Leki przeciwlękowe

Leki przeciwlękowe (anksjolityki, leki anksjolityczne; ATC N 05B) – grupa leków psychotropowych o zróżnicowanej budowie chemicznej, które przez działanie na przekaźnictwo impulsów nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym powodują działanie zmniejszające lęk, niepokój, napięcie emocjonalne i objawy somatyczne towarzyszące tym stanom. Większość leków z tej grupy dodatkowo ma też działanie uspokajające i nasenne.

W mechanizmie działania leków przeciwlękowych istotną rolę odgrywa wpływ na przekaźnictwo GABA-ergiczne i serotoninergiczne w ośrodkowym układzie nerwowym.

Nazwa anksjolityków pochodzi od łacińskiego anxietas (lęk), inne rzadziej stosowane nazwy tej grupy leków to leki ataraktyczne (ataractica), (małe) trankwilizery (tranquilisantia).

Leki anksjolityczne możemy podzielić na:

• pochodne benzodiazepiny (np. diazepam, alprazolam, klobazam)
• pochodne cyklopironolu (zopiklon)
• pochodne azaspirodekanedionu (buspiron)
• leki beta-adrenolityczne (propranolol)
• pochodne difenylometanu (hydroksyzyna)
• pochodne dibenzodicyklooktadienu (benzoktamina)
• pozostałe leki anksjolityczne (trymetozyna)

Bibliografia

• Adam Bilikiewicz: Psychiatria : podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 539-544. ISBN 83-200-3388-8. 

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.