Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kveta Peschke | |
 Květa Peschke |
|
| Państwo |  Czechy |
| Miejsce zamieszkania | Praga |
| Data i miejsce urodzenia | 9 lipca 1975 Bilovec |
| Wzrost | 165 cm |
| Masa ciała | 58 kg |
| Gra | praworęczna |
| Zakończenie kariery | 2011 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 1 WTA, 10 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 26 (7 listopada 2005) |
| Australian Open | 3R (2000) |
| Roland Garros | 3R (1999, 2000) |
| Wimbledon | 4R (2005) |
| US Open | 2R (1998, 2000) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 20 WTA, 8 ITF |
| Najwyżej w rankingu | 1 (4 lipca 2011) |
| Australian Open | SF (2011) |
| Roland Garros | F (2010) |
| Wimbledon | W (2011) |
| US Open | SF (2006, 2007) |
Květa Peschke, Květoslava Hrdličková (ur. 9 lipca 1975 w Bílovec) – tenisistka czeska, zwyciężczyni turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, mistrzyni wielkoszlemowego turnieju Wimbledon 2011 w deblu, reprezentantka w Pucharze Federacji, olimpijka.
Jako juniorka była wicemistrzynią Europy do lat 18. Od 1991 występowała w turniejach niższej rangi niż główny cykl zawodowy WTA Tour, w 1992 wygrała swój pierwszy turniej (w szwajcarskim Lyss), osiągnęła dalsze trzy finały. W WTA Tour debiutowała w 1993, ale wystąpiła jedynie w dwóch turniejach, raz kończąc występ na pierwszej, drugi raz na drugiej rundzie. W kolejnych sezonach nadal gromadziła punkty rankingowe w turniejach pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF).
Przełom w jej karierze nastąpił w 1998. W kwietniu t.r. przeszła eliminacje do turnieju w Makarska, a następnie wygrała całą imprezę, pokonując po drodze m.in. Chorwatkę Mirjanę Lučić, a w finale Chinkę Li Fang. Przed turniejem klasyfikowana na pozycji nr 140 w rankingu światowym, była najniżej notowaną zawodniczką, której udało się triumfować w WTA Tour w 1998. Po tym sukcesie przebiła się do czołowej setki rankingu (nr 99 WTA), a w dalszej części sezonu debiutowała w turniejach wielkoszlemowych (grała we French Open, Wimbledonie i US Open) oraz była w ćwierćfinale turnieju w Sopocie. Ostatecznie sezon 1998 zakończyła jako 57. tenisistka rankingu światowego. Dalszy awans zanotowała w 1999; osiągnęła m.in. dwa dobre rezultaty jesienią t.r. w halowych turniejach – w Bratysławie była w półfinale, a w dużym turnieju w Lipsku w finale – po przejściu eliminacji (gdzie w decydującej rundzie pokonała Myskinę) odniosła zwycięstwa nad czterema wyżej notowanymi rywalkami, Kim Clijsters, Jeleną Lichowcewą, Sabine Appelmans i Mary Pierce (pierwsze zwycięstwo nad rywalką z czołowej dziesiątki rankingu). W finale nie sprostała Francuzce Nathalie Tauziat (1:6, 3:6).
Jesienią 2000 doszła do półfinału turnieju halowego w Linzu, gdzie m.in. zrewanżowała się Tauziat za ubiegłoroczną porażkę, a także pokonała inną czołową zawodniczkę francuską, Amélie Mauresmo. W 2001 grała nieco mniej skutecznie, ale dzięki kilku ćwierćfinałom turniejowym utrzymała się w najlepszej setce. W 2002 doznała poważnej kontuzji kolana, która wyłączyła ją z tenisa aż do kwietnia 2004. Wyszła w tym czasie za mąż za niemieckiego trenera tenisowego Torstena Peschke i po powrocie na korty występuje pod nazwiskiem małżeńskim.
W 2004 była m.in. w ćwierćfinale turnieju w Luksemburgu i II rundzie French Open, ale przede wszystkim grała skutecznie w turniejach poza głównym cyklem, stopniowo odzyskując wysoką pozycję w rankingu. W 2005 była w półfinale w Linzu (pokonałą m.in. Rosjankę Diemientjewą), ćwierćfinałach w Hobart i Filadelfii oraz IV rundzie (1/8 finału) Wimbledonu (pokonała m.in. Zwonariową i mistrzynię tego turnieju sprzed 11 lat Martínez, przegrała z Pietrową, nie wykorzystując piłek meczowych). Wyniki te dały jej awans na najwyższą pozycję w karierze – nr 26 WTA w listopadzie 2005. Wiosną 2007 rozegrała ostatni w karierze zawodowy turniej w grze pojedynczej; przeszła eliminacje do French Open, w I rundzie wyeliminowała rozstawioną Rosjankę Pietrową, w II rundzie uległa przedstawicielce gospodarzy Stephanie Cohen-Aloro.
Po 2004 skoncentrowała się przede wszystkim na grze podwójnej, gdzie odnotowała większe sukcesy. W 2011 wygrała wielkoszlemowy Wimbledon w deblu w parze z Katariną Srebotnik, pokonując parę Sabine Lisicki/Samantha Stosur 6:3, 6:1. Po tym sukcesie awansowała na pierwsze miejsce w rankingu deblistek (4 lipca 2011). Wygrała łącznie 22 turnieje deblowe, w dalszych 31 dochodziła do finałów, w tym w wielkoszlemowym French Open 2010 i trzykrotnie w deblowym Mastersie (2008, 2010, 2011). Była też dwa razy w wielkoszlemowych finałach w grze mieszanej.
W latach 1998-2011 reprezentowała Czechy w Pucharze Federacji, przyczyniając się do awansu zespołu do Grupy Światowej w 1999 i osiągnięcia półfinału rozgrywek rok później. W 2011 była w składzie zwycięskiej ekipy w Pucharze Federacji, m.in. zdobywając decydujący punkt w grze podwójnej (w parze z Hradecką) w finale przeciwko Rosjankom. Z mniejszym szczęściem broniła barw narodowych na igrzyskach olimpijskich w Sydney w 2000, gdzie odpadła w I rundzie.
Jest zawodniczką praworęczną, z oburęcznym bekhendem. W listopadzie 2011, dzień po zwycięskim finale w Pucharze Federacji, ogłosiła zakończenie kariery sportowej[1]. Mimo tego, w przyszłym roku również występowała w grze podwójnej w parze z Katariną Srebotnik. Podczas turnieju w Sydney dotarły do finału i pokonały parę rozstawioną z numerem drugim: Liezel Huber oraz Lisę Raymond[2].
Spis treści |
| Rok | Turniej | Partnerka | Finalistki | Wynik |
| 2011 | Wimbledon |  Katarina Srebotnik |
 Sabine Lisicki Samantha Stosur |
6:3, 6:1 |
| Rok | Turniej | Partnerka | Mistrzynie | Wynik |
| 2010 | French Open | Katarina Srebotnik |
 Serena Williams Venus Williams |
2:6, 3:6 |
| Rok | Turniej | Partner | Mistrzowie | Wynik |
| 2006 | US Open | Martin Damm |
Martina Navrátilová Bob Bryan |
2:6, 3:6 |
| 2010 | US Open |  Aisam-ul-Haq Qureshi |
Liezel Huber Bob Bryan |
4:6, 4:6 |
| Data | Turniej | Kat. | ($) | Naw. | Finalistka | Wynik | |
| 1. | 19/04/1998 |  Makarska, Makarska International Championships |
Kategoria IV | 107 500 | ziemna |  Fang Li |
6:3, 6:1 |
