Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Partido Comunista de España | |
 |
|
| Lider | José Luis Centella |
| Data założenia | 14 października 1921 |
| Adres siedziby | C/Olimpo, 35 28043 Madryt |
| Deklarowana ideologia polityczna |
Eurokomunizm Marksizm Socjalizm demokratyczny |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
Socjalizm |
| Liczba członków | 35.000 |
| Europejska Grupa Parlamentarna |
Europejska Partia Lewicy |
| Młodzieżówka | Unión de Juventudes Comunistas de España |
| Obecni posłowie | 76 (12,2%) |
| http://www.pce.es | |
Komunistyczna Partia Hiszpanii (hiszp. Partido Comunista de España, PCE) – hiszpańska komunistyczna partia początkowo o orientacji stalinowskiej, założona w 1921 (do 1931 nielegalna) jako sekcja Międzynarodówki Komunistycznej. W 1936 wspólnie z socjalistami i lewicą republikańską zorganizowała Front Ludowy, pełniąc w nim i w walce z frankistami w wojnie domowej 1936-39 znaczną rolę. Była wspierana i finansowana przez Stalina. W 1939 zdelegalizowana i represjonowana. Konspiracyjnie działała do kwietnia 1977. Od początku lat 70. przejawia silne tendencje eurokomunistyczne.
Spis treści |
Partia została założona w dniu 15 kwietnia 1920, przez działaczy Federación de Juventudes Socialistas będących zwolennikami polityki Lenina. Wśród jej założycieli była Dolores Ibarruri, początkowo działali w niej młodzi pracownicy, studenci, robotnicy, intelektualiści i chłopi. W dniu 15 marca 1922 Komunistyczna Partia Hiszpanii świętuje swój pierwszy kongres w Madrycie. Pierwszym sekretarzem generalnym został Antonio Garcia Moan, który podniósł potrzebę jedności klasy robotniczej wokół utworzonej partii, w celu osiągnięcia socjalizmu. Drugi Kongres, który odbył się 8 lipca 1923 roku, wybrał na sekretarza Cesar Rodriguez Gonzalez. W dniu 13 września, generał Miguel Primo de Rivera, w zmowie z królem Alfonsem XIII dokonał zamachu stanu i ustanowił dyktaturę. PCE została zdelegalizowana a wielu komunistów aresztowanych. III Kongres odbył się w Paryżu w sierpniu 1929 roku, sekretarzem generalnym został wybrany Jose Bullejos.
Po upadku dyktatury w styczniu 1930 roku, rząd przywraca pewne wolności i legalizuje niektóre partie polityczne. W dniu 23 sierpnia tego roku ukazał się pierwszy numer tygodnika organu partii, Mundo Obrero w grudniu następnego roku gazeta zostaje zamieniona na dziennik.
Po proklamacji republiki w dniu 14 kwietnia 1931 PCE stała się legalną partią polityczną. Ugrupowanie miało jednak niewielki wpływ w społeczeństwie i mniej niż tysiąc członków. 17 marca 1932 odbył się IV Kongres PCE w Sewilli, na którym nowym sekretarzem generalnym został Jose Diaz, podjęto na nim decyzje o budowie masowej partii komunistycznej. Partia stała się częścią Frontu Ludowego. Po wybuchu wojny domowej partia opowiedziała się po stronie legalnego rządu.
W Madrycie, członkowie PCE przyczynili się do zamknięcia dróg dojazdowych do miasta. PCE był również odpowiedzialny za stworzenie antyfaszystowskich bojówek robotników i chłopów (MAOC) i w działalności związków zawodowych. Republikański rząd otrzymał wsparcie tylko ze strony ZSRR i Meksyku, niskie w porównaniu z ogromnym wsparciem wojskowym ze strony nazistowskich Niemiec i faszystowskich Włoch dla rebeliantów. Przedstawicieli komunistów weszli do rządu. PCE skupiło się na walce z frankistami, kierownictwo partii uznało że jakakolwiek próba ustanowienia komunizmu spotkała by się z rozpadem Frontu Ludowego. Hiszpańscy komuniści uczestniczyli w organizacji Brygad Międzynarodowych.
Polityka Frontu Ludowego doprowadziło do konfliktów z anarchistami z CNT-FAI i trockistami z POUM, którzy domagali się przekształcenia wojny domowej w rewolucję.
Podczas wojny domowej, partia liczyła około 300.000 członków.
Po zwycięstwie generała Franco, reżim, całkowicie niedemokratyczny i antykomunistyczny, rozpoczął represje wobec komunistów. Oskarżeni nie mieli prawa do uczciwych procesów, byli więzieni, torturowani i mordowani. Rząd Franco zastosował prawo z mocą wsteczną, nazywając działaczy pozostających wiernymi konstytucyjnemu rządowi Hiszpanii mianem powstańców. W tych trudnych warunkach, PCE musiała zreorganizować się na uchodźstwie (Meksyk, Kuba, Chile, Urugwaj, Francja i północne Afryka, jak i Związek Radziecki) i w podziemiu).
Krótko po II wojnie światowej, sekretarz generalny José Díaz umiera w Tbilisi, i zostaje zastąpiony przez Dolores Ibarruri. Partia została zreorganizowana i stopniowo w 1943 podziemne wydawnictwa są publikowane w różnych miejscach kraju. W rzeczywistości, przez długi czas, PCE był głównym, jeśli nie jedyną zorganizowaną siłą przeciwko dyktaturze Franco. W latach 1944 i 1948 roku dochodziło do walk partyzanckich, zwanych Maquis. W wyniku walk zginęło bardzo wielu komunistycznych bojowników i cywili wspierających partyzantkę. Dlatego partia zdecydowała się porzucić drogę walki zbrojnej w 1948 roku, choć niektóre oddziały walczyły z reżimem do 1952[1].
Dużym ciosem dla opozycji okazało się że reżim Franco otrzymał duże wsparcie od USA w 1955. Partia jednak kontynuowała pracę w ruchu związkowym, organizując protesty i strajki skierowane przeciwko reżimowi.
9 kwietnia 1977 partia ponownie zostaje zalegalizowana. Partia przejęła wówczas dyskurs eurokomunistyczny.
W 1978 odbył się IX Zjazd PCE, partia wówczas przestała być uważana za marksistowsko-leninowską i doszło do zerwania stosunków ze Związkiem Radzieckim. Doprowadziło to do dziesiątego kongresu, w lipcu 1981, na którym utworzono oddzielne struktury PCE w Kraju Basków i Katalonii. Partia kontrolowała większość związków zawodowych w wyborach w 1977 i 1979 udało się jej uzyskać ok. 10% poparcia[2]. W październiku 1984 rząd Felipe González (PSOE), wprowadził w reformę systemu wyborczego których według partii działał na jej niekorzyść.
W 1986 powołano koalicję Zjednoczona Lewica na czele której stanęła PCE[3].
