Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Lechosław Fularski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Lechosław Fularski (ur. 30 maja 1921 w Sosnowcu, zm. 19 sierpnia 2007 w Łodzi) – mgr inż. mechanik, projektant malarni i galwanizerni, krajoznawca, turysta górski, historyk turystyki górskiej, działacz turystyczny w strukturach Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK).

Spis treści

[edytuj] Rodzina

Syn Adama Fularskiego, inżyniera – odlewnika, założyciela i kierownika Szkoły Rzemiosł Księży Salezjanów w Łodzi przy ul. Wodnej i Władysławy z domu Koźlik. Żonaty z Bronisławą Wandą z domu Gołębiowską, prawnikiem, też działaczem turystycznym, współzałożycielką Klubu Turystów Górskich "Kosówka". Syn Tomasz Adam (ur. 1957).

[edytuj] Nauka

Przed wojną uczył się w Gimnazjum Męskim A. Zimowskiego w Łodzi, Państwowym Gimnazjum im. S. Żeromskiego w Łodzi a maturę uzyskał w 1939 w Męskim Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Kopernika w Łodzi przy ul. Śródmiejskiej 41 (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika w Łodzi). Po wojnie, w 1950 ukończył studia wyższe na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej uzyskując tytuł mgr inż. mechanika.

[edytuj] Praca zawodowa

Lata wojny spędził początkowo w hitlerowskich obozach: 1940 – 1941 aresztowany przez Gestapo, więziony w Radogoszczu i obozie koncentracyjnym KL Dachau (więzień nr 11925). W latach 1941 – 1945 pracował przymusowo jako kreślarz i technik w biurze technologicznym w fabryce Aparatów Elektrycznych "Imass" (później ZAE "Ema–Elester").

Po wojnie, w latach 1946 – 1954 pracował jako młodszy asystent, a następnie starszy asystent w Katedrze Części Maszyn Politechniki Łódzkiej, równocześnie w latach 1949 – 1950 był nauczycielem w Państwowej Szkole Techniczno-Przemysłowej w Zduńskiej Woli. Od 1950 starszy projektant, potem kolejno kierownik Pracowni Technologicznej i Konstrukcyjnej, przewodniczący Rady Technologicznej, główny specjalista do spraw powłok ochronnych, zastępca dyrektora pionu powłok ochronnych w Biurze Projektów Zakładu Przemysłu Maszynowego "Prozamet". W latach 1965 – 1970 zastępca dyrektora do spraw technicznych w Biurze Projektowania Urządzeń Technologicznych "Protech". W latach 1970 – 1972 główny specjalista do spraw powłok malarskich. Do 1981 główny specjalista do spraw powłok malarskich w Zakładzie Projektowania i Konstrukcji Galwanizerni i Lakierni w Wieluniu ZUGiL. Zorganizował i prowadził pierwszą w kraju pracownię projektowania malarni (1950) i galwanizerni (1951) oraz pracowni konstrukcyjnej urządzeń branży powłok ochronnych (1952). Zaprojektował wiele malarni, w tym pierwszą w kraju zmechanizowaną malarnię kabin kierowcy polskiego samochodu STAR w FSC Starachowicach (1951 – 1952). Koordynował realizację prototypowej krajowej linii malowania elektroforycznego ("Pafal" Świdnica 1972 – 1973). W latach 1987 – 1989 kierownik pracowni rozwoju techniki w reaktywowanym "Protech T". W latach 1966 – 1978 organizował sympozja i wystawy poświęcone branży.

[edytuj] Publikacje zawodowe

Autor szeregu prac z dziedziny powłok malarskich, w tym kilka rozdziałów w trzech wydaniach Poradnik lakiernika (od 1964), Poradnik warsztatowca mechanika (1964) i Produkcja wyposażenia technologicznego dla modernizacji procesów obróbki powierzchniowej przed malowaniem (1964).

[edytuj] Działalność społeczna w strukturach zawodowych

W strukturach zawodowych działał także społecznie.

W latach 1950 – 1956 był członkiem Zarządu Oddziału Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich (SIMP) w Łodzi, w latach 1957 – 1959 przewodniczący Sekcji Powłok Ochronnych przy Komisji Postępu Technicznego Zarządu Głównego Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT). W latach 1968 – 1971 był członkiem Rady Naukowej Instytutu Mechaniki Precyzyjnej, zaś w latach 1967 – 1978 członkiem Zespołu Ochrony Metali przed Korozją Komitetu Nauki i Techniki. Od 1964 rzeczoznawca SIMP.

[edytuj] Działalność pozazawodowa w dziedzinie turystyki

Najpełniej realizował się w działalności społecznej w dziedzinie turystyki na wszystkich szczeblach od oddziału miejskiego do Zarządu Głównego.

W 1947 został członkiem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (PTT). 2 sierpnia 1951 wstąpił do PTTK, w którym przez lata, aż do śmierci pełnił rozliczne funkcje.

[edytuj] Pełnione funkcje w PTTK

[edytuj] Inne ważne osiągnięcia w działalności organizacyjnej PTTK

[edytuj] Autor opracowań i publikacji turystycznych

Był autorem wielu opracowań programowych i historycznych w tym wielu artykułów historycznych publikowanych w różnych latach od 1959, w różnych numerach w Biuletynie PTTK Łódź (istnieje do dziś, nosi nazwę Kwartalnik Krajoznawczy RPK PTTK w Łodzi Wędrownik, w 2009 ukazał się 400. numer) np.

Był także autorem kilku opracowań z historii PTT i PTTK w Łodzi publikowanych przez Łódzki Oddział PTTK im. Jana Czeraszkiewicza np.

[edytuj] Odznaczenia

[edytuj] Odznaczenia państwowe

[edytuj] Odznaczenia resortowe

[edytuj] Odznaczenia Władz Terenowych

[edytuj] Odznaczenia PTTK

[edytuj] Miejsce spoczynku

Zmarł w Łodzi 20 września 2007. Pochowany na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi.

[edytuj] Bibliografia

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lechosław_Fularski&oldid=30955731
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty