Las pierwotny – las, który nie został poddany bezpośrednim, ani też pośrednim modyfikacjom ze strony człowieka[1]; pierwotny ekosystem leśny.
Las naturalny różni się od pierwotnego tym, że człowiek pobiera z niego ograniczony użytek[1], jednak poza tym o składzie gatunkowym lasu decydują, podobnie jak w przypadku lasu pierwotnego, siły natury. Lasy pierwotne i naturalne cechują się znaczną odpornością biologiczną, bioróżnorodnością i tolerancją, a ich odtwarzanie odbywa się pod wpływem naturalnej sukcesji ekologicznej[1].
W lesie pierwotnym ustala się dynamiczna równowaga pomiędzy populacjami zasiedlających go gatunków, a także równowagowa postać piramidy wieku w obrębie populacji poszczególnych gatunków (zobacz: demografia ekologiczna). Drzewostan lasu pierwotnego starzeje się w sposób naturalny, zaś martwe drzewa są rozkładane przez saprotrofy. Powstałe w starodrzewie luki są szybko zasiedlane przez samosiejki (tak zwany nalot).
Zróżnicowanie gatunków flory i fauny w lasach pierwotnych jest znacznie wyższe, niż w uprawach leśnych, a zwłaszcza monokulturach.
Z uwagi na rozwój cywilizacji lasy pierwotne są rzadkością i w wielu państwach podlegają ochronie w ramach tworzonych parków narodowych i rezerwatów przyrody. Nawet pomimo braku bezpośredniej ingerencji w strukturę, lasy ulegają pośrednio wpływowi człowieka, m.in. w związku z zanieczyszczeniem środowiska, zmianami wynikającymi z prowadzonej gospodarki wodnej, a także ekspansją gatunków zawleczonych.
Ostatnie fragmenty nizinnych lasów pierwotnych na terenie Niżu Europejskiego[2] znajdują się w Polsce i na Białorusi na terenie Puszczy Białowieskiej[3][4].