Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Księżyce Kordylewskiego – hipotetyczne obłoki pyłowe mające znajdować się w punktach libracyjnych orbity Księżyca, obiegające Ziemię w tym samym czasie co Księżyc. Ich istnienie zostało zasugerowane przez polskiego astronoma Kazimierza Kordylewskiego w roku 1961.
Kazimierz Kordylewski po raz pierwszy miał je zaobserwować w październiku 1956 jako poświatę o wielkości kątowej około 2° (później oceniano wielkość obłoków na 6°) i jasności o połowę mniejszej od efektu Gegenschein (przeciwświecenia). Udało się je sfotografować w 1961, kiedy zdawały się zmienić kształt i rozmiar.
Uważa się[potrzebne źródło], że każdy z dwóch obłoków Kordylewskiego ma masę sumaryczną około 10 000 kg, a średnicę od 14 000 do 50 000 km (dla porównania: średnica Ziemi wynosi ok. 12 745 km).
Niektórzy uważają[potrzebne źródło] istnienie księżyców pyłowych za zjawisko przejściowe (krótkotrwałe), jako że punkty libracyjne L4 i L5 są niestabilne ze względu na perturbacje ze strony planet wewnętrznych.
