Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Leon Chajn | |
| Data i miejsce urodzenia | 3 marca 1910 Warszawa |
| Data i miejsce śmierci | 1 marca 1983 Warszawa |
| Poseł IV kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Stronnictwo Demokratyczne (członek także PZPR) |
| Okres urzędowania | od 30 maja 1965 do 30 maja 1969 |
Leon Chajn (ur. 3 marca 1910 w Warszawie, zm. 1 marca 1983 tamże) – polski adwokat, działacz polityczny i publicysta. Sekretarz generalny Stronnictwa Demokratycznego, parlamentarzysta, członek Rady Państwa. Ojciec Józefa Chajna.
Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim (1933) i Wyższej Szkole Dziennikarstwa (1931), dr nauk humanistycznych (1966). Od 1932 członek KPP, od 1944 członek Stronnictwa Demokratycznego. Od 1933 pracował w adwokaturze, jednocześnie działał w partii komunistycznej; podczas II wojny światowej w ZSRR, był działaczem Związku Patriotów Polskich, oficerem politycznym I Armii Polskiej w ZSRR; w 1944 zastępca kierownika Resortu Sprawiedliwości (wiceminister) w PKWN; w latach 1945–1949 podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości; w latach 1949–1952 wiceprezes NIK; w latach 1953–1957 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej; w latach 1957–1965 członek Rady Państwa[1]; w latach 1963–1965 przedstawiciel Rządu PRL w Radzie Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy; w latach 1965–1976 dyrektor naczelny archiwów państwowych; pełnił liczne funkcje w SD: członka Zarządu Głównego (1945), członka Centralnego Komitetu (1945–1969), członka Komitetu Politycznego CK (1945–1954), członka Prezydium CK (1945–1965), sekretarza generalnego CK (1945–1961), wiceprzewodniczącego CK (1961–1965); w latach 1944–1969 poseł: do KRN, do Sejmu Ustawodawczego oraz Sejmu PRL I, II, III i IV kadencji.
W ostatnim okresie życia ujawnił, że został członkiem SD na polecenie władz PPR i będąc jednym z przywódców Stronnictwa Demokratycznego, był jednocześnie nadal członkiem PZPR. Autor prac naukowych poświęconych polskiej masonerii (Wolnomularstwo w II Rzeczypospolitej, Warszawa 1975; Polskie wolnomularstwo 1920–38, Warszawa 1984).
Był współzałożycielem Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów.
Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy, a także [[Order Białego Lwa| Orderem Białego Lwa]]. Zasłużony członek SD.
Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach w Warszawie[2] (kwatera A 4 Tuje m. 16).
