Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Kolej polowa – kolej wąskotorowa o bardzo uproszczonej konstrukcji i prześwicie 600–760 mm, budowana zwykle przy użyciu przenośnych przęseł torowych, tzw. patentowych (prefabrykowanych odcinków toru wraz ze stalowymi podkładami) niekiedy kładzionych wprost na ziemi. Charakteryzuje się najniższym kosztem i czasem budowy (w korzystnych warunkach jednostka wojsk kolejowych była w stanie ułożyć do 30 km toru dziennie). Wadami są: bardzo niska zdolność przewozowa ze względu na konieczność zachowania nacisku na osie nie przekraczającego 4–5 ton i niska trwałość toru. Stosowana szeroko w II poł. XIX w i I poł. XX w. w logistyce wojskowej, rolnictwie, budownictwie. Współcześnie k.p. spotkać można nielicznie, zwykle w kopalniach torfu i cegielniach. K.p. pozostałe po działaniach I Wojny Światowej często nie były demontowane, lecz odsprzedawane samorządom, dając początek istniejącym długie lata sieciom kolei lokalnych (zazwyczaj konieczna była jednak przebudowa szybko zużywającego się torowiska). Innym rozwiązaniem była wyprzedaż materiałów i taboru, który kupowały m.in. koleje folwarczne. Stąd do czasów obecnych na muzealnych kolejach wąskotorowych stosunkowo często spotyka się dawne parowozy wojskowe, m.in. popularne Brigadelok.
Przenośne przęsło torowe 600 mm wraz z przystosowanym do korzystania z niego taborem zostało (po kilku latach eksperymentów z mniejszymi prześwitami) zaprezentowane na Wystawie Światowej w 1887 roku przez inż. Paula Decauville. Firma Decauville stała się dostawcą infrastruktury i taboru dla francuskiej armii. Koleje polowe były także szeroko wykorzystywane w Niemczech (Feldbahn o prześwicie 600 mm) czy Austrii (760 mm, stąd pierwotny prześwit wielu kolei wąskotorowych na południu Polski).
