Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Lee Bowyer | ||
 |
||
| Imię i nazwisko | Lee Bowyer | |
| Data i miejsce urodzenia |
3 stycznia 1977 Londyn, Anglia |
|
| Pozycja | pomocnik | |
| Wzrost | 175 cm | |
| Masa ciała | 65 kg | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Ipswich Town | |
| Numer | 8 | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1994–1996 1996–2002 2002–2004 2004–2006 2006–2009 2009 2009–2011 2011– |
Charlton Athletic Leeds United West Ham United Newcastle United West Ham United → Birmingham City (wypoż.) Birmingham City Ipswich Town |
46 (8) 203 (38) 10 (0) 79 (6) 41 (4) 17 (1) 64 (9) 2 (0)[1] |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 2002 |  Anglia |
1 (0) |
| 1 Mecze i gole w lidze aktualne na 14 sierpnia 2011. | ||
Lee Bowyer (ur. 3 stycznia 1977 w Londynie) – angielski piłkarz, obecnie gra w Ipswich Town.
Od najmłodszych lat był kibicem zespołu Młotów. Kiedy w wieku 17 lat rzucił szkołę, postanowił jednak rozpocząć treningi w innym londyńskim zespole, w Charltonie. W roku 1996 wiele klubów Premier League starało się pozyskać nastoletniego Bowyera, który ostatecznie wybrał ofertę Leeds United, myśląc, że może osiągnąć z nimi wiele sukcesów. Transfer opiewał na rekordową jak na nastolatka kwotę 2,8 mln funtów.
Na Elland Road sprowadzono także dwóch innych pomocników, Davida Hopkina i Alfa Inge Haalanda. Bowyer odnalazł się w sezonie 1998/1999, kiedy ze składu odszedł Hopkin. Po dobrym sezonie w jego wykonaniu został uznany graczem sezonu w ekipie Leeds. Rok później w dużej mierze przyczynił się do zajęcia 3. pozycji w tabeli Premiership. W tym także sezonie został wybrany najlepszym graczem młodego pokolenia na boiskach angielskich. Rok później doprowadził do sprzeczki między piłkarzami Leeds a graczami Spurs, za co jego klub musiał zapłacić grzywnę. Ten sezon był dla niego tym gorszy, że dostał najwięcej, bo aż 14, żółtych kartek w Premiership, a wspólnie z klubowym kolegą Jonathanem Woodgatem doprowadził do bójki przed nocnym klubem. Został jednak oczyszczony z zarzutów i mógł wrócić do gry. Kiedy jego kontrakt z Leeds United dobiegał końca, szefowie klubu chciały z nim renegocjować umowę, lecz Bowyer odmówił i opuścił klub, w barwach którego występował w Champions League.
Zainteresowany jego usługami był menadżer Liverpool F.C., Gerard Houllier, ale do transferu nie doszło, ponieważ Bowyer nie chciał grać dla The Reds. W styczniu 2003 roku spełnił swoje dziecięce marzenia, podpisując umowę z West Hamem. Kontrakt podpisano tylko na pół roku, gdyż Bowyer miał pomóc West Hamowi w walce o utrzymanie w najwyższej klasie rozgrywkowej. Kiedy drużynie z Upton Park nie udało się osiągnąć tego celu, Bowyer przeniósł się za darmo do Newcastle United.
Jego kariera na stadionie St. James` Park nie była zbyt udana, między innymi przez bójkę z kolegą z zespołu, Kieronem Dyerem. Za ten wybryk został ukarany karą 30 000 funtów. Latem 2006 roku powrócił do West Hamu. 9 stycznia 2009 roku został wypożyczony do końca sezonu 2008/09 do Birmingham City. W nowym zespole swój debiut zaliczył 17 stycznia w zremisowanym 1:1 pojedynku z Cardiff City. W meczu tym zdobył także bramkę. W drużynie Birminghamu rozegrał 17 ligowych pojedynków, po czym powrócił do Londynu. W maju 2009 roku opuścił West Ham United, zaś w lipcu przeszedł do swojego byłego klubu, Birmingham City.
10 lipca 2011 roku przeszedł, na zasadzie wolnego transferu, do występującego w Football League Championship Ipswich Town.[2]
Bowyer do tej pory zagrał w jednym meczu reprezentacji Anglii.
|
|||||
