Leon XIII

Leon XIII Leo Tertius Decimus
Gioacchino Vincenzo Raphaelo Aloisio Pecci
Papież
"Omnia restaurare in Christo" "Wszystko odnowić w Chrystusie"
Data i miejsce urodzenia	2 marca 1810 Carpineto Romano
Data i miejsce śmierci	20 lipca 1903 Watykan
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	31 grudnia 1837
Nominacja biskupia	27 stycznia 1843
Sakra biskupia	19 lutego 1843
Kościół tytularny	S. Crisogono
Pontyfikat	20 lutego 1878
Multimedia w Wikimedia Commons
Leon XIII w Wikiźródłach
Leon XIII w Wikicytatach

Papież Leon XIII

Leon XIII, łac. Leo XIII, właściwie Gioacchino Vincenzo Raphaelo Aloisio Pecci (ur. 2 marca 1810 w Carpineto, zm. 20 lipca 1903 w Watykanie) – tercjarz franciszkański (OFS), papież w okresie od 20 lutego 1878 do 20 lipca 1903.

Urodził się w zubożałej rodzinie szlacheckiej Luigiego i Anny Prosperi-Buzi.

Kształcił się w kolegium jezuickim w Viterbo i Kolegium Rzymskim oraz w Kościelnej Akademii Szlacheckiej. Uzyskał doktorat z teologii (w roku 1836) oraz obojga praw (cywilnego i kanonicznego). 31 grudnia 1837 otrzymał święcenia kapłańskie.

Był nuncjuszem apostolskim w Belgii w latach 1843-46, a następnie arcybiskupem Perugii (Umbria) w latach 1846-78.

W 1900 roku rozpoczął modernizację Biblioteki Watykańskiej i proces udostępnienia jej zasobów.

Zmarł w wieku 93 lat. Pochowany jest na Lateranie.

Leona XIII uznaje się za pierwszego nowoczesnego papieża, dążącego do dialogu ze współczesnym światem, ale nie rezygnującego jednocześnie z ewangelizacji życia społecznego.

Autor encykliki Rerum novarum, w której przedstawione zostały zasady katolickiej nauki społecznej. Encyklika ta wydana w 1891 roku stała się jedną z najważniejszych we współczesnych wypowiedziach Kościoła, kształtując katolicką myśl społeczną, aż do naszych czasów. Papież początkowo przychylny postępowi cywilizacyjnemu, pod koniec pontyfikatu nieco stonował swe poglądy. Ustanowił również odznaczenie "Pro Ecclesia et Pontifice".

Napisał także encyklikę Aeterni Patris, która traktowała o filozofii i przyczyniła się do reaktywacji i ponownej nobilitacji znajdującego się wtedy w regresie tomizmu. Datę jej napisania uznaje się za początek neotomizmu.

Ustanowił stosunki dyplomatyczne z Rosją, Anglią, Stanami Zjednoczonymi i Norwegią. Mimo ograniczeń spowodowanych konfliktem z rządem Włoch o skonfiskowane dobra (tzw. kwestia rzymska) można uznać, że Leon XIII podniósł prestiż papiestwa. Biskupom polskim przypominał o posłuszeństwie wobec zaborców. "Wam, którzy zamieszkujecie prowincję Poznańską i Gnieźnieńską, zalecamy ufność w wielkoduszną sprawiedliwość Cesarza, o jego bowiem względem was przychylności i życzliwym usposobieniu osobiście od niego samego powzięliśmy wiadomość." Caritatis, 19 marca 1894. W tejże samej encyklice, "mówił o jednym narodzie polskim choć różniącym się mową i obrządkiem kościelnym". "W wyniku rozmów z carem Aleksandrem III, Leon XIII w 1882 roku wskrzesił diecezję kielecką, a w następnym roku mianował 12 biskupów na wakujące stolice. Zabiegi te podejmowane w interesie Kościoła polskiego, ujął w encyklice "Charitatis providentiaeque" (1894 r.) skierowanej do biskupów polskich, podkreślając w niej zasługi Polski dla całego chrześcijaństwa".

Encykliki

• Inscrutabili Dei consilio, 1878 – O postaciach zła w społeczeństwie oraz misji Kościoła i papiestwa.
• Quod apostolici muneris, 1878 – O błędach socjalistów, komunistów i nihilistów.
• Aeterni Patris, 1879 – O znaczeniu filozofii.
• Arcanum divinae sapientiae, 1880 – O małżeństwie chrześcijańskim.
• Diuturnum illud, 1881 – O pochodzeniu władzy cywilnej.
• Etsi nos, 1882 – O położeniu Kościoła we Włoszech.
• Auspicato Concessum, 1882 – O św. Franciszku z Asyżu.
• Humanum genus, 1884 – O masonerii.
• Immortale Dei, 1885 – O ustroju państwa chrześcijańskiego.
• Iampridem, 1886 – O katolicyzmie w Niemczech.
• Libertas prestantissimum, 1888 – O wolności człowieka.
• Sapientiae christianae, 1890 – O obowiązkach katolików wobec Kościoła.
• Rerum novarum, 1891 – O kwestii robotniczej.
• Pastoralis officii, 1891 – O pojedynkach w państwach niemieckich.
• Octobri Mense, 1891 – O modlitwie różańcowej
• Au milieu des sollicitudes, 1892 – O Kościele i państwie we Francji.
• Providentissimus Deus, 1893 – O studium Pisma świętego.
• Caritatis, 1894 – O położeniu Kościoła w Polsce.
• Adiutricem, 1895 – O różańcu.
• Militantis Ecclesiae, 1897 – O św. Piotrze Kanizym.
• Graves de communi, 1901 – O działalności społecznej katolików.
• Mirae caritatis, 1902 – O Sakramencie Eucharystii.

Zobacz też

• chadecja

Bibliografia

• Sadowski Mirosław, Państwo w doktrynie papieża Leona XIII, wyd. Kolonia Limited 2002.
• Warto wiedzieć: Leon XIII – wielki papież, gorliwy franciszkanin na franciszkanie.pl [opublikowano: 2006-07-07]

Linki zewnętrzne

• Leon XIII w obliczu historii
• Papież w latach 1878-1903
• Papież Leon XIII
• Bulla Leona XIII w sprawie dyspensy małżeńskiej dla Jana Zamysłowskiego i Marianny Rykickiej z dnia 21 II 1878 roku
• Wybrane dokumenty papieża Leona XIII

Poprzednik Pius IX

Papież 1878-1903

Następca Pius X