Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyLiga Światowa siatkarzy (skrót LŚ) – cykliczne, międzynarodowe rozgrywki w piłce siatkowej mężczyzn, organizowane corocznie (od roku 1990) przez Międzynarodową Federację Piłki Siatkowej (FIVB) oraz członków Rady Ligi Światowej (RLŚ) dla wybranych przez nie reprezentacji krajowych..
Zaproszenia do udziału w każdej edycji LŚ dostają wyłącznie państwa, których siatkarskie federacje oraz męskie reprezentacje spełniają wszystkie ustalone wcześniej kryteria, uzyskując w ten sposób możliwość zdobycia znaczących nagród pieniężnych (w 2006 roku łączna pula nagród wyniosła 20 mln dolarów).
Spis treści |
Podczas - odbywającego się w Pradze w roku 1986 - II Światowego Kongresu Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej stanowisko prezesa tej organizacji powierzono Meksykaninowi Rubenowi Acoście. Niemal od razu - wraz z grupą swych współpracowników - opracował on wieloletnią koncepcję, mającą na celu rozpropagowanie męskiej piłki siatkowej na świecie, po czym stopniowo zaczął wcielać ją w życie. Zasadniczą oś planu nowych władz FIVB stanowiło zwiększenie liczby oraz częstotliwości przeprowadzania wielkich imprez międzynarodowych o zasięgu globalnym, bowiem - odbywające się zaledwie raz na 4 lata - turnieje siatkarskie Igrzysk Olimpijskich oraz finały Mistrzostw Świata nie zaspokajały ich ambicji. Dlatego pod koniec lat 80. przygotowano projekt zorganizowania zupełnie nowych rozgrywek, mających się odbywać corocznie, w których uczestniczyłyby wyłącznie najlepsze krajowe reprezentacje świata. Imprezie nadano nazwę Liga Światowa, a jej pierwszą edycję przeprowadzono w 1990 roku.
W dotychczasowych 18 edycjach tych elitarnych rozgrywek (1990 - 2007) wystąpiły 24 drużyny (27, licząc oddzielnie ZSRR, WNP i RUS oraz YUG i SCG). Najwięcej końcowych triumfów zanotowali Brazylijczycy, którzy wygrali LŚ aż dziewięć razy, ośmiokrotnie zwyciężali Włosi, a po razie: Holendrzy, Kubańczycy i Rosjanie.
Reprezentacja Polski uczestniczy w rozgrywkach Ligi Światowej nieprzerwanie od jej 9 edycji (tj. od roku 1998). W 131 meczach (w dziesięciu startach 1998-2007) odniosła 75 zwycięstw i doznała 58 porażek. Cztery razy zdołała awansować do rundy finałowej - w 2001 roku w Katowicach, w 2002 w Brazylii i w 2005 w Serbii i Czarnogórze. Po raz trzeci Polska była gospodarzem finału Ligi Światowej w 2011 roku. Wtedy to nasi reprezentanci zajęli 3. miejsce.
Regulamin rozgrywek Ligi Światowej wielokrotnie ulegał zmianom. Najnowsze rozwiązania wprowadzono przed 22. edycją w roku 2011.
Od roku 2006 w fazie grupowej występuje 16 drużyn. Są one dzielone na cztery grupy, w których mecze do 2011 roku rozgrywane były przez sześć kolejnych weekendów systemem "każdy z każdym" (po dwa mecze u siebie i na wyjeździe).
Najnowsze zasady jeśli chodzi o spotkania fazy grupowej wprowadzano przed 23. edycją w roku 2012. Począwszy od tej edycji 16 zespołów nie będą już rozgrywać dwóch meczy z tym samym rywalem w ciągu jednego weekendu, ale wezmą udział w czterech turniejach rozgrywanych na terenie z każdego państw, gdzie turniej toczyć się będzie systemem "każdy z każdym", czyli dany zespół w jedynym turnieju będzie rozgrywać trzy mecze z każdym rywalem w ciągu jednego weekendu.
Ostatnia Faza Finałowa w roku 2011 została rozegrana w dniach 6 - 10 lipca 2011 roku w Gdańsku z udziałem ośmiu drużyn. Do turnieju finałowego awansowały po 2 najlepsze drużyny z każdej grupy eliminacyjnej (Grupy: A - D), z uwzględnieniem udziału Polski. Ze względu na to, że gospodarz Fazy Finałowej - Polska - zajęła w swojej grupie miejsce trzecie, do Fazy Finałowej awansowały trzy najlepsze drużyny z drugich miejsc wyłonione po stworzeniu specjalnej tabeli.
Po dwie najlepsze drużyny z obydwu grup Fazy Finałowej (Grupy E i F) zagrały w półfinałach, tzw. Final Four (zwycięzcy grup "na krzyż" z drużynami, które zajęły drugie miejsca). Zwycięzcy półfinałów zagrali w finale, a pokonani - o brązowy medal. Po raz pierwszy Polska zdobyła medal Ligi Światowej (w meczu o 3. miejsce pokonała reprezentację Argentyny).
Rozgrywki Ligi Światowej są prestiżowe ale i dobrze płatne. W pierwszych szesnastu edycjach na nagrody przeznaczono 131 milionów dolarów, a suma nagród wzrosła od 1 miliona w pierwszej edycji do 20 milionów w 2006 roku.
W 2005 roku najlepsza drużyna w Final Four[1] miała zagwarantowaną nagrodę w wysokości miliona dolarów. Pozostałe trzy drużyny otrzymały kwoty odpowiednio mniejsze (drugie miejsce 450 tys. dolarów, trzecie 280 tys., czwarte 150 tys.). Siatkarze mogli też liczyć na gratyfikacje za zajęte miejsce w grupie eliminacyjnej (845 tys. za pierwsze miejsce, 830 tys. za drugie, 825 tys. za trzecie i 820 tys. za czwarte), za udział w poszczególnych meczach (za mecze w grupie przewidziano po 1000 dol. dla każdego zawodnika za wygraną oraz po 700 za porażkę) oraz za indywidualne osiągnięcia, tj. dla Najlepiej Punktującego - MVP (40 tys. dol.), Najskuteczniej Atakującego (17,2 tys.), Najlepiej Blokującego (17 tys.) i Najlepiej Serwującego (17 tys.). Łączna pula nagród w 2005 roku wyniosła 13,4 mln dolarów.
Nie wszystkie zdobyte pieniądze trafiają jednak na konta zawodników. Zgodnie z przepisami nagrody za miejsca należą do krajowych federacji i to one decydują, jak je rozdysponować.
Pomimo że Liga Światowa jest stosunkowo mało ważną imprezą (ważniejszymi wydają się być np. igrzyska olimpijskie oraz mistrzostwa świata, czy Europy), choć dość prestiżową, za udział w niej otrzymuje się stosunkowo dużo punktów w rankingu FIVB, przez co startów w tej męczącej imprezie (wiele wyjazdów na różne kontynenty, zmiana stref czasowych, sporo meczów) nie opłaca się odpuszczać. Kolejną kontrowersją jest fakt przyznawania miejsc startowych w imprezie. Nie dzieje się to drogą eliminacji. Jedyną możliwością udziału w Lidze jest otrzymanie przez federację zaproszenia od FIVB. Wprowadzenie w 2006 roku dzikiej karty do udziału w ścisłym finale wprowadziło kolejne kontrowersje. Niespotykanym również jest system przyznawania miejsc przy tej samej liczbie zwycięstw, tj. stosunek zdobytych małych punktów do przegranych. W wyniku tego może okazać się opłacalne przegranie jednego seta małą liczbą punktów, aby następnego wygrać z większą przewagą. Zdarza się również wygranie całego meczu, a przegranie go w liczbie małych punktów.
| Lp. | Państwo |  |
 |
 |
Razem |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. |  Brazylia |
9 | 3 | 4 | 16 |
| 2. |  Włochy |
8 | 3 | 2 | 13 |
| 3. |  Rosja ( ZSRR) |
2 | 5 | 7 | 14 |
| 4. |  Kuba |
1 | 5 | 2 | 8 |
| 5. |  Holandia |
1 | 1 | 1 | 3 |
| 6. |  Stany Zjednoczone |
1 | 0 | 2 | 3 |
| 7. |  Serbia (Jugosławia oraz Serbia i Czarnogóra) |
0 | 4 | 3 | 7 |
| 8. |  Francja |
0 | 1 | 0 | 1 |
| 9. |  Polska |
0 | 0 | 1 | 1 |
Andrea Zorzi Andrea Zorzi Lorenzo Bernardi Giovane Gavio Andrea Giani Dmitrij Fomin Lorenzo Bernardi Guido Görtzen Osvaldo Hernández Osvaldo Hernández Andrea Sartoretti
Ivan Miljković Ivan Miljković Ivan Miljković Andrea Sartoretti Ivan Miljković Gilberto Godoy Filho Ricardo Garcia Lloy Ball Sérgio Dutra Santos Murilo Endres Maksim MichajłowReprezentacja Polski występuje nie przerwanie w turnieju od 1998 r., zdobyła przez ten okres tylko jeden medal, było w 2011 r. w turnieju finałowym rozgrywanym w hali Ergo Arena położonej na granicy Gdańsku i Sopotu.
Najdłuższy set w historii Ligi Światowej miał miejsce 9 lipca 2011 w meczu Brazylia - Argentyna, ostateczny wynik wyniósł aż 42:40 dla Brazylii. Mecz odbywał się w gdańskiej Ergo Arenie, w półfinale rozgrywek Ligi Światowej[3].
|
|||||
