Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Linie kolejowe Kornwalii – sześć linii kolejowych przebiegających przez terytorium Kornwalii. Linią szkieletową jest trasa Plymouth - Penzance, od której odchodzą odnogi, zarówno na północ jak na południe. Głównym operatorem linii jest spółka First Great Western, na linii głównej działają ponadto CrossCountry i South West Trains. Na wszystkich liniach utrzymywany jest ruch pasażerski.
Żadna z linii na terenie Kornwalii nie jest zelektryfikowana; obsługiwane są przez trakcję spalinową. Rozstaw szyn na wszystkich liniach wynosi 1435 mm.
Na wszystkich bocznych liniach przewoźnik wraz z władzami lokalnymi oferują specjalne przewozy turystyczne. Jedną z form takiej usługi jest Rail Ale Trail ("Szlak piwny")[1]. Niniejsza lista obejmuje wyłącznie linie, na których utrzymywany jest ruch osobowy.
Spis treści |
Główna linia kolejowa, przebiegająca od Royal Albert Bridge do Penzance o długości 128 km. Linia została wybudowana w 1895 r., do Truro, gdzie połączyła się z istniejącym już odcinkiem do Penzance. Na większości stacji istnieje tendencja wzrostowa liczby pasażerów[2]. Linia obsługuje połączenia z Londynem, północną Anglią i Szkocją. Na linii kursuje jeden z nielicznych w Wielkiej Brytanii pociągów sypialnych Night Riviera[3]. Jest linią o największej częstotliwości kursowania pociągów; w dni powszednie linie obsługuje do pięciu kursów na godzinę[4].
Stacje na linii:
| Prowadzi z Liskeard do Looe. Jej długość wynosi 13 km. Została wybudowana w r. 1860, ale przewozy pasażerskie rozpoczęły się w 1879 r. Po drodze jeden przystanek czołowy Coombe Junction. W dni powszednie obsługuje dziewięć kursów wahadłowych[5]. Biegnie doliną rzeki Looe. Uważana jest za jedną z najbardziej malowniczych linii Anglii[6]. Przebiega przez rezerwaty przyrody, zarówno fauny jak i flory. Linia miała być zamknięta na mocy tzw. Beeching Axe w r. 1966. Od lat osiemdziesiątych XX w. jest tzw. community railway czyli linią działającą na mocy porozumienia przewoźnika z władzami lokalnymi[7]. Pociągi na linii kursują co godzinę[4].
Stacje na linii: |
Rozpoczyna się w Par i prowadzi do Newquay. Jest najdłuższą odnogą linii głównej na terenie hrabstwa. Jej długość wynosi 33 km a czas przejazdu 50 minut[8] i prowadzi przez wrzosowisko Goss Moor. Linię ukończono w r. 1874. Dziennie obsługuje ją siedem pociągów kursujących wahadłowo[5]. W okresie wakacyjnym linia ma bezpośrednie połączenie z Londynem, jako jedyna boczna odnoga linii szkieletowej[9].
Stacje na linii:
| Rozpoczyna się na stacji Plymouth w hrabstwie Devon i początkowo biegnie przez jego teren. Prowadzi doliną rzeki Tamar z Plymouth do Gunnislake. Jej długość wynosi 23 km, a czas przejazdu ok. 50 minut[6]. Przejeżdża m.in. przez wiadukt w Calstock.Po drodze jeden przystanek czołowy w Bere Alston. Linia w większości przebiega przez obszar chronionego krajobrazu Area of Outstanding Natural Beauty. Została oddana do użytku na całej długości w r. 1907[10] i przeznaczona była głównie dla funkcjonujących w tym rejonie kopalń cyny. Kolej oparła się likwidacji w ramach tzw. Beeching Axe ze względu na niedostateczny system dróg w tym rejonie. Linię obsługuje dziennie 7 kursów wahadłowych[11]. Planowane jest przedłużenie linii do Tavistock w związku z rozbudową miasta[12].
Na terenie Kornwalii znajdują się stacje: |
Osiemnastokilometrowy odcinek między Truro a Falmouth. Linia została otwarta w roku 1863, początkowo wyłącznie dla obsługi ruchu pocztowego, mającego ułatwić dowóz poczty z Londynu do portu w Falmouth[13]. W dni powszednie pociągi na linii kursują co pół godziny[5].
Stacje na linii:
| Rozpoczyna się w St Erth i prowadzi do St Ives. Jej długość wynosi 8 km[14] .Biegnie początkowo przez estuarium Hayle, a następnie wzdłuż brzegów Oceanu Atlantyckiego, wzdłuż zatoki St Ives Bay. Linia została otwarta w r. 1877 i przeznaczona była głównie do dowozu turystów do St Ives[6]. Na trasie pociągi kursują wahadłowo między St Ives i St Erth, średnio co pół godziny w dni powszednie[15]. Na trasie znajduje się przystanek Lelant Saltings, przeznaczony do obsługi ruchu typu park and ride dla St Ives i Carbis Bay.
Stacje na linii: |
Zabytkowa kolej łącząca stację Bodmin Parkway z miejscowością Bodmin aż do stacji Boscarne Junction. Linię otworzono w r. 1887, w 1964 r. zlikwidowano na niej trakcję parową[16] a zamknięto dla ruchu pasażerskiego w 1967 na mocy Beeching Axe, a do 1983 r. była czynna dla funkcjonującego w okolicach przemysłu ceramicznego[16]. Po przejęciu linii przez prywatną spółkę, ruch dla potrzeb turystycznych przywrócono w latach 90. Linię obsługuje trakcja parowa. Linia jest czynna od maja do końca września[17].
