Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Leszek Nowak | |
| Data i miejsce urodzenia | 7 stycznia 1943 Polska, Więckowice, |
| Data i miejsce śmierci | 20 października 2009 Polska, Poznań |
| Zawód | filozof |
| Strona internetowa | |
Leszek Nowak (ur. 7 stycznia 1943 w Więckowicach, zm. 20 października 2009 w Poznaniu) − polski filozof. Autor trzech koncepcji filozoficznych: idealizacyjnej koncepcji nauki, nie-Marksowskiego materializmu historycznego i negatywistycznej metafizyki unitarnej. Autor 25 książek oraz ponad 300 artykułów naukowych.
Spis treści |
W 1965 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, pracę magisterską pisząc pod kierunkiem Zygmunta Ziembińskiego. W 1966 ukończył studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim (magisterium pod kierunkiem Janiny Kotarbińskiej) w 1966. W 1967 uzyskał doktorat z teorii prawa na podstawie rozprawy pt. Problemy znaczenia i obowiązywania normy prawnej a funkcje semiotyczne języka, napisanej pod kierunkiem Ziembińskiego. Habilitację uzyskał w 1970 na podstawie książki U metodologicznych podstaw 'Kapitału' Karola Marksa. W 1976 został profesorem nadzwyczajnym w zakresie filozofii, wówczas najmłodszym profesorem w Polsce[1], zaś w 1990 został zwyczajnym. W 1994 został członkiem-korespondentem PAN.
W latach 1965−1970 pracował w Zakładzie Prawniczych Zastosowań Logiki UAM, zaś między 1970, a 1985 w Instytucie Filozofii UAM. W 1985 został zwolniony z pracy na UAM z powodu publikowania w wydawnictwach podziemnych[1]. W 1989 przywrócono go do pracy akademickiej na poprzednim stanowisku.
W latach 1980-81 wiele publikował w prasie NZZS „Solidarność”, a po roku 1981 w prasie tzw. drugiego obiegu; jego artykuły ukazywały się również jako publikacje samoistne, wydawane przez podziemne oficyny wydawnicze. 13 grudnia 1981 roku został internowany. Przebywał w obozach dla internowanych w Gębarzewie, Ostrowie Wlkp. i Kwidzynie. Został zwolniony z internowania w grudniu 1982 roku, i powrócił do pracy w poznańskim uniwersytecie[2]. W latach 1980−1995 należał do „Solidarności”[1].
Pracował jako visiting professor uniwersytetów w Berlinie (Freie-Universitaet), Canberze (Australian National University), Catanii i Frankfurcie nad Menem. Był Fellow w Instytutach Badań Zaawansowanych w Wassenaar i Berlinie. Wykładał na licznych uniwersytetach, miał referaty na seminariach i konferencjach międzynarodowych.
W 1975 założył międzynarodową serię książkową Poznań Studies in the Philosophy of the Sciences and the Humanities (wydawnictwo: Rodopi, Amsterdam/New York), której redaktorem naczelnym był do 2006 r.
W 1976 założył serię Poznańskie Studia z Filozofii Humanistyki (PWN, obecnie wydawnictwo Zysk & S-ka: Poznań). W latach 1976-1984 był jej redaktorem naczelnym, a od 1989 współredaktorem.
Nowak był do roku 2000 promotorem 15 rozpraw doktorskich. Spośród wypromowanych przez niego doktorów 8 osób obroniło prace habilitacyjne, 4 uzyskało tytuł profesora nadzwyczajnego, dwie − zwyczajnego, a jedna wybrana została członkiem-korespondentem PAN[1].
W swoich zapatrywaniach społeczno-politycznych silnie zbliżał się do anarchizmu[3].
Twórca, wraz z Jerzy Kmitą i Jerzym Topolskim, tzw. "poznańskiej szkoły metodologicznej", której program badawczy koncentrował się na rekonstrukcji teorii materializmu historycznego za pomocą aparatury pojęciowej pozytywizmu logicznego. Poglądom "poznańskiej szkoły metodologicznej" i filozofii Leszka Nowaka poświęcone jest studium krytyczne Jacka Tittenbruna Dialektyka i scholastyka. O pewnej próbie obalenia Marksa (wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1986). Twórca nie-Marksowskiego materializmu historycznego, który przewidział upadek komunizmu w Europie Wschodniej i ZSRR[4].
