| Lena Żelichowska | |
| Prawdziwe imię i nazwisko | Helena Żelichowska (po mężu Norblin) |
| Data i miejsce urodzenia | 12 sierpnia 1910 Warszawa, Polska |
| Data i miejsce śmierci | 14 października 1958 San Francisco, Stany Zjednoczone |
| Zawód | aktorka |
| Współmałżonek | Juliusz Stefan de la Gourdaine Norblin |
| Lata aktywności | 1926 – 1939 |
Lena Żelichowska, właśc. Helena Żelichowska (ur. 12 sierpnia 1910 w Warszawie, zm. 14 października 1958 w San Francisco) – polska aktorka przedwojenna. Prywatnie żona malarza Juliusza Stefana de la Gourdaine Norblin (1892-1952). Matka wirtuoza gitary klasycznej Andrew Norblina (ur. 1944)[1].
Spis treści |
Jako dwuletnia dziewczynka została oddana na wychowanie, a w wieku sześciu lat rozpoczęła naukę baletu. Jako nastolatka (1926-29) występowała w Teatrze Wielkim, a następnie w stołecznych teatrzykach rewiowych: "Morskie Oko", "Wesoły Wieczór", "Rex", "Hollywood" i in. W kinie zadebiutowała w 1933 roku, u boku Ordonki w "Szpiegu w masce". Szybko zdobyła popularność, zaliczano ją do największych gwiazd filmu i teatru. Ostatnią jej rolą była gwiazda kabaretu Kamilla, dla której tracą głowę "wszyscy" mężczyźni. Film wszedł na ekrany w czasie okupacji.
Po wybuchu wojny ewakuowała się wraz z mężem do Rumunii, potem przebywała w Indiach (tam urodził się ich syn), wreszcie po wojnie wyjechała do USA (1946 r.)[2]. Nie wróciła już na scenę. Imała się różnych zajęć. Po samobójczej śmierci męża w 1952 r. pracowała jako manicurzystka. Zmarła 6 lat później w wieku 48 lat.
Syn odziedziczył po niej talent muzyczny. Pierwszą gitarę tylko w połowie sfinansowała mu matka, gdyż nie było jej stać żeby kupić synowi na urodziny wymarzony instrument. Andrew został sierotą w wieku 14 lat. Dziś, ponad sześćdziesięcioletni muzyk z czcią wspomina rodziców, nie mówi jednak po polsku[3]. Artysta wystąpił w filmie dokumentalnym o swoim ojcu: "Stefan Norblin" w reżyserii Roberta Ćwiklińskiego[4].