Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kuna żółtogardła | |
| Martes flavigula[1] | |
| (Boddaert, 1785) | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Podrząd | psokształtne |
| Rodzina | łasicowate |
| Rodzaj | Martes |
| Gatunek | kuna żółtogardła |
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Kuna żółtogardła (Martes flavigula) – gatunek ssaka drapieżnego z rodziny łasicowatych. Występuje w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej we wschodniej Azji.
Spis treści |
Średniej wielkości drapieżnik, o maści futra od pomarańczowo-żółtej do ciemnobrązowej, futro na gardle umaszczenia żółtego[3]. Długość ciała wynosi od 40 do 60 cm, długość ogona 38 - 43 cm. Uszy nisko osadzone i zaokrąglone[4].
Kuna żółtogardła jako jedyny gatunek z rodzaju Martes zamieszkuje w lasach tropikalnych jak i w subtropikalnych[5][6]. Występuje na terenach do 3000 m n.p.m[7]. Jej obecność została stwierdzona w wilgotnych lasach strefy umiarkowanej w Himalajach, Azji Południowo-Wschodniej, na dalekim wschodzie Rosji oraz na półwyspie Koreańskim.
Według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN kuna żółtogardła zamieszkuje następujące państwa: Bangladesz, Bhutan, Brunei, Kambodża, Chiny, Indie, Indonezja, Korea Północna, Korea Południowa, Laos, Malezja, Birma, Nepal, Pakistan, Rosja, Tajwan, Tajlandia i Wietnam[7].
Kuna żółtogardła jest gatunkiem samotniczym, jedynie samice przez okres trzech do czterech miesięcy żyją razem z młodymi. Kuny żółtogardłe najprawdopodobniej kopulują w sierpniu, a potomstwo rodzi się w kwietniu[4]. Ich dieta składa się z gryzoni, jaj ptaków, żab, owadów. Również żywią się miodem i owocami, są również uważane za ważne źródło rozprzestrzeniania nasion[5].
Wyróżniono dziewięć podgatunków[8]:
Kuna żółtogardła przez IUCN została uznana za gatunek najmniejszej troski (LC)[2]. Pomimo znacznego zjawiska karczowania lasów, uważa się, że gatunek może przetrwać w zachowanych lasach oraz w wtórnych drzewostanach[7]. Na Syberii i w Korei stanowi ona zwierzynę z której pozyskuje się futra[7], ze względu na nieprzyjemny zapach mięso kuny nie jest przeznaczane do spożycia[6].
