Lidia Zamkow (wyst. też jako Lidia Zamkow-Słomczyńska lub Lidia Słomczyńska; ur. 15 lipca 1918 r. w Rostowie, zm. 19 czerwca 1982 r. w Warszawie) - polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, reżyser teatralna, także pedagog.
[edytuj] Przebieg kariery artystycznej
Przed wybuchem wojny studiowała medycynę. Od roku 1937 uczęszczała też na zajęcia wydziału aktorskiego PIST, była także jego słuchaczką w czasie okupacji (w trybie tajnego nauczania). Od roku 1944 występowała w teatrze. Najpierw był to Teatr Wojewódzki w Białymstoku, a potem - Wojska Polskiego w Lublinie. Występowała tam do 1945 roku, po czym przeniosła się do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. W 1946 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski w ZASP-ie, a dwa lata później ukończyła studia na Wydziale Reżyserskim PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi).
W roku 1949 związała się z Teatrem im. Słowackiego w Krakowie. Była tam aktorką i reżyserem w latach 1949-52, 1957-58 i 1964-72. W latach 1953-54 była kierownikiem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, a w latach 1954-57 występowała i reżyserowała w Teatrze Wojska Polskiego (Dramatycznym) w Warszawie. Następnie, w latach 1958-64, była związana ze Starym Teatrem w Krakowie. W latach 1972-74 reżyserowała w warszawskim Teatrze Studio. Później współpracowała też z wieloma innymi polskimi teatrami, a także z Teatrem Telewizji. W latach 1950-53 była pedagogiem krakowskiej PWST.
[edytuj] Prace teatralne (wybór)
[edytuj] Prace reżyserskie
- 1968 - Moralność pani Dulskiej
- 1971 - Ludzie bezdomni
- 1971 - Barbarzyńcy - Sceny z miasta powiatowego
- 1972 - Wesele
- 1972 - Pamiętnik z powstania warszawskiego
- 1973 - Dokument liryczny
- 1973 - Diabeł
- 1974 - Sława i chwała
- 1974 - Matka Courage i jej dzieci
- 1976 - Decyzje
- 1977 - Letnicy
- 1979 - Tragedia optymistyczna
[edytuj] Filmografia
[edytuj] Nagrody i odznaczenia
- 1951 - wyróżnienie za reżyserię przedstawienia Trzeba było iskry Leona Pasternaka w Teatrze Polskim w Warszawie na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych
- 1952 - nagroda państwowa III stopnia za osiągnięcia w realizacji sztuk współczesnych, szczególnie za reżyserię przedstawienia Pociąg do marsylii Krzysztofa Gruszczyńskiego w Starym Teatrze w Krakowie
- 1955 - nagroda państwowa (wyróżnienie) za reżyserię przedstawienia Tragedia optymistyczna Wsiewołoda Wiszniewskiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku
- 1956 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1959 - Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- 1963 - nagroda I stopnia za reżyserię i adaptację Snu Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze w Krakowie na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach
- 1963 - nagroda im. Boya Klubu Krytyki Teatralnej za wybitne osiągnięcia artystyczne na scenach krakowskich, m.in. za reżyserię i adaptację sceniczną Snu Dostojewskiego i za reżyserię Kaliguli Alberta Camusa w Starym Teatrze oraz za inscenizację Peer Gynta Henryka Ibsena w Teatrze Ziemi Krakowskiej w Tarnowie
- 1964 - nagroda II stopnia za reżyserię przedstawienia Cichy Don wg Michała Szołochowa w Starym Teatrze w Krakowie na Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach
- 1964 - I nagroda "Srebrny Kormoran" za reżyserię przedstawienia No More Hiroshima na 2. Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów Estradowych w Olsztynie
- 1966 - Złota Odznaka Klubu Miłośników Teatru
- 1968 - III nagroda publiczności za przedstawienie Kariera wg listów Heleny Modrzejewskiej zrealizowane w Estradzie Krakowskiej na 3. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
- 1969 - Zasłużony Działacz Kultury
- 1970 - główna nagroda za monodram Urodziła się jak wróbel na 5. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu
- 1971 - wielka nagroda publiczności oraz nagroda specjalna Komisji Artystycznej za spektakl Jest w piekle miejsce zwane... zrealizowany w Estradzie Krakowskiej (wspólnie z Leszkiem Herdegenem i Wojciechem Ziętarskim) na 6. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
- 1972 - nagroda za scenariusz i reżyserię przedstawienia Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego z Estrady Krakowskiej na 7. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie
- 1974 - nagroda I stopnia za adaptację i reżyserię Snu Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Studio w Warszawie na 14. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych
[edytuj] Życie osobiste
Miała dwóch mężów - Macieja Słomczyńskiego oraz aktora Leszka Herdegena[1]. Matka Piotra Słomczyńskiego (ur. 1956).
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Rostów nad Donem, Rosja
Warszawa, Polska
