Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Komunistyczna Partia Litwy (lit. Lietuvos komunistų partija, LKP) – komunistyczna partia litewska założona w październiku 1918 roku, w latach 1940–1991 sprawująca formalną władzę w Litewskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej jako część składowa WKP(b) i KPZR.
W okresie niepodległej Litwy ugrupowanie działało nielegalnie, a komuniści poddani byli surowym represjom za działalność sprzeczną z racją stanu. W 1940 roku, w wyniku agresji radzieckiej, Komunistyczna Partia (bolszewików) Litwy przejęła niepodzielną władzę w kraju jako część składowa ogólnoradzieckiej WKP(b). Jej pierwszym sekretarzem był wówczas Antanas Sniečkus. Funkcję szefa partii sprawował zawsze Litwin, jego zastępcą mianowano tradycyjnie Rosjanina. Polskojęzycznym organem partii był wydawany w latach 1953-1990 dziennik "Czerwony Sztandar".
W 1952 roku partia powróciła do nazwy sprzed 1940: Komunistyczna Partia Litwy. Na fali pieriestrojki w późnych latach osiemdziesiątych w łonie KPL zaczłęy się zarysowywać dwie frakcje: jedna opowiadająca się za autonomią kraju w relacjach z Moskwą (a później: niepodległością), druga – tzw. KPL na plaformie moskiewskiej – za pozostaniem Litewskiej SRR w dotychczasowych relacjach zależności od ZSRR. W 1989 KPL pod przewodnictwem Algirdasa Brazauskasa ogłosiła wystąpienie z KPZR, a w 1990 przekształciła się w Litewską Demokratyczną Partię Pracy.
Z kolei Komunistyczna Partia Litwy na tzw. platformie moskiewskiej istniała legalnie w latach 1990–1991 pod kierownictwem Mykolasa Burokevičiusa, dopóki nie zakazano jej działalności jako sprzecznej z litewską racją stanu. Obecnie jako organizacja nielegalna wchodzi w skład Związku Partii Komunistycznych - Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.
