Krwawa niedziela – termin używany na określenie krwawych wydarzeń, jakie zaszły w Dublinie 21 listopada 1920 roku w trakcie wojny o niepodległość Irlandii (1919-1921), w wyniku których zabitych zostało 27 osób, zaś rannych 60-70.
Za początek wydarzenia przyjmuje się okres, w którym Michael Collins, przywódca IRA, wydał rozkazy, aby wymordować podejrzanych brytyjskich agentów wywiadu z tzw. grupy Cairo Gang. Rankiem 21 listopada 1920 roku członkowie IRA, dokonało egzekucji na 13 agentach tajnej służby. W odpowiedzi na to, RIC (Royal Irish Constabulary) zastrzeliło dwóch więźniów IRA pod zarzutem "próby ucieczki". Po południu brytyjskie oddziały pomocnicze RIC – Black and Tans, otoczyły stadion zapełniony kibicami futbolu gaelickiego w Croke Park w Dublinie, na którym odbywał się mecz między zespołami Tipperary i Dublinu. Black and Tans otworzyli ogień w stronę tłumu, zabijając 12 osób, w tym jednego piłkarza, kobietę i dziecko oraz raniąc następne 60.