Księga Nehemiasza – jedna z ksiąg Pisma Świętego zawarta w Starym Testamencie.
Pierwotnie księga ta wraz z Księgą Ezdrasza stanowiła jedną całość zwaną Księgą Ezdrasza. Później Żydzi podzielili ją na księgi 1 i 2 Ezdrasza, a jeszcze później Księga 2 Ezdrasza stała się znana jako Księga Nehemiasza. Wydarzenia wspomniane w jej początkowej części dzieli od ostatnich wydarzeń opisanych w Księdze Ezdrasza mniej więcej 12-letnia przerwa. Sprawozdanie Księgi Nehemiasza zaczyna się, zatem u schyłku roku 456, a kończy po roku 443 p.n.e..
Opisuje historię powrotu z wygnania do Jerozolimy trzeciej grupy Żydów pod wodzą wielkiego przywódcy, Nehemiasza. Nehemiasz został wybrany pierwszym gubernatorem Jerozolimy i zainicjował odbudowę murów miasta. Jego reformy religijne pokrywały się z dziełem Ezdrasza.
Księga Nehemiasza harmonizuje z resztą Biblii. Wielokrotnie nawiązuje do Prawa, wypowiadając się na między innymi na temat małżeństw z cudzoziemcami (porównaj Powt. Pr. 7:3 i Neh 10:30), pożyczek (Kapł. 25:35-38; Powt. Pr. 31:10-13 i Neh. 8:14-18). Ponadto księga ta określa początek spełnienia się proroctwa Daniela, że Jerozolima będzie odbudowana (Dan. 9:25).
Spis treści |
Część 1: Nehemiasz powraca do Jerozolimy i rozpoczyna odbudowę murów 1-7
Część 2: Prawo, pokuta i odnowione przymierze 8-10
Część 3: Lud i jego reformatorski gubernator 11-13
Nehemiasz powrócił do Jerozolimy w 445 r. przed Chr. i był gubernatorem przez dwanaście lat, to jest do roku 433 przed Chr. Sposób, w jaki ta księga wiąże się z księgą Ezdrasza i grupą, którą on przywiódł, nie zawsze jest łatwy do określenia. Nehemiasz zostawił wysoce rozwinięty perski dwór królewski i przybył do miasta, które dopiero zaczęto odbudowywać, w którym dużo było jeszcze chaosu. Mniej więcej w tym okresie działał prawdopodobnie prorok Malachiasz.
Ścisłe związki, jakie istnieją pomiędzy tą księgą a 1 i 2 Księgą kronik oraz Księgą Ezdrasza wskazują, że spis no ją około roku 400 przed Chr., ale najważniejszą częścią księgi wydaje się być dziennik Nehemiasza.
Nehemiasz, człowiek czynu, zdołał rozbudzić nadzieję w przygnębionym narodzie i dał mu zarówno duchowe, jak i praktyczne przywództwo, aby mógł on wypełnić trudne zadanie w obliczu zagorzałej opozycji. Był również człowiekiem modlitwy do końca zawierzającym Bogu, skutecznym w działaniu. Za jego panowania dzięki pomocy Ezdrasza, życie religijne Żydów uległo odnowieniu.
Źródło: Biblia.net.pl
|
||||||||