Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Lewon Aronjan | |
 Lewon Aronjan, Drezno 2008 |
|
| Państwo |  Armenia Niemcy Armenia |
| Data i miejsce urodzenia | 6 października 1982 Erywań |
| Tytuł szachowy | arcymistrz (2001) |
| Ranking | 2825 (01.05.2012) |
| Miejsce w kraju | 1 |
| FIDE Top 100 | 2 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Niemieccy arcymistrzowie szachowi |
|
Lewon Aronjan (ur. 6 października 1982 w Erywaniu) – ormiański szachista, od października 2003[1] do maja 2004[2] reprezentant Niemiec, arcymistrz od 2001 roku.
Spis treści |
Międzynarodową karierę rozpoczął w roku 1994, zdobywając w Szeged tytuł mistrza świata juniorów do lat 12. W 2001 zajął II miejsce w mistrzostwach Armenii oraz w Atenach zdobył brązowy medal na mistrzostwach świata juniorów do lat 20. Rok później, w tej samej kategorii wiekowej, zdobył w Goa tytuł mistrza świata. W latach 2004[3] i 2005[4] dwukrotnie zdobył brązowe medale na indywidualnych mistrzostwach Europy. W 2004 awansował do trzeciej rundy mistrzostw świata FIDE rozegranych w Trypolisie[5]. W lipcu 2005 po raz pierwszy przekroczył poziom 2700 punktów rankingowych, oznaczający przynależność do światowej elity. W tym samym roku podzielił I miejsce w silnie obsadzonym otwartym turnieju w Gibraltarze oraz zwyciężył w Pucharze Świata w Chanty-Mansijsku (w finale pokonując Rusłana Ponomariowa) i awansował do meczów pretendentów. W roku 2006 odniósł kolejny sukces, samodzielnie zwyciężając w turnieju elity w Linares. Podzielił również I miejsce (wraz z Rusłanem Ponomariowem i Peterem Leko) w memoriale Michaiła Tala w Moskwie. W 2007 zwyciężył (wraz z Weselinem Topałowem i Tejmurem Radżabowem) w turnieju Corus A w Wijk aan Zee. Wystąpił również w rozegranych w Eliście meczach pretendentów i wywalczył awans do turnieju o mistrzostwo świata, w którym zajął VII miejsce[6]. Rok 2008 rozpoczął od zwycięstwa (wspólnie z Magnusem Carlsenem) w kolejnej edycji turnieju Corus A, a następnie triumfował w cyklicznym turnieju Melody Amber w Monako. Zwyciężył również w drugim turnieju cyklu FIDE Grand Prix 2008/2009 w Soczi, a także podzielił II m. (za Weselinem Topałowem, wspólnie z Magnusem Carlsenem) w turnieju Final Chess Masters w Bilbao. W 2009 r. zwyciężył w czwartym turnieju FIDE Grand Prix 2008/2009, rozegranym w Nalczyku oraz w turnieju Grand Slam Final Chess Masters w Bilbao, natomiast w 2010 r. podzielił I m. (wspólnie z Szachrijarem Mammedjarowem i Siergiejem Kariakinem) w memoriale Michaiła Tala w Moskwie oraz zdobył tytuł mistrza świata w szachach błyskawicznych[7]. W 2012 samodzielnie zwyciężył w turnieju Tata Steel w Wijk aan Zee[8].
W latach 1996–2010 pięciokrotnie startował w szachowych olimpiadach, zdobywając 4 medale: złote w latach 2006 i 2008 oraz brązowy w roku 2004 (wspólnie z drużyną), jak również srebrny (2010, za indywidualny wynik na I szachownicy)[9]. Trzykrotnie (2005, 2010, 2011) uczestniczył w drużynowych mistrzostwach świata, zdobywając drużynowo złoty (2011) oraz brązowy (2005) medal, jak również trzy srebrne, każdorazowo za wyniki indywidualne na I szachownicy[10], był również pięciokrotnym (w latach 1999–2011) reprezentantem kraju na drużynowych mistrzostwach Europy, na których zdobył wspólnie z drużyną złoty (1999) i srebrny (2007) medal, jak również srebrny medal za indywidualny wynik na I szachownicy (2011)[11].
Jest pierwszym w historii Ormianinem, który przekroczył poziom 2800 punktów rankingowych. Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 maja 2012 r., z wynikiem 2825 punktów zajmował wówczas 2. miejsce (za Magnusem Carlsenem) na światowej liście FIDE[12].
