Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyKonferencja w Atlantic City (z ang. Atlantic City Conference) – pierwsza i uznawana za najważniejszą konferencję czołowych przedstawicieli świata zorganizowanej przestępczości w Stanach Zjednoczonych, która odbyła się w dniach 13 – 16 maja 1929 roku. Stanowiła wstęp do utworzenia amerykańskiego Syndykatu (tzw. Nowej Mafii amerykańskiej – nowej formy przestępczości zorganizowanej w Stanach Zjednoczonych, połączenie ze sobą wieloetnicznych gangów).
Początki obrad nie były za ciekawe, na głowę Ala Capone posypały się gromy oburzenia, pretensji i krytyki za wydarzenia z 14 lutego 1929 roku – Masakra w Dniu Świętego Walentego. Konferencję zorganizował miejscowy boss – Enoch Lewis "Nucky" Johnson (ur. 20 stycznia 1883 – zm. 9 grudnia 1968); postarał się o zachowanie bierności lokalnej policji – najzwyczajniej posłużył się łapówkami.
Niektórzy uczestnicy min. Al Capone i Harry "Nig" Rosen (vel Harry Stromberg) posługiwali się przybranymi nazwiskami; recepcjoniści w ekskluzywnym hotelu Break Hotel podejrzewając ich o sfałszowanie dokumentów na przybrane nazwiska (nie wiedzieli z kim mają do czynienia) nie chcieli ich zameldować. Gangsterzy nie chcieli z kolei ujawniać swoich prawdziwych nazwisk, spokojnie brali swoje walizki i opuszczali hotel.
Al Capone gdy tylko zobaczył Johnsona miał na niego nakrzyczeć, wtedy też miało dojść do rękoczynów międy nimi (przewagę fizyczną miał wyższy i grubszy Johnson, wepchnął Al do limuzyny, po czym pojechali w kierunku hoteli Ambasador i Ritz); tam się w końcu zameldowali.
Spis treści |
Pomimo niedobrego początku konferencji, w czasie jej obrad podjęto szereg najważniejszych decyzji. Jedną z decyzji było utworzenie, w miejscu istniejącego podziału świata przestępczego w Stanach Zjednoczonych, zorganizowanej Nowej Mafii amerykańskiej w ramach syndykatu (współpracujące wieloetniczne gangi), której organem rządzącym (wykonawczym) została Komisja Syndykatu. Aby to osiągnąć należało wyeliminować starą gwardię mafiosów tzw. Wąsatych Piotrków, co później zbiegło się z Wojną Castellammarese.
Inną decyzją było ustalenie działalności mafii po zakończeniu prohibicji (słynna 18 poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych została zniesiona 5 grudnia 1933 roku wraz z ratyfikacją 21 poprawki – za kadencji prezydenta Franklina Roosevelta); gangsterzy przewidywali, że prędzej czy później zostanie ona zniesiona (kto jak kto, ale oni najwięcej nielegalnie na prohibicji zarobili).
W tym celu gangi miały legalnie przejąć gorzelnie i browary, punkty sprzedaży hurtowej i detalicznej. Zwrócono uwagę na korzyści płynące z hazardu (Las Vegas, który stanie się później stolicą hazardu, był wtedy zwykłą, niewielką i 'zapomnianą przez Boga' mieściną z kilkoma stacjami benzynowymi, automatami do gier i kantynami z nielegalnym alkoholem).
Ustalono także konieczność współistnienia gangów, zapobiegania konfliktom zbrojnym i sprawiedliwego podziału kraju na strefy wpływów.
Dla uspokojenia opinii publicznej po wydarzeniach z 14 lutego 1929 roku, główni rozgrywający na konferencji Lucky Luciano, Johnny Torrio i Meyer Lansky zdecydowali, że Al Capone powinien na jakiś czas powinien odbyć karę w więzieniu – wymyślili prosty zarzut nielegalnego posiadania broni; po zakończeniu konferencji Capone udał się do Filadelfii, gdzie oddał się w ręce sprawiedliwości; wyszedł po roku, ale już w 1931 został skazany na 11 lat za oszustwa podatkowe (był to zmierzch wielkiego Ala).
Na liście obecnych na obradach Konferencji wymienić należy m.in.:
– Grupa włoska –
– Grupa żydowska –
Wśród obecnych (nie-Włochami i nie-Żydami) byli:
Wśród uczestników trudno odnaleźć nazwiska ówczesnych irlandzkich mafiosów min.
Oprócz niezaproszonych irlandzkich gangsterów należy wspomnieć o nieobecności dwóch innych ważnych bossów świata przestępczego: Giuseppe "Joe Boss" Masserii i Salvatore Maranzano – gangsterów starej daty tzw. Wąsatych Piotrków. Tych dwóch gangsterów nie dostrzegało konieczności zmian (byli oni zwolennikami starych sycylijskich mafijnych zwyczajów, niechętnie współpracowali z niewłoskimi gangami; nie dostrzegali lub ignorowali, że w ich szeregach rośnie grono młodych i niezadowolonych gangsterów tzw. Young Turks).
Skład etniczny Konferencji wskazywał, że przedstawiciele świata przestępczego, wśród których prym wiedli Włosi i Żydzi, chcą przejąć kluczowe stanowiska w Nowej Mafii amerykańskiej, która powstałaby w miejsce Starej Mafii amerykańskiej (utożsamiana była przez dwóch gangsterów Joe Masserię i Salvatore Maranzano; nawiązywała ona pod względem organizacji i struktury do mafii sycylijskiej).
Niezaproszenie irlandzkich bossów była wyrazem tego, że chcieli oni (za ich plecami, bez ich wiedzy i zgody) pozbyć się ich gangów, dla których nie widzieli miejsca w tworzonym przez siebie syndykacie. Wpływ miała na to pamięć krwawych konfliktów z nimi. Jednakże były przypadki, gdy niektórzy włoscy lub żydowscy gangsterzy w przeszłości współpracowali z Irlandczykami (np. sojusz North Side Gang George'a "Bugs" Morana z rodziną Josepha "Joego" Aiello i z gangiem żydowskiego gangstera Johna U. "Jack" Zuty w walce z gangiem Capone), ale głównie z nimi walczyli na śmierć i życie o strefy wpływów m.in. w Nowym Jorku i Chicago (np. rywalizacja Al Capone i Johnny'ego Torrio z Hymie Weissem, Dionem O'Banionem i George'em "Bugs" Moranem czy walka Jacka "Legs" Diamonda z Dutchem Schultzem w Nowym Jorku).
Główni rozgrywający na Konferencji – Lucky Luciano, Meyer Lansky i Johnny Torrio – widzieli korzyści płynące z ustanowienia syndykatu (wieloetniczne gangi z dominacją Włochów i Żydów).
Konsekwencją ustaleń Konferencji było konieczne – w pierwszej konieczności – wyeliminowanie głównych oponentów jakim byli Joe Masseria i Salvatore Maranzano (obaj zginęli w 1931 roku).
Zginąć musiał ponadto główny poplecznik Maranzano w Wojnie Castellammarese – jednocześnie konkurent Al Capone: Joseph Aiello – zastrzelony 23 października 1930 roku,
W następnych latach – po zakończeniu Wojny Castellammarese w 1931 roku – ginęli inni mafiosi którzy niechętnie podporządkowywali się ustaleniom Syndykatu min:
Konferencja zakończyła się sukcesem, nawet początkowo skłóceni ze sobą Al Capone i Johnson wymienili uściski dłoni. Ustalenia z konferencji na lata ukształtowały Nową Mafię amerykańską (w ramach ogólnokrajowego syndykatu). Żadna inna późniejsza konferencja (Konferencja Hawańska w 1946 roku i Konferencja w Apalachin w 1957 roku) nie zgromadziła tylu wpływowych gangsterów i nie podjęła tylu ważnych decyzji.
