Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2010-02 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Komiks – opowiadanie, tworzące narrację za pomocą co najmniej dwóch kadrów z rysunkami (najczęstszą formą komiksu jest zbiór kadrów, zwany planszą). Kadry zazwyczaj zaopatrzone są w teksty narratora (po boku) i / lub wypowiedzi postaci (w dymkach). O zakwalifikowaniu danej narracji jako komiksu, decyduje m.in. : wkomponowanie tekstu w obraz, graficzne elementy upływu czasu (tzw. "rynna"), powiązanie semantyczne kadrów, ikoniczność znaków.
Komiksy tworzone są często przez zespół dwóch autorów: autora scenariusza opowiadania oraz rysownika, zdarza się jednak, że nad komiksem pracuje dużo większy zespół (asystenci i redaktorzy w przypadku komiksu japońskiego, inkerzy, koloryści i liternicy w przypadku głównonurtowych komiksów amerykańskich) lub tylko jeden twórca, który odpowiada za całość dzieła. Czerpią często inspirację z książek, filmów i innych dziedzin sztuki. Ostatnio same stają się inspiracją nowo powstających filmów. Krótkie historie komiksowe umieszczane są w czasopismach, wydawane w formie zeszytów, książek, albumów zbiorczych, czy wreszcie bibliofilskich edycji w ozdobnej oprawie.
Spis treści |
Początków komiksu można doszukiwać się już w średniowieczu, gdy to tworzono historie obrazkowe z krótkimi komentarzami sławiące bohaterskie czyny czy historie świętych (patrz tkanina z Bayeux). Rozwój komiksów związany jest z rozwojem prasy XIX-wiecznej. Wówczas to zaczęto publikować w prasie codziennej krótkie historyjki obrazkowe w odcinkach. Miały one zwykle charakter humorystyczny, stąd też wywodzi się ich nazwa pochodząca z angielskiego: comic. Formę paska otrzymał komiks w początkach XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Ustaliły się jego typowe cechy: krótka i zwarta budowa złożona z kilku obrazków w formie paska, dymki z tekstami. Szybko zaczęły cieszyć się taką popularnością, że zaczęto je wydawać w formie zeszytów tzw. comic book. Do połowy XX wieku komiksy drukowane w gazetach były czarno-białe[1].
Za pierwsze komiksy uznaje się zwykle serię Yellow Kid / Hogan's Alley[1][2].
W Polsce pierwsze próby tworzenia sekwencyjnych opowieści obrazkowych pojawiły się w okresie międzywojennym. Za "protokomiks" uznać można wydaną w roku 1932 ilustrowaną historię Koziołka Matołka autorstwa Makuszyńskiego i Walentynowicza, gdzie sekwencje obrazków prezentujących akcję były opatrzone słownym komentarzem[3].
W PRL nazwa "komiks" (jako jeden z atrybutów Zachodu) była niemile widziana przez władze komunistyczne; oficjalnie używanymi nazwami były "historyjki obrazowe" (Tytus, Romek i A'Tomek) czy wręcz "kolorowe zeszyty" (Kapitan Żbik)[potrzebne źródło].
Marian Walentynowicz był także autorem rysunków żartobliwego komiksu "bez dymków" pt. "Walenty Pompka na wojnie" do tekstu Ryszarda Kiersnowskiego, drukowanego w 1957 r. przez ówczesny tygodnik dla młodzieży "Przygoda". Jedne z pierwszych peerelowskich komiksów publikował także Szymon Kobyliński. Był on autorem niemal legendarnego komiksu "Stary zegar" z roku 1957 roku oraz trzech zeszytów z serii "Przygody pancernych i psa Szarika" (1970-1971). Publikował również w jednym z pierwszych magazynów komiksowych wydawanych w PRL - "Relaxie"[4].
W ostatnich latach oprócz wersji papierowej komiksu powstało wiele komiksów sieciowych, ukazujących się w różnych odstępach czasu w Internecie.
