Leszek Prorok

Leszek Prorok, ps. Modrzew (ur. 28 kwietnia 1919 w Warszawie, zm. 9 grudnia 1984) – polski pisarz, eseista, dramaturg.Absolwent warszawskiego gimnazjum Wojciecha Górskiego oraz wydziału prawno-ekonomicznego na Uniwersytecie Poznańskim (przyszły Uniwersytet im. Adama Mickiewicza). Debiutował utworem Dzień nad Motławą w roku 1939. Podczas okupacji niemieckiej działacz Związku Jaszczurczego i tajnego ONR, studiował na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, współpracował z pismem Szaniec. Należał do Armii Krajowej, walczył w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny przebywał w Poznaniu gdzie został dwukrotnie aresztowany przez UB - w 1945 i 1949; współpracował ze Szczecińskim tygodnikiem kulturalno-społecznym "Ziemia i Morze", był dyrektorem Teatru Lalki i Aktora "Marcinek", uczył na UAM. Od 1964 mieszkał w Warszawie.

W roku 1974 otrzymał nagrodę marynistyczną im. M. Zaruskiego.

1944 - Dziedzictwo Piastów
1961 – Wyspiarze
1964 – Grzechy dobrych ludzi (zbiór opowiadań)
1966 – Okno dziwów
1967 – Tamta jesień (nagrodzony za nią w międzynarodowym konkursie literackim w Tokio)
1967 – Lądy nieuniknione
1969 – Wielkie wody
1969 – Powrót taty (sztuka teatralna)
1969 – Poeci i morze (antologia)
1970 – Czas stworzenia
1970 – Letni sztorm i inne opowiadania
1971 – Felix culpa
1972 – Wielki zgiełk (powieść satyryczna)
1973 – Kepi wojska francuskiego (wspomnienia wojenne z okresu powstania 1944)
1975 - Zapiski psubrata
1976 – Jak liść
1977 – Tsunami

Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.