Książka skarg i wniosków

Książka skarg i wniosków (także książka skarg i zażaleń) – stanowiła w Polsce Ludowej obowiązkowe wyposażenie uspołecznionych placówek handlu detalicznego, gastronomicznych i usługowych, które powinno znajdować się w widocznym i swobodnie dostępnym miejscu. Po raz pierwszy wprowadzone zostały w 1954 roku uchwałą Rady Państwa i Rady Ministrów z 14 grudnia 1950 roku „w sprawie rozpatrywania i załatwiania odwołań, listów i zażaleń ludności oraz krytyki prasowej”. Rolę strażnika jakości pełnić miały prezydia rad narodowych.

Książki te były w praktyce zeszytami przywiązanymi sznurkiem, do których były wpisywane skargi, zażalenia, a także pochwały klientów sklepów i zakładów usługowych. Duża liczba krytycznych wpisów groziła naganą, potrąceniem premii, a nawet dyscyplinarnym przesunięciem na inne stanowisko.

Książki skarg i wniosków zachowały się obecnie jedynie w prywatnych zbiorach. Nie było obowiązku ich magazynowania w archiwach państwowych czy zakładowych.

Książki skarg i wniosków w kulturze

• Książka skarg i wniosków – fim dokumentalny z 2000

Książki skarg i zażaleń były również źródłem częstej satyry i tematem poruszanym przez kabarety.

Zobacz też

• Reglamentacja towarów w PRL
• Kolejka (zbiorowość)
• Sprzedaż wiązana

Linki zewnętrzne

• M.P. z 1971 r. Nr 41, poz. 260
• M.P. z 1971 r. Nr 47, poz. 305
• Budka z piwem oraz książka skarg i wniosków w orzecznictwie Sądu Najwyższego.
• Z książki skarg i wniosków...
• Gniew Ludu Internetowa książka skarg i wniosków