Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Krzepice | |||
 Kościół św. Jakuba w Krzepicach |
|||
|
|||
| Państwo |  Polska |
||
| Województwo | śląskie | ||
| Powiat | kłobucki | ||
| Gmina | Krzepice gmina miejsko-wiejska |
||
| Prawa miejskie | 1357 lub 1364[1] | ||
| Burmistrz | Krystian Kotynia | ||
| Powierzchnia | 27,66 km² | ||
| Wysokość | 209-256 m n.p.m. | ||
| Ludność (2008) • liczba • gęstość |
4 479 161,6 os./km² |
||
| Strefa numeracyjna |
+48 34 | ||
| Kod pocztowy | 42-160 | ||
| Tablice rejestracyjne | SKL | ||
|
Położenie na mapie Polski
  Krzepice
|
|||
| Na mapach: | |||
| TERC (TERYT) |
2243106024 | ||
|
Urząd miejski
ul. Częstochowska 1342-160 Krzepice |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
 Hasło Krzepice w Wikisłowniku |
|||
| Strona internetowa | |||
Krzepice (niem. Kschepitz, hebr. קז'אפיצה, ros. Кшепице[2]) – miasto w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Krzepice. Krzepice leżą na terenie Małopolski, w pobliżu jej historycznej granicy z Wielkopolską i na granicy ze Śląskiem, którą była rzeka Liswarta. Według podziału administracyjnego z lat 1975-1998 miasto należało do województwa częstochowskiego.
W wyniku reformy administracyjnej w 1999 roku włączone zostały do województwa śląskiego, z siedzibą w Katowicach, do którego należały również w latach 1950-1975 (od 1952 pod nazwą województwo katowickie).
Według danych z 31 grudnia 2008 miasto miało 4 479 mieszkańców[3].
Spis treści |
Miasto położone jest w Obniżeniu Krzepickim, stanowiącym środkowo-północną część Wyżyny Woźnicko-Wieluńskiej. Krzepice leżą nad trzema rzekami: Piskarą, Piszczką i najdłuższą z nich Liswartą.
Nazwa Krzepice, zanotowana w 1356 roku jako Crzepycze, pochodzi od nazwy osobowej Krzepa i oznacza miejsce zamieszkania potomków lub członków rodu osoby, którą tak nazywano[5].
 |
Ta sekcja od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić sekcję weryfikowalną, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
W XII wieku w miejscu obecnego miasta, ze względu na jego pograniczne położenie, założono gród warowny. Później powstał zamek - pierwotnie drewniany, w XIV wieku przebudowany na murowany. Dziś z tej budowli pozostał głównie zarys fosy. Tutejszy kościół parafialny pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła wzniesiony został w 1357 przez Kazimierza III Wielkiego, przebudowany w XV wieku i w II połowie XVII; stanowi obecnie przykład architektury sakralnej baroku. Nadanie praw miejskich datuje się także na rok 1357, choć fakt ten został potwierdzony dopiero w 1527. W 1370 nowo koronowany na króla Polski Ludwik Węgierski nadał miasto w lenno Władysławowi Opolczykowi. Miastu odebrano prawa miejskie w 1870, jako odpowiedź władz rosyjskich na udział Krzepiczan w powstaniu przeciw rządom zaborcy. Krzepice odzyskały prawa miejskie dopiero po I wojnie światowej.
Do wybuchu II wojny światowej Żydzi stanowili liczącą się grupę społeczną Krzepic. Pamiątką po tym pozostaje zabytkowy cmentarz żydowski i ruiny bożnicy (usytuowane w lewobrzeżnej części miejscowości o historycznej nazwie Kuźniczka)[6]. W 1941 podczas okupacji Niemcy planowali zmienić nazwę miasta na Krippitz O.S[7]. Planowana zmiana administracji nazistowskiej nie została nigdy wdrożona.
.jpg&filetimestamp=20100822133658)
Przez obrzeża Krzepic przebiega droga krajowa 43 łącząca Częstochowę z Wieluniem.
W listopadzie 2009 roku[9] została oddana do użytku obwodnica w ciągu drogi krajowej. Obwodnica posiada klasę drogi głównej przyspieszonej (GP), a w jej ciągu powstały wiadukt, dwa mosty oraz trzy skrzyżowania z wydzielonymi lewoskrętami.
Przez miasto przebiega również wybudowana w 1926 roku linia kolejowa nr 181 relacji Herby Nowe – Wieluń Dąbrowa. Pasażerska komunikacja kolejowa obsługiwana jest przez stację Krzepice.
Komunikację autobusową z większymi ośrodkami miejskimi zapewniają PKS Częstochowa, PKS Wieluń, PKS Lubliniec oraz inne (również prywatne).
Przepływająca przez Krzepice rzeka Liswarta oraz uchodzące do niej Piskara i Piszczka nie były nigdy rzekami spławnymi (żeglownymi), stanowiły za to przeszkody w budowie komunikacyjnych szlaków lądowych (dróg).
|
||||||||||
|
|||||||||||||
|
||||||||||
|
|||||||||||||||||
|
||||||||||||||
.gif&filetimestamp=20070605173148){kind=small}
