Konstantyn VII Porfirogeneta

Konstantyn VII Porfirogeneta
Chrystus koronuje Konstantyna VII Porfirogenetę (alegoria) (945)
Panował jako	913-920, 945-959
Dynastia	macedońska
Data urodzin	17 lub 18 maja 905
Data śmierci	9 listopada 959
Lista cesarzy bizantyńskich
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Follis z podobizną Konstantyna VII Porfirogenety i Zoe

Konstantyn VII Porfirogeneta, (łac. Constantinus Porphyrogennetus, gr. Konstantinos Porphyrogennetos, Κωνσταντίνος Ζ' ο Πορφυρογέννητος) (ur. 17 lub 18 maja 905 - zm. 9 listopada 959) – cesarz bizantyjski. Przydomek Porfirogeneta oznacza dosłownie "zrodzony w purpurze".

Konstantyn był synem cesarza Leona VI, pochodzącym z nielegalnego związku z Zoe Karbonopsiną, co stanowiło podstawę do negowania jego praw do tronu. Już w roku 913, jako siedmioletnie dziecko, został ogłoszony współrządzącym cesarzem wraz ze stryjem Aleksandrem.

Po śmierci cesarza Aleksandra w wieku siedmiu lat Konstantyn otrzymał tron, jednak z powodu młodego wieku nie mógł samodzielnie sprawować rządów. Regentem został patriarcha Mikołaj I Mistyk. W tym czasie trwała wojna pomiędzy Bizancjum a Bułgarią, którą władał w tym czasie Symeon I Wielki. Mikołaj Mistyk zawarł pokój z Symeonem, nadając mu nawet tytuł basileusa i obiecując ożenić małoletniego Konstantyna z córką Symeona. Cena jaką Bizancjum płaciło za pokój była niezwykle wysoka i stało się to przyczyną szybkiego upadku regenta. Na czele nowego rządu stanęła matka Konstantyna, Zoe Karbonopsina. Nowa władczyni odmówiła potwierdzenia układów zawartych z Symeonem i uznała jego koronację za nieważną. To stało się przyczyną nowej wojny z Bułgarami. Od klęski Bizantyjczyków uratował drungarios floty cesarskiej, Roman I Lekapen, który w 920 roku zdobył dla siebie tron cesarski zostając uprzednio teściem młodego Konstantyna VII. Konstantyn został faktycznie odsunięty od władzy i niemal całkowicie poświęcił się działalności literackiej. Samodzielne rządy objął Konstantyn dopiero w 945 roku, kiedy to doszło do konfliktu między synami Lekapena.

Interesował się naukami przyrodniczymi, historią, literaturą i sztuką.

Przypisuje mu się autorstwo licznych dzieł, z których cztery najważniejsze to:

• De thematibus (O temach)
• Vita Basilii (Żywot cesarza Bazylego I)
• De administrando imperio (O zarządzaniu państwem)
• De cerimonnis aulae byzantinae (O ceremoniach dworu cesarskiego)

Trzecie z nich jest jednym z trzech źródeł pisanych na temat istnienia organizacji plemiennej Wiślan.

Znanym i dyskutowanym utworem przypisywanym Konstantynowi jest również Opowieść o wizerunku z Edessy.

Wiadomo, że pod kierunkiem cesarza pracował w Konstantynopolu cały sztab autorów i kompilatorów, dlatego często niezwykle trudno jest rozróżnić teksty pisane przezeń osobiście od tych powstałych na jego zlecenie.

Rodzina

Z żoną Heleną Lekapeną, córką cesarza Romana I Lekapena, Konstantyn miał kilkoro dzieci, w tym:

• Leona, zmarłego młodo,
• Romana II, przyszłego cesarza,
• Teodorę, żonę cesarza Jana I Tzimiskesa.

Linki zewnętrzne

• O zarządzaniu państwem - tłumaczenie Augusta Bielowskiego

Poprzednik Aleksander

Cesarz bizantyjski 913 - 920

Następca Roman I

Poprzednik Roman I

Cesarz bizantyjski 945 - 959

Następca Roman II