Leon Supiński

Leon Supiński
Data i miejsce urodzenia	18 lutego 1874 Gołębiówka
Data i miejsce śmierci	2 marca 1950 Warszawa
Minister sprawiedliwości
Przynależność polityczna	ZD
Okres urzędowania	od 17 listopada 1918 do 2 września 1919
Następca	Bronisław Sobolewski
Odznaczenia

Leon Władysław Supiński (ur. 18 lutego 1874 w Gołębiówce, zm. 2 marca 1950 w Warszawie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w latach 1929–1939, wolnomularz, członek Polskiej Organizacji Wojskowej.

Życiorys

Ukończył gimnazjum i zaczął studia prawnicze w Warszawie. W 1894 został skazany za działalność polityczną i zesłany, studia prawnicze ukończył w 1896 na Uniwersytecie w Dorpacie. W 1906 utworzył Koło Prawników Polskich, został również współzałożycielem Towarzystwa Kooperatystów oraz Towarzystwa Opieki nad Więźniami Patronat, w którym od 1911 pełnił funkcję prezesa. W 1915 został członkiem Komitetu Obywatelskiego Miasta Warszawy, był współorganizatorem polskiego sądownictwa.

Od 6 listopada 1918 do 2 września 1919 był ministrem sprawiedliwości w rządach: Ignacego Daszyńskiego, Jędrzeja Moraczewskiego i Ignacego Jana Paderewskiego.

W okresie od stycznia 1919 do kwietnia 1927 był radnym m.st. Warszawy. W latach 30. piastował funkcję prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej.

Od października 1919 do stycznia 1928 był prezesem Sądu Apelacyjnego w Warszawie. A w styczniu 1929, po zdymisjonowaniu Władysława Seydy został Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego i pozostał na tym stanowisku do września 1939, kiedy to udał się na emigrację do Rumunii, a następnie do Francji. W 1946 powrócił do kraju i ponownie podjął pracę w Sądzie Najwyższym, gdzie od 14 maja 1946 do 3 czerwca 1947 był zastępcą Pierwszego Prezesa SN, po czym przeszedł w stan spoczynku. W latach 1946–1947 był również sędzią Najwyższego Trybunału Narodowego.

Odznaczony przed wojną m.in.:

• Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930 - „za zasługi na polu organizacji i administracji sądownictwa w dziedzinie podniesienia i utrwalenia prawodawstwa praz za pracę społeczną i narodową”)
• Krzyżem Niepodległości
• dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (po raz drugi w 1937)
• Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
• Medalem za Długoletnią Służbę, brązowym i srebrnym.

Bibliografia

• J. M. Majchrowski, K. Stepan, G. Mazur: Kto kim był w drugiej Rzeczypospolitej. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", 1994. ISBN 83 7066 569 1.