. na mecz. Dzięki temu powrócił do pierwszej piątki ligi i pierwszej piątki obrońców. Niestety, drużyna poległa w dramatycznej serii siedmiu meczów z Phoenix Suns w pierwszej rundzie play-off. Kobe Bryant po fantastycznym sezonie zmienił numer z 8 na 24. Przeszedł też operację kolana, co wyeliminowało go z udziału w Mistrzostwach Świata w Japonii.
1 maja 2006 r. urodziła się druga córka Kobego, Gianna Maria-Onore Bryant.
19 lutego 2007 r. podczas meczu gwiazd w Las Vegas zdobył swój drugi w karierze tytuł MVP meczu gwiazd, zdobywając w meczu 31 pkt, 6 asyst, 6 przechwytów, 5 zbiórek. W ciągu tego sezonu Kobemu przytrafiło się niespotykane dotąd dwukrotne zawieszenie, dobrze ilustrujące jego niezbyt sportową grę w ciągu całego roku. Po sezonie drugi raz z rzędu został królem strzelców ligi ze średnią 31,6 pkt. na mecz. Kolejny raz trafił do pierwszych piątek ligi i obrońców. Największym osiągnięciem punktowym była seria czterech kolejnych meczów ze zdobyczami powyżej 50 punktów (w tym 65 punktów 16 marca 2007 r. w meczu z Portland Trail Blazers). Dokonał tego jako drugi gracz w historii NBA, po Wilcie Chamberlainie. Drużyna Lakers drugi raz z rzędu przegrała z Phoenix Suns 1-4, po raz kolejny w pierwszej rundzie.
W grudniu 2007 r. Kobe został najmłodszym graczem w historii, który zdobył 20 000 punktów (miał wtedy 29 lat i 122 dni). Po raz drugi w karierze rozegrał wszystkie 82 mecze sezonu zasadniczego. W 2008 roku został wybrany MVP sezonu zasadniczego 2007/2008. Trzeci raz z rzędu trafił do pierwszych piątek ligi i obrońców. W fazie posezonowej drużyna pierwszy raz od czasów mistrzowskich dotarła do finału ligi, gdzie spotkała się z Boston Celtics. Finał, okrzyknięty jako powrót do wieloletniej rywalizacji, zakończył się porażką Lakers 2-4. 24 sierpnia 2008 roku Bryant razem z zespołem USA zdobył na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie złoty medal.
Sezon 2008-09 przyniósł trochę gorsze statystyki indywidualne Kobego, ale za to lepszą grę zespołową. Podczas Meczu Gwiazd ligi NBA 2009, razem z Shaquille'm O'Nealem zostali wybrani jako MVP tego meczu, który w tym roku odbywał się w Phoenix. W fazie play-off zespół Los Angeles Lakers okazał się zwycięzcą finału Konferencji Zachodniej. Lakers doszło z Bryantem do wielkiego finału NBA, w którym pokonało Orlando Magic 4-1. Kobe został wybrany MVP finałów.
| Statystyka | Rekord | Data | Przeciwko |
|---|---|---|---|
| Punkty: | 81 | 22 stycznia 2006 r.[5] | Toronto Raptors |
| Asysty: | 15 | 12 lutego 2002 r.[6] | Washington Wizards |
| Zbiórki: | 16 | 24 stycznia 2010 r.[7] | Toronto Raptors |
| Zbiórki w ataku: | 8 | 18 kwietnia 2000 r.[8] | Dallas Mavericks |
| Zbiórki w obronie: | 13 | 2 razy | |
| Bloki: | 5 | 3 razy | |
| Przechwyty: | 7 | 13 lutego 2006 r.[9] | Utah Jazz |
| Minuty: | 54 | 3 razy | |
| Celne rzuty z pola: | 28 | 22 stycznia 2006 r. | Toronto Raptors |
| Oddane rzuty z pola: | 47 | 7 listopada 2002 r.[10] | Boston Celtics |
| Celne rzuty "za 3": | 12 | 7 stycznia 2003 r.[11] | Seattle SuperSonics |
| Oddane rzuty "za 3": | 18 | 7 stycznia 2003 r. | Seattle SuperSonics |
| Celne rzuty wolne: | 23 | 2 razy | |
| Oddane rzuty wolne: | 27 | 2 razy | |
| PER: | 28,0 | sezon 2005/06 | |
| Na podstawie NBA.com | |||
| Legenda | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| M | Mecze | S5 | Pierwsza piątka | MPG | Minuty na mecz |
| FG% | Celność rzutów z pola | 3P% | Celność rzutów "za 3" | FT% | Celność rzutów wolnych |
| RPG | Zbiórki na mecz | APG | Asysty na mecz | SPG | Przechwyty na mecz |
| BPG | Bloki na mecz | PPG | Punkty na mecz | ||
Stan na koniec sezonu 2011/12
| Sezon | Drużyna | M | S5 | MPG | FG% | 3P% | FT% | RPG | APG | SPG | BPG | PPG |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1996/97 | L.A. Lakers | 71 | 6 | 15,5 | 41,7% | 37,5% | 81,9% | 1,9 | 1,3 | 0,7 | 0,3 | 7,6 |
| 1997/98 | L.A. Lakers | 79 | 1 | 26,0 | 42,8% | 34,1% | 79,4% | 3,1 | 2,5 | 0,9 | 0,5 | 15,4 |
| 1998/99 | L.A. Lakers | 50 | 50 | 37,9 | 46,5% | 26,7% | 83,9% | 5,3 | 3,8 | 1,4 | 1,0 | 19,9 |
| 1999/00 | L.A. Lakers | 66 | 62 | 38,2 | 46,8% | 31,9% | 82,1% | 6,3 | 4,9 | 1,6 | 0,9 | 22,5 |
| 2000/01 | L.A. Lakers | 68 | 68 | 40,9 | 46,4% | 30,5% | 85,3% | 5,9 | 5,0 | 1,7 | 0,6 | 28,5 |
| 2001/02 | L.A. Lakers | 80 | 80 | 38,3 | 46,9% | 25% | 82,9% | 5,5 | 5,5 | 1,5 | 0,4 | 25,2 |
| 2002/03 | L.A. Lakers | 82 | 82 | 41,5 | 45,1% | 38,3% | 84,3% | 6,9 | 5,9 | 2,2 | 0,8 | 30,0 |
| 2003/04 | L.A. Lakers | 65 | 64 | 37,6 | 43,8% | 32,7% | 85,2% | 5,5 | 5,1 | 1,7 | 0,4 | 24,0 |
| 2004/05 | L.A. Lakers | 66 | 66 | 40,7 | 43,3% | 33,9% | 81,6% | 5,9 | 6,0 | 1,3 | 0,8 | 27,6 |
| 2005/06 | L.A. Lakers | 80 | 80 | 41,0 | 45% | 34,7% | 85% | 5,3 | 4,5 | 1,8 | 0,4 | 35,4 |
| 2006/07 | L.A. Lakers | 77 | 77 | 40,8 | 46,3% | 34,4% | 86,8% | 5,7 | 5,4 | 1,4 | 0,5 | 31,6 |
| 2007/08 | L.A. Lakers | 82 | 82 | 38,9 | 45,9% | 36,1% | 84% | 6,3 | 5,4 | 1,8 | 0,5 | 28,3 |
| 2008/09 | L.A. Lakers | 82 | 82 | 36,1 | 46,7% | 35,1% | 85,6% | 5,2 | 4,9 | 1,5 | 0,4 | 26,8 |
| 2009/10 | L.A. Lakers | 73 | 73 | 38,8 | 45,6% | 32,9% | 81,1% | 5,4 | 5,0 | 1,6 | 0,3 | 27.0 |
| 2010/11 | L.A. Lakers | 82 | 82 | 33,9 | 45,1% | 32,3% | 82,8% | 5,1 | 4,7 | 1,2 | 0,1 | 25,3 |
| 2011/12 | L.A. Lakers | 58 | 58 | 38,5 | 43,0% | 30,3% | 84,5% | 5,4 | 4,6 | 1,2 | 0,3 | 27,9 |
| Razem | 1161 | 1013 | 36,5 | 45,3% | 33,7% | 83,8% | 5,3 | 4,7 | 1,5 | 0,5 | 25,4 |
| Sezon | Drużyna | M | S5 | MPG | FG% | 3P% | FT% | RPG | APG | SPG | BPG | PPG |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1996/97 | L.A. Lakers | 9 | 0 | 14,8 | 38,2% | 26,1% | 86,7% | 1,2 | 1,2 | 0,3 | 0,2 | 8,2 |
| 1997/98 | L.A. Lakers | 11 | 0 | 20,0 | 40,8% | 21,4% | 68,9% | 1.9 | 1,5 | 0,3 | 0,7 | 8,7 |
| 1998/99 | L.A. Lakers | 8 | 8 | 39,4 | 43% | 34,8% | 80% | 6,9 | 4,6 | 1,9 | 1,2 | 19,8 |
| 1999/00 | L.A. Lakers | 22 | 22 | 39,0 | 44,2% | 34,4% | 75,4% | 4,5 | 4,4 | 1,5 | 1,5 | 21,1 |
| 2000/01 | L.A. Lakers | 16 | 16 | 43,4 | 46,9% | 32,4% | 82,1% | 7,3 | 6,1 | 1,6 | 0,8 | 29,4 |
| 2001/02 | L.A. Lakers | 19 | 19 | 43,8 | 43,4% | 37,9% | 75,9% | 5,8 | 4,6 | 1,4 | 0,9 | 26,6 |
| 2002/03 | L.A. Lakers | 12 | 12 | 44,3 | 43,2% | 40,3% | 83,7% | 5,1 | 5,2 | 1,2 | 0,1 | 32,1 |
| 2003/04 | L.A. Lakers | 22 | 22 | 44,2 | 41,3% | 24,7% | 81,3% | 4,7 | 5,5 | 1,9 | 0,3 | 24,5 |
| 2005/06 | L.A. Lakers | 7 | 7 | 44,9 | 49,7% | 40% | 77,1% | 6,3 | 5,1 | 1,1 | 0,4 | 27,9 |
| 2006/07 | L.A. Lakers | 5 | 5 | 43,0 | 46,2% | 35,7% | 91,9% | 5,2 | 4,4 | 1,0 | 0,4 | 32,8 |
| 2007/08 | L.A. Lakers | 21 | 21 | 41,1 | 47,9% | 30,2% | 80,9% | 5,7 | 5,6 | 1,7 | 0,4 | 30,1 |
| 2008/09 | L.A. Lakers | 23 | 23 | 40,8 | 45,7% | 34,9% | 88,3% | 5,3 | 5,5 | 1,7 | 0,9 | 30,2 |
| 2009/10 | L.A. Lakers | 23 | 23 | 40,1 | 45,8% | 37,4% | 84,2% | 6,0 | 5,5 | 1,4 | 0,7 | 29,2 |
| 2010/11 | L.A. Lakers | 10 | 10 | 35,4 | 44,6% | 29,3% | 82,0% | 3,4 | 3,3 | 1,6 | 0,3 | 22,8 |
| 2011/12 | L.A. Lakers | 12 | 12 | 39,7 | 43,9% | 28,3% | 83,2% | 4,8 | 4,3 | 1,3 | 0,2 | 30,0 |
| Razem | 220 | 200 | 39,3 | 44,8% | 33,1% | 81,6% | 5,1 | 4,7 | 1,4 | 0,6 | 25,6 |
|
||||||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
|
|||||
|
||||||||
