Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Konklawe 2005

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
KONKLAWE, KWIECIEŃ 2005
Coat of Arms during the Vacancy of the Holy See
Data 18 kwietnia19 kwietnia, 2005
Miejsce Kaplica Sykstyńska, Watykan
Dziekan Joseph Ratzinger
Wicedziekan Angelo Sodano
Kamerling Eduardo Martínez Somalo
Protodiakon Jorge Arturo Medina Estévez
Sekretarz Francesco Monterisi
Głosowania 4
Papież Joseph Ratzinger
(przyjął imię Benedykt XVI)

Po śmierci papieża Jana Pawła II, 2 kwietnia 2005, po ponad 26 latach jego pontyfikatu zwołano konklawe, którego zadaniem był wybór nowego papieża - jego następcy. Procedury regulujące wybór nowego papieża zawiera konstytucja apostolska Universi Dominici Gregis z 1996 roku wydana przez Jana Pawła II. Do czasu dokonania wyboru przez konklawe, Kościołem kierowało Kolegium kardynałów, a władzę administracyjną w Watykanie sprawował kamerling Eduardo Martinez Somalo.

Zgodnie z decyzją Kolegium kardynałów, konklawe rozpoczęło się w Watykanie 18 kwietnia 2005 o godzinie 1630. Głosowania miały się odbywać codziennie, 2 razy do południa i 2 razy po południu. 19 kwietnia o godzinie 1750 z komina na dachu Kaplicy Sykstyńskiej uniósł się, zgodnie z tradycją, biały dym, a kilka minut później na potwierdzenie tego sygnału rozległy się watykańskie dzwony oznajmiając światu wybór nowego papieża. Bicie w dzwony to nowy - obok białego dymu z komina Kaplicy Sykstyńskiej - znak zakończenia konklawe. Wcześniej wybór Biskupa Rzymu ogłaszany był jedynie przez biały dym, w przeciwieństwie do dymu czarnego, który pojawiał się po zakończeniu głosowania gdy nie przyniosło ono rezultatu w postaci wyboru nastepcy św. Piotra. Ze względu na praktyczne trudności w uzyskaniu niewątpliwie białego dymu (co podczas wcześniejszych konklawe prowadziło do chwilowo błędnego odczytywania znaku przez wiernych zgromadzonych na Placu św. Piotra, a także przez dziennikarzy) Jan Paweł II nakazał równoczesne bicie w dzwony na znak radości z wyboru papieża. Benedykt XVI był pierwszym papieżem, o wyborze którego bicie dzwonów Bazyliki Watykańskiej zawiadomiło na równi z białym dymem unoszącym się z komina Kaplicy Sykstyńskiej. Konklawe 2005 roku zakończyło się po niespełna 26 godzinach od chwili rozpoczęcia.

Spis treści

[edytuj] Skład

Prawo głosu mieli członkowie Kolegium kardynałów, z wyłączeniem kardynałów, którzy ukończyli 80 lat[1]. Kolegium składało się ze 183 kardynałów, z których 117 miało prawo głosu. Było wśród nich 20 Włochów, 11 Amerykanów, 6 Niemców, 6 Hiszpanów i pojedynczy kardynałowie z innych krajów, w tym 3 elektorów z Polski: Józef Glemp, Zenon Grocholewski, Franciszek Macharski. Z Polski pochodził również arcybiskup Lwowa reprezentujący łaciński episkopat Ukrainy, Marian Jaworski. Spośród elektorów aż 114 zostało mianowanych przez Jana Pawła II, a tylko 3 przez Pawła VI. W gronie kardynałów nie mających praw wyborczych Paweł VI mianował 10, a Jan Paweł II pozostałych 56.

Konklawe 2005
ELEKTORZY 117
Nieobecnych 2
Obecnych 115
Europa 58
Ameryka Łacińska 21
Stany Zjednoczone i Kanada 14
Afryka 11
Azja 10
Oceania 2
Bliski Wschód 1

W 2003 roku mianując kardynałów, Jan Paweł II zachował imię jednego kardynała w tajemnicy, w swoim sercu (łac: in pectore). Spekuluje się, że mógł to być jeden z chińskich księży albo najbliższy współpracownik papieża, arcybiskup Stanisław Dziwisz. Niestety, papież nie umieścił tego nazwiska w swoim testamencie, w związku z czym prawdopodobnie zabrał je ze sobą do grobu. Jednakże gdyby tak nie było, to i tak nie istniałaby możliwość wyboru 118 kardynała - formalnym warunkiem jest podanie nazwiska tego kardynała w obecności przynajmniej dwóch świadków. Według oficjalnego komunikatu Watykanu sprawa kardynała in pectore nie będzie już podnoszona.

9 kwietnia biuro prasowe Watykanu podało, że kardynałowie Jaime Lachica Sin i Adolfo Antonio Suárez Rivera na pewno nie wezmą udziału w konklawe, ze względu na stan zdrowia.

[edytuj] Lista uczestników według porządku rang i starszeństwa

Ostatecznie w konklawe wzięło udział 115 kardynałów, w tym 2 mianowanych przez Pawła VI i 113 nominatów Jana Pawła II:

Kardynałowie biskupi (5)

Kardynałowie prezbiterzy (95)

Kardynałowie diakoni (17)

[edytuj] Nieobecni z powodu choroby

[edytuj] Kardynałowie niemający praw elektorskich z racji wieku

Kardynałowie biskupi (4)

Kardynałowie prezbiterzy (52)

Kardynałowie diakoni (10)

[edytuj] Domniemani kandydaci na papieża

Zawsze przed konklawe, dziennikarze i komentatorzy starają się odgadnąć kto zostanie wybrany papieżem. Za zdecydowanego faworyta uważano dziekana Kolegium Kardynalskiego Josepha Ratzingera, ale wśród domniemanych kandydatów (tzw. papabile) wymieniano także m.in. następujących kardynałów:

[edytuj] Wybór papieża

19 kwietnia 2005 w 4. głosowaniu na następcę papieża Jana Pawła II, wybrano niemieckiego kardynała Josepha Ratzingera, który przyjął imię Benedykta XVI. Według kardynałów pragnących zachować anonimowość, Joseph Ratzinger otrzymał 95 głosów spośród 115 głosów elektorskich (według prasy włoskiej nie mniej niż 95 i nie więcej niż 107), przy wymaganej większości 77 głosów elektorskich. Jest to najstarszy w chwili wyboru papież od 275 lat. Benedykt XVI miał w chwili wyboru 78 lat i 3 dni. Jest to zarazem pierwszy Niemiec wybrany na ten urząd od ponad dziewięciu stuleci[4].

Jak wynika z doniesień prasowych[5], opierających się na trudnych do zweryfikowania przeciekach z Watykanu, jedynym poważniejszym konkurentem Ratzingera był 78-letni Carlo Maria Martini, uważany za lidera frakcji "postępowej". W pierwszym głosowaniu wieczorem 18 kwietnia Ratzinger i Martini mieli otrzymać po około 40 głosów, być może Martini dostał nawet nieco więcej. Cierpiący na chorobę Parkinsona Martini zrezygnował jednak z kandydowania, wskutek czego następnego dnia większość kardynałów stopniowo przerzucała swoje głosy na Ratzingera. W drugim głosowaniu Ratzinger dostał prawdopodobnie około 60 głosów, w trzecim ponad 70. Jednym z głównych promotorów Bawarczyka był wikariusz Rzymu Camillo Ruini, który sam w pierwszym głosowaniu mógł otrzymać około tuzina głosów. Według The Times frakcja "liberalna" po wycofaniu się Martiniego zaproponowała kandydaturę Jorge Mario Bergoglio z Argentyny. W porannych głosowaniach 19 kwietnia miało go poprzeć około 40 kardynałów (a więc ponad 1/3 wystarczająca do blokowania elekcji), jednak poparcie to okazało się nietrwałe i w czwartym głosowaniu Ratzinger został wybrany na papieża uzyskując około 95 głosów.

Benedykt XVI jest uważany za przedstawiciela nurtu konserwatywnego w Kościele. Jednocześnie jednak był wieloletnim bliskim współpracownikiem Jana Pawła II, co obserwatorzy odebrali jako zapowiedź kontynuacji jego nauki.

[edytuj] Dziennik elektora

22 i 23 września 2005 roku na łamach gazet włoskich ukazały się kopie domniemanego dziennika jednego z elektorów, który wziął udział w pierwszym konklawe XXI w. Kardynał ten - wedle włoskiej prasy - zdradził przysięgę konklawe, w której wyraźnie mówi, że pod żadnym pozorem nie można ujawnić jego przebiegu.

Po przeczytaniu tego artykułu dochodzi się do wniosku, że największym rywalem Josepha Ratzingera – papieża Benedykta XVI – w Konklawe 2005 , był argentyński 68-letni kardynał Jorge Mario Bergoglio SJ, a nie jak wcześniej uważano włoski emerytowany arcybiskup Mediolanu kardynał Carlo Maria Martini SJ.

Prócz tej jednej sensacji, w dzienniku zapisano drugą. Joseph Ratzinger w ostatnim głosowaniu, w którym wybrano go następcą Jana Pawła II otrzymał podobno 84 głosów, a nie co najmniej 95, jak poinformowały niesprawdzone źródła watykańskie po konklawe. Oznaczać by to mogło, że prefekt Kongregacji Nauki Wiary miał w rzeczywistości mniejsze poparcie wśród elektorów, niż przypuszczano.

Oto wyniki poszczególnych głosowań wg tego źródła:

Przypisy

  1. na podstawie pkt 33 konstytucji apostolskiej Jana Pawła II UNIVERSI DOMINICI GREGIS z 22 lutego 1996: 33. Prawo wyboru Biskupa Rzymskiego przysługuje jedynie Kardynałom Świętego Kościoła Rzymskiego, z wyjątkiem tych, którzy przed dniem śmierci Papieża lub dniem, w którym nastąpił wakat Stolicy Apostolskiej, ukończyli już osiemdziesiąty rok życia
  2. Polak z pochodzenia
  3. Polak z pochodzenia. W 1964 przyjął obywatelstwo Zambii, gdzie pracował jako misjonarz od 1946 roku.
  4. Lub od pięciu stuleci, jeśli liczyć jako Niemca papieża Hadriana VI (1522-23), który pochodził z Utrechtu (obecnie Holandia), należącego wówczas do Cesarstwa Niemieckiego
  5. [1] [2] [3]

[edytuj] Linki zewnętrzne


Poprzednik
Konklawe 1978
2005
Benedykt XVI
Następca

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Konklawe_2005&oldid=30946550
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty