Ratownik – osoba uprawniona do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy i spełniająca wymagania z art. 13 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym z dn. 8 września 2006 r.[1]
Nie należy mylić ratownika z ratownikiem medycznym, który to jest uprawniony do wykonywania Medycznych Czynności Ratunkowych (MCR), a ponadto ukończył on 2-letnią szkołę policealną lub 3-letnią szkołę wyższą na kierunku Ratownik Medyczny.
Tytuł ratownika uzyskuje się po ukończeniu 66-godzinnego kursu Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy. Daje on najwyższe uprawnienia dla osób nie mających wykształcenia medycznego.
Ze względu na obszar działania oraz przynależność do organizacji ratowniczych wyróżnia się:
[edytuj] Zakres czynności ratowniczych (kwalifikowana pierwsza pomoc)
- resuscytacja krążeniowo-oddechowa, bezprzyrządowa i przyrządowa, z podaniem tlenu;
- wykonanie defibrylacji defibrylatorem automatycznym lub półautomatycznym;
- prowadzenie postępowania w ramach resuscytacji krążeniowo-oddechowej u dorosłych, w tym u kobiet ciężarnych;
- wykonanie resuscytacji krążeniowo-oddechowej noworodka lub niemowlęcia z podawaniem tlenu pobieranego przez ratownika z worka samorozprężalnego z rezerwuarem tlenu;
- stosowanie tlenoterapii biernej i czynnej;
- udrażnianie dróg oddechowych za pomocą rękoczynów udrażniających;
- udrażnianie dróg oddechowych z zastosowaniem rurki ustno-gardłowej, maski krtaniowej i rurki krtaniowej;
- prowadzenie oddechu zastępczego bezprzyrządowo i przyrządowo, w tym 100 % tlenem;
- wykonanie badania wstępnego dorosłego, noworodka lub niemowlęcia;
- posługiwanie się podstawowym sprzętem do prowadzenia sztucznej wentylacji (rurka ustno-gardłowa, urządzenie ssące, worek samorozprężalny, rezerwuar tlenu, maski);
- tamowanie krwotoków zewnętrznych i opatrywanie ran;
- stabilizacja w pozycji zbliżonej do fizjologicznej i unieruchamianie złamań i podejrzeń złamań kości oraz skręceń i zwichnięć stawów za pomocą szyn typu Kramera;
- udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy w przypadku obrażeń: głowy, klatki piersiowej, brzucha i miednicy zgodnie z przyjętymi procedurami postępowania;
- unieruchamianie poszkodowanego z urazem kręgosłupa z wykorzystaniem dostępnego sprzętu unieruchamiającego (np. kamizelka Kendricka, nosze typu deska z pasami mocującymi lub inne);
- ocena stanu poszkodowanego pod kątem zagrożenia wstrząsem;
- zabezpieczenie poszkodowanego we wstrząsie zgodnie z procedurą, w tym: opatrzenie obrażeń za pomocą opatrunków hydrożelowych, zapewnienie komfortu termicznego, zastosowanie tlenoterapii, ułożenie poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej klasycznej (lub na noszach - pozycja Trendelenburga), zapewnienie komfortu psychicznego;
- przeprowadzenie stosownej procedury w przypadku wystąpienia drgawek;
- przeprowadzenie stosownej procedury w zaburzeniach krążeniowo-oddechowych w stanach nieurazowych;
- przeprowadzenie stosownej procedury przy zatruciach wziewnych lub pokarmowych;
- przeprowadzenie stosownej procedury ratowania po podtopieniu (czynności wykonywane w wodzie i po badaniu wstępnym);
- ochrona przed wychłodzeniem lub przegrzaniem;
- ewakuacja z miejsca zdarzenia osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
- wsparcie psychiczne osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego;
- prowadzenie wstępnej segregacji medycznej
[edytuj] Lista zawodów
Przypisy
[edytuj] Zobacz też