Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Krywicze – plemię słowiańskie zamieszkujące od IX do XIII wieku tereny nad górnym Dnieprem i Wołgą w początkowym biegu Moskwy oraz nad środkową Dźwiną.
Głównymi ich ośrodkami były: Połock, Smoleńsk, Witebsk, Izborsk i najprawdopodobniej także Psków. Wpływ na ich kulturę i rozwój mieli Bałtowie i Finowie (ugrofińskie pochodzenie nazw miejscowych). Nazwa Krywicze przetrwała w języku łotewskim jako określenie wszystkich Słowian wschodnich - Kreevo[1] (w języku łotewskim Rosja to do dziś Krievija, oficjalnie Krievijas Federācija/Federacja Rosyjska). Początkowo podlegli Kaganatowi Chazarskiemu, po kilku wojnach wygranych przez księcia ruskiego Olega, zostali podporządkowani Rusi Kijowskiej w 885 roku.[2] Ostatni raz wzmiankowani byli w 1162 roku.
Posługiwali się językiem zaliczanym do grupy języków wschodniosłowiańskich.
Za spadkobierców Krywiczów uważają się dzisiejsi Białorusini[potrzebne źródło]. Plemię to w ich mitologii narodowej zajmuje podobne miejsce, jak plemię Polan u Polaków[potrzebne źródło].
W XIX wieku Jan Czeczot, polski zbieracz miejscowego folkloru na rodzinnej ziemi – nowogródczyznie – wydając swój zbiór tłumaczeń Pieśni wieśniaczych znad Niemna na miejscowy język chłopskiej niszczyzny, w podtytule zbioru na określenie ich języka użył sformułowania słowiano-krewicki. Czeczot nie uważał, żeby istniał taki język, który dałoby się nazwać białoruskim[3], a ten, w którym opisywał ludowe piosenki nazywał właśnie mową sławiano-krewicką. Mowa ta była, mimo odrzucenia tego postulatu przez Czeczota, kształtującym się wówczas właściwym językiem białoruskim, który nie posiadał wówczas jeszcze nawet opisanej gramatyki czy słownika.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
