Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 Lekkoatletyka Sztafeta 4 x 100 metrów mężczyzn |
|
|---|---|
| Pierwsze miejsce |  Jamajka |
| Drugie miejsce |  Trynidad i Tobago |
| Trzecie miejsce |  Japonia |
Sztafeta 4 x 100 metrów mężczyzn to druga sztafeta, w której rozdano medale w lekkoatletyce na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie.
Dyscyplina rozpoczęła się 21 sierpnia o godzinie 20:25 czasu miejscowego[1]. Wtedy to rozegrano pierwszą rundę zawodów. Decydująca faza, która wyłoniła mistrza olimpijskiego odbyła się 22 sierpnia o godzinie 22:10 czasu miejscowego[2]. Zawody odbyły się na Stadionie Narodowym w Pekinie.
Złoty medal zdobyli Jamajczycy, którzy ustanowili rekord świata (37,10 s).
Spis treści |
W poniższej tabeli przedstawione są rekord świata i rekord olimpijski przed rozegraniem zawodów, tj. na 21 sierpnia 2008 roku.
| Rekord świata |  USA (Michael Marsh, Leroy Burrell, Dennis Mitchell, Carl Lewis) USA (Jon Drummond, Andre Cason, Dennis Mitchell, Leroy Burrell) |
37,40 s | Barcelona, Hiszpania Stuttgart, Niemcy |
08.08.1992 21.08.1993 |
| Rekord olimpijski | USA (Michael Marsh, Leroy Burrell, Dennis Mitchell, Carl Lewis) |
37,40 s | Barcelona, Hiszpania | 08.08.1992 |
W pierwsze rundzie wystartowało 16 zespołów, które zostały zgłoszone do zawodów. Bezpośrednio do finałowej rundy awansowały trzy najlepsze ekipy (Q) oraz dwie drużyny z najlepszymi czasami, którzy zajęli miejsca gorsze niż trzecie (q). Najlepszy czas wśród drużyn, które uczestniczyły w tej fazie uzyskała ekipa Trynidadu i Tobago - 38,26 s. Polacy nie ukończyli swojego biegu eliminacyjnego z powodu zgubienia pałeczki[3]. Ta sama sytuacja zdarzył a się też Nigeryjczykom, Amerykanom i zawodnikom z RPA.
Wiatr: ? m/s
Godzina:? (UTC+8)
| Poz. | Państwo | Tor | Rezultat | Uwagi |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 3 Trynidad i Tobago |
8 | 38,26 | Q |
| 2 | 1 Japonia |
4 | 38,52 | Q,  |
| 3 | 2 Holandia |
3 | 38,87 | Q, |
| 4 | 4 Brazylia |
2 | 39,01 | q |
| 5 | 7 Nigeria |
6 | DNF | |
| 6 | 5 Polska |
9 | DNF | |
| 7 | 6 RPA |
5 | DNF | |
| 8 | 8 USA |
7 | DNF |
Wiatr: ? m/s
Godzina:? (UTC+8)
| Poz. | Państwo | Tor | Rezultat | Uwagi |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 3 Jamajka |
6 | 38,31 | Q, |
| 2 | 1 Kanada |
2 | 38,77 | Q |
| 3 | 2 Niemcy |
3 | 38,93 | Q |
| 4 | 4 Chińska Republika Ludowa |
9 | 39,13 | q |
| 5 | 7 Tajlandia |
7 | 39,40 | |
| 6 | 5 Francja |
9 | 39,53 | |
| 7 | 6 Wielka Brytania |
5 | DSQ | |
| 8 | 8 Włochy |
7 | DSQ |
W finale uczestniczyło osiem drużyn. Chiny zostały zdyskwalifikowane[4][5].
Wiatr: ? m/s
Godzina:22:10 (UTC+8)
| Poz. | Tor | Państwo | Zawodnicy | Czas | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|
 1 |
5 | Jamajka |
Nesta Carter, Michael Frater, Usain Bolt, Asafa Powell | 37.10 |   |
 2 |
4 | Trynidad i Tobago |
Keston Bledman, Marc Burns, Emmanuel Callender, Richard Thompson | 38.06 | |
 3 |
7 | Japonia |
Naoki Tsukahara, Shingo Suetsugu, Shinji Takahira, Nobuharu Asahara | 38.15 | |
| 4 | 3 | Brazylia |
Vicente Lima, Sandro Viana, Brunno de Baros, Jose Carlos Moreira | 38.24 | |
| 5 | 9 | Niemcy |
Tobias Benjamin Unger, Till Helmke, Alexander Kosenkow, Martin Keller | 38.58 | |
| 6 | 6 | Kanada |
Hank Palmer, Anson Henry, Jared Connaughton, Pierre Browne | 38.66 | |
| 7 | 8 | Holandia |
Maarten Heisen, Guus Hoogmoed, Patrick van Luijk, Caimin Douglas | 45.81 | |
| 2 | Chińska Republika Ludowa |
Wen Yongyi, Zhang Peimeng, Lu Bin, Hu Kai | DSQ |
