Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| C/1996 B2 (Hyakutake) | |
 Kometa Hyakutake z teleskopu naziemnego |
|
| Odkrywca | Yuji Hyakutake |
| Data odkrycia | 30 stycznia 1996 |
| Nazwy alternatywne | Wielka Kometa 1996 |
| Elementy orbity | |
| Półoś wielka | 2296 ± 20[1] j.a. |
| Mimośród | 0,9998997[1] |
| Peryhelium | 0,2302299[1] j.a. |
| Aphelium | 4591 ± 41[1] j.a. |
| Okres orbitalny | 109 985 ± 1460[1] lat |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki | 124,92274[1]° |
| Długość węzła wstępującego | 188,045234[1]° |
| Argument szerokości peryhelium | 130,17395[1]° |
| Moment przejścia przez peryhelium | 359,999602[1] |
| Charakterystyka fizyczna jądra | |
| Średnica | 2 - 4,2 km |
| Okres obrotu wokół własnej osi | 6,23 godz. h |
Kometa Hyakutake lub C/1996 B2 - kometa długookresowa, którą można było obserwować gołym okiem w 1996 roku.
Spis treści |
Kometa została odkryta 30 stycznia 1996 r. przez Yujia Hyakutake. Znajdowała się ona wtedy w odległości 2 j.a. od Słońca i miała jasność widomą 11m. Później okazało się, że można ją było zidentyfikować na wcześniejszych zdjęciach już 1 stycznia 1996 r.[1]
1 maja 1996 roku kometa przeszła przez peryhelium[1].
Kometa Hyakutake porusza się po orbicie w kształcie bardzo wydłużonej elipsy o mimośrodzie 0,99990. Peryhelium znajduje się w odległości 0,23023 j.a. od Słońca, aphelium zaś aż ok. 4590 j.a. od niego. Na jeden obieg wokół naszej Dziennej Gwiazdy potrzebuje ok. 110 tys. lat, nachylenie jej orbity do ekliptyki wynosi 124,9˚.
W dniu 25 marca 1996 zbliżyła się na najmniejszą odległość od Ziemi – 0,10174 j.a.[2]
Mimo małego jądra (średnica od 2 do 4 km) kometa wykazywała bardzo dużą aktywność. Ze względu na tę aktywność zasłużyła też na miano Wielkiej Komety 1996 roku. Nie była jednak aż tak spektakularnym wydarzeniem, jak Kometa Hale’a-Boppa z 1997. Liczne obserwacje dokonane za pomocą teleskopów naziemnych, jak i instrumentów w przestrzeni kosmicznej pozwoliły wyznaczyć czas rotacji jej jądra na 6,23 h.
W składzie chemicznym Komety Hyakutake wykryto obecność etanu i metanu. Analizy zawartości związków chemicznych w komie dały podstawy do przypuszczeń, że jądro komety ukształtowało się w chmurze międzygwiazdowej w temperaturze ok. 20 K. Ilość deuteru w lodzie wodnym komety była zdecydowanie większa niż notuje się w wodach ziemskich oceanów. Stąd przypuszczenie, iż nie można upatrywać w kometach, które uderzały w naszą planetę, jedynego źródła pochodzenia wody na Ziemi.
Po raz pierwszy kometa została także poddana obserwacjom w promieniach rentgenowskich - za pośrednictwem satelity ROSAT. Okazało się, że Kometa Hyakutake emituje to promieniowanie, które jest wynikiem zderzania się jonów azotu i tlenu obecnych w wietrze słonecznym z neutralnymi atomami wodoru w komie komety.
