Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyPolska
 Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza
Władza sądownicza
|
Komitet do Spraw Europejskich – komitet służący współpracy członków Rady Ministrów oraz innych organów administracji rządowej w sprawach związanych z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej. Utworzony 1 stycznia 2010 roku na mocy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Komitecie do Spraw Europejskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 161, poz. 1277). Zastąpił Komitet Integracji Europejskiej.
Spis treści |
W skład Komitetu wchodzą:
W posiedzeniu Komitetu może brać udział Prezes Rady Ministrów – przewodniczy on wtedy posiedzeniu. Mogą brać w nim udział również inne zaproszone osoby, jednak bez prawa udziału w podejmowaniu rozstrzygnięć.
Komitet obraduje przy obecności co najmniej połowy członków. Rozstrzygnięcia podejmuje w drodze uzgodnienia, w przypadku braku uzgodnienia Przewodniczący Komitetu sporządza protokół rozbieżności, który rozpatrywany jest przez Radę Ministrów. Szczegółowy tryb pracy określa regulamin uchwalony przez Komitet i zatwierdzony przez Radę Ministrów. Obsługę Komitetu zapewnia Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
Zakres działań, do jakich Rada Ministrów może upoważnić Komitet, określa art. 3 ustawy ustanawiającej Komitet. Może on podejmować samodzielnie rozstrzygnięcia w niektórych zagadnieniach lub brać udział w uzgadnianiu projektów dokumentów rządowych związanych z sprawami europejskimi. Upoważnienia komitetu są określone szczegółowo przez uchwałę Rady Ministrów z dnia 26 stycznia 2010 roku (M.P. z 2010 r. Nr 6, poz. 53).
Podczas debaty sejmowej w trakcie I i II czytania ustawy ustanawiającej Komitet, jak i podczas debaty nad zgłoszonymi przez Senat poprawkami, Klub Parlamentarny Prawo i Sprawiedliwość (reprezentowany przez posła Karola Karskiego) zgłaszał zastrzeżenia co do konstytucyjności przekazywania Komitetowi przez Radę Ministrów jej kompetencji własnych[1][2][3]. Między innymi z tego powodu posłowie PiS głosowali za odrzuceniem ustawy w I czytaniu oraz przeciwko przyjęciu w głosowaniu nad całością ustawy[4]. Zarzuty odrzucał sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Jan Borkowski. Zgodnie z jego stanowiskiem ustawa jedynie porządkowała stan prawny i nie zmieniała porządku konstytucyjnego[5].
|
||||||||||||||||||||||||||
