Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Lewicowa Partia Radykalna | |
| Lider | Jean-Michel Baylet |
| Data założenia | 1972/1998 |
| Adres siedziby | 13, Rue Duroc 75007 Paryż |
| Deklarowana ideologia polityczna |
socjalliberalizm |
| Barwy | czerwony |
| strona oficjalna | |
Lewicowa Partia Radykalna[1] (Parti radical de gauche, PRG) – francuska socjalliberalna partia polityczna, działająca od 1972, od 1998 pod nową nazwą.
Spis treści |
Partia powstała w 1972 w wyniku rozłamu między frakcjami Partii Radykalnej. Przyjęła nazwę Ruch Radykalnej-Socjalistycznej Lewicy (Mouvement de la Gauche Radicale-Socialiste), przekształconą rok później na Ruch Radykałów Lewicy (Mouvement des Radicaux de Gauche). WW przeciwieństwie do Partii Radykalnej valoisen skupiała działaczy lewicowych, opowiadających się za współpracą z Partią Socjalistyczną.
Radykałowie popierali lewicowe koalicje rządzące z lat 1981–1986 i 1988–1993. W wyborach parlamentarnych między 1973 a 1993 uzyskiwali od 6 do 14 mandatów w Zgromadzeniu Narodowym. W wyborach prezydenckich 1974 i 1988 popierali François Mitterranda, w 1981 wystawili w pierwszej turze swojego ówczesnego lidera. Na przełomie lat 80. i 90. ugrupowanie współpracowało ze Stronnictwem Demokratycznym[2].
W latach 90. faktycznym przywódcą MRG stał się przedsiębiorca Bernard Tapie. Lista wyborcza radykałów Énergie Radicale uzyskała 12% w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 1994, co przyniosło 13 miejsc w PE.
W 1995 MRG wspierał Lionela Jospina w wyborach prezydenckich, rok później został przekształcony w Partię Radykalno-Socjalistyczną (Parti Radical-Socialiste). W 1997 porozumienie z innymi partiami lewicy umożliwiło wprowadzenie 14 deputowanych do niższej izby parlamentu krajowego.
W 1998 PRS zamieniono w Lewicową Partię Radykalną. PRG nadal współpracowała z socjalistami, w 1999 dwóch jej przedstawicieli ze wspólnych list dostało się do europarlamentu. W 2002 partia wystawiła wyborach prezydenckich własną przedstawicielkę, Christiane Taubirę, która uzyskała w pierwszej turze 2,3% głosów. W tym samym roku parlamentarna reprezentacja radykałów zmniejszyła się o połowę.
Pięć lat później PRG opowiedziała się za kandydaturą Ségolène Royal, były nieformalny lider partii, Bernard Tapie, publicznie wspierał jednak Nicolasa Sarkozy'ego. W wyborach w 2007 radykałowie uzyskali osiem miejsc w Zgromadzeniu Narodowym XIII kadencji. Mandatów nie odnowili jednak dwaj byli przewodniczący partii Roger-Gérard Schwartzenberg i Émile Zuccarelli.
|
||||||||||||||||
