Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kolo Touré | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Kolo Habib Touré | |
| Data i miejsce urodzenia |
19 marca 1981 Bouaké, Wybrzeże Kości Słoniowej  |
|
| Pseudonim | Afrykański Fabio Cannavaro | |
| Pozycja | środkowy obrońca | |
| Wzrost | 183 cm | |
| Masa ciała | 76 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Manchester City | |
| Numer | 28 | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 2002–2009 2009– |
Arsenal Manchester City |
225 (9) 61 (2) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2000– | Wybrzeże Kości Słoniowej |
96 (5) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 22 lutego 2012. 2 Mecze i gole w reprezentacji aktualne na 22 lutego 2012. |
||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
||
Kolo Habib Touré (ur. 19 marca 1981 w Bouaké) – piłkarz z Wybrzeża Kości Słoniowej grający na pozycji środkowego obrońcy w Manchesterze City. Jest bratem pomocnika tego samego klubu, Yaya Touré[1].
Swoją karierę zaczynał w roku 2000 w juniorskim zespole ASEC Abidżan. Dwa lata później, przeszedł do Arsenalu. 29 lipca 2009 roku podpisał kontrakt z Manchesterem City.
W reprezentacji swojego kraju zaliczył blisko dziewięćdziesiąt występów, strzelając pięć bramek. W kadrze zadebiutował w roku 2000.
Spis treści |
Kolo Touré urodził się w Bouaké, ponad siedemset tysięcznej miejscowości w środkowej części Wybrzeża Kości Słoniowej. Swoją karierę piłkarską rozpoczął w roku 2000 w drużynie juniorów klubu z byłej stolicy kraju - ASEC Abidżan. Występował tam aż do roku 2002, po czym rozpoczął karierę w Europie.
O Touré Arsenal dowiedział się poprzez belgijską drużynę KSK Beveren, którą Kanionierzy mają powiązania. Do drużyny z Emirates Stadium przeszedł w lutym 2002 roku za kwotę 150 tysięcy funtów po daniu mu pozwoleniu na pracę, z czym nie było problemów, ponieważ wcześniej zaliczył debiut w reprezentacji. W debiutanckim sezonie nie zagrał w pierwszym zespole ani jednego spotkania, mimo to wraz z drużyną zdobył Tarczę Wspólnoty. 11 sierpnia tego samego roku w meczu w ramach Tarczy Wspólnoty z Liverpoolem zadebiutował w wyjściowym składzie. W Premier League zadebiutował tydzień później, kiedy to zagrał w meczu z Birminghamem City. 1 września w wygranym 4:1 ligowym meczu z Leeds United zdobył pierwszą bramkę dla Arsenalu. 12 listopada w spotkaniu z PSV Eindhoven dostał swoją pierwszą w karierze czerwoną kartkę. W tym roku zdobył Puchar Anglii. Od tego sezonu stał się jednym z podstawowych piłkarzy swojej ekipy i grał w linii obrony między innymi z Solem Campbel'em. Rozgrywki te zakończył z dwudziestoma sześcioma ligowymi meczami i siedmioma pucharowymi.
W następnych rozgrywkach wystąpił już w trzydziestu siedmiu ligowych pojedynkach a jego drużyna zakończyła sezon na pierwszym miejscu w tabeli co dało jej tytuł Mistrza Anglii. Drugim sukcesem, który osiągnął Touré w tym sezonie było zdobycie Tarczy Wspólnoty poprzez wygranie 3:1 z Manchesterem United w finale tych rozgrywek. W sezonie 2004/05 o miejsce w obronie Arsenalu wraz z Campbellem walczył z Phillippem Senderosem oraz z Pascalem Cyganem. W tych rozgrywkach zdobył także po raz drugi Puchar kraju pokonując w finale w serii rzutów karnych Manchester United, on sam zagrał od pierwszej minuty tego spotkania.
W następnym sezonie z powodu kontuzji Sola Campbella Touré w linii obrony grał z Senderosem. Arsenal po jego golu strzelonym w półfinale Ligi Mistrzów awansował do finału, w którym zmierzył się z FC Barceloną. Mecz zakończył się porażką Arsenalu 2:1 po golach Eto'o i Bellettiego, honorowe trafienie dla jego ekipy zaliczył jego partner z obrony, Sol Campbell. W tych rozgrywkach Arsenal stracił tylko cztery bramki oraz odniósł passę dziesięciu zwycięstw pod rząd, co do dziś jest rekordem. Po pokonaniu Juventusu otrzymał przydomek Afrykański Fabio Cannavaro.
W następnym sezonie otrzymał koszulkę z numerem 5, którą nosił wcześniej Martin Keown. W sierpniu 2006 roku podpisał nowy, czteroletni kontrakt z Arsenalem, według którego zarabiał około 70 tysięcy funtów tygodniowo, po czym powiedział:
 |
|
|
Touré zajął także w plebiscycie na najlepszego piłkarza Arsenalu trzecie miejsce zaraz po Gilberto Silvie i Cescu Fàbregas. Rozgrywki w sezonie 2006/07 zakończył z trzydziestoma ligowymi występami, jednym pucharowym oraz dziesięcioma w europejskich pucharach.
W następnym sezonie został wicekapitanem drużyny, którym wcześniej był Gilberto Silva. Pierwszy raz kapitanem Arsenalu był w wygranym 6:3 spotkaniu Carling Cup z Liverpoolem. Kapitanem był również podczas półfinałowego meczu z Tottenhamem Hotspur. Arsenal doszedł również do finału tych rozgrywek, w którym przegrał 2:1 z Chelsea. W doliczonym czasie gry Touré otrzymał czerwoną kartkę. Kolo tworzył duet środkowych obrońców wraz z Willamem Gallasem. 20 października 2007 roku w meczu z Boltonem Wanderers zdobył bramkę z rzutu wolnego. Sezon ten zakończył z trzydziestoma ligowymi występami, dwoma pucharowymi oraz dziewięcioma w europejskich pucharach. Arsenal rozgrywki Premier League zakończył na trzecim miejscu. 10 stycznia 2009 roku został mianowany na tymczasowego kapitana zespołu[3]. Sezon 2008/2009 zakończył z 29 ligowymi występami.
29 lipca 2009 roku podpisał czteroletni kontrakt z Manchesterem City opiewający na 16 milionów funtów[4]. W Arsenalu rozegrał ponad 220 ligowych spotkań. W nowym klubie zadebiutował 15 sierpnia w meczu ligowym z Blackburn Rovers. 7 listopada w spotkaniu z Burnley (3:3) zdobył pierwszą ligowa bramkę dla Manchesteru City[5].
W reprezentacji Wybrzeża Kości Słoniowej zadebiutował w kwietniu 2000 roku w meczu z reprezentacją Rwandy. W styczniu 2006 roku wystąpił we wszystkich sześciu meczach Pucharu Narodów Afryki, na którym jego reprezentacja dotarła do finału, w którym przegrała w rzutach karnych z Egiptem. W tym samym roku został powołany przez Henriego Michela do kadry na mundial. Na niemieckich boiskach Słonie nie awansowały do fazy pucharowej, zajmując w swojej grupie trzecią lokatę a on sam zagrał w dwóch meczach. 8 października tego samego roku w wygranym 5:0 meczu eliminacji do PNA 2008 z Gabonem zdobył swoją pierwszą bramkę w kadrze. W finale PNA 2012 nie wykorzystał rzutu karnego.
|
|||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
