Korkowiec amurski

Korkowiec amurski
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	klad różowych
Rząd	mydleńcowce
Rodzina	rutowate
Rodzaj	korkowiec
Gatunek	korkowiec amurski
Nazwa systematyczna
Phellodendron amurense Rupr. Bull. Cl. Phys.-Math. Acad. Imp. Sci. Saint-Pétersbourg 15:353. 1857
Synonimy
Phellodendron japonicum Maxim., Phellodendron lavalleei Dode, Phellodendron sachalinense (F. Schmidt) Sarg.. Phellodendron wilsonii Hayata & Kaneh.
Zdjęcia i grafiki w Commons

Korkowiec amurski (Phellodendron amurense Rupr.) – gatunek drzewa z rodziny rutowatych, pochodzący z wschodniej Rosji, północnych Chin, Korei, Mandżurii i Japonii. Jest uprawiany w wielu krajach Azji, Ameryki Północnej i Europy, również w Polsce.

Morfologia

Pokrój

Drzewo do 15 m wysokości, o nisko osadzonej i spłaszczonej koronie. Wcześnie zaczyna owocować, bo już w wieku 5 lat.

Pędy

Pąki małe, ukryte w nasadach ogonków liściowych. Nie posiadają łusek. Kora jasnoszara, korkowa, głęboko spękana. Młode gałązki są żółtawoszare.

Niedojrzałe owoce

Kora

Liście

Ulistnienie nakrzyżległe. Liście pierzaste, z przejrzystymi gruczołami na brzegu, żółknące jesienią, po roztarciu pachnące terpentyną.

Kwiaty

Roślina dwupienna. Kwiaty żółtozielone, rozdzielnopłciowe, niepozorne, zebrane w wiechy.

Owoc

Czarny pestkowiec, zasychający po dojrzeniu i długo utrzymujący się na drzewie, czasami do wiosny. Ma średnicę ok. 1 cm, kulisty lub gruszkowaty kształt i zawiera 5 nasion.

Biologia i ekologia

Na obszarze swojego występowania rośnie w dolinach rzek oraz w lasach liściastych i mieszanych. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby i wytrzymuje zacienienie. Jest bardzo wytrzymały na mróz, może być uprawiany w strefach 3-9. Zakwita w czerwcu. Owocuje zwykle co 2 lata. Rośnie szybko, żyje do 300 lat.

Zastosowanie

• Drewno używane jest do wyrobu mebli oraz nart.
• Kora przerabiana jest na korek.
• Łyko korkowca amurskiego zawiera taninę, stosowaną w farbiarstwie.
• Roślina ozdobna. Uprawiany jest w parkach i ogrodach botanicznych.

Bibliografia

1. Otwarta Encyklopedia Leśna. [dostęp 13 stycznia 2008 r.].