Lista zawodowych mistrzów świata wagi półśredniej w boksie

Waga półśrednia jest jedną z 8 klasycznych kategorii boksu zawodowego. Została wprowadzona w latach 80-tych XIXw. dla pięściarzy o wadze 141-147 funtów. W roku 1889 Amateur Boxing Association of England Ltd (ABA) określił jej limit na 145 funtów a w 1909 Londyński National Sporting Club na 147 funtów. W roku 1920 limit ten przyjęły New York State Athletic Comission (NYSAC) oraz National Boxing Association (NBA). Obecnie wynosi 66,7 kg (147 funtów).

Pierwszym powszechnie uznawanym mistrzem świata był od roku 1889 Amerykanin Paddy Duffy. Do roku 1975 praktycznie był jeden powszechnie uznawany mistrz świata. Po powstaniu nowych organizacji boksu zawodowego, każda uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata powszechnie uznanych oraz czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association( WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie tytułu	Utrata tytułu	Mistrz		Organizacja	Obrona tytułu
29 marca 1889	1890	Paddy Duffy	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
Duffy zmarł 19 lipca 1890 na gruźlicę, w wieku 25 lat, będąc w posiadaniu tytułu mistrza.
14 grudnia 1892	26 lipca 1894	Mysterious Billy Smith	Kanada	Uniwersalny	1
26 lipca 1894	1898	Tommy Ryan	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
Ryan zrezygnowal z tytulu przechodząc do kategorii średniej gdzie został mistrzem 24 października 1898^[1].
25 sierpnia 1898	15 stycznia 1900	Mysterious Billy Smith	Kanada	Uniwersalny	2
15 stycznia 1900	16 października 1900	James Rube Ferns	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	2
16 października 1900	24 maja 1901	Matty Matthews	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
24 maja 1901	18 grudnia 1901	James Rube Ferns	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	2
18 grudnia 1901	16 października 1906	Joe Walcott	Wielka Brytania	Uniwersalny	4
16 października 1906	23 kwietnia 1907	Honey Mellody	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	2
23 kwietnia 1907	listopad 1908	Mike Twin Sullivan	Stany Zjednoczone	Unwersalny	2
Sullivan zrezygnował z tytułu po walce z Allenem Mahonosem 5 listopada 1908^[2].
20 kwietnia 1908	styczeń 1911	Harry Lewis	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	3
Lewis zrezygnował z tytułu kontynując karierę w wadze średniej^[3].
21 marca 1914	1 czerwca 1915	Matt Wells	Wielka Brytania	Uniwersalny	0
1 czerwca 1915	22 czerwca 1915	Mike Glover	Wielka Brytania	Uniwersalny	0
22 czerwca 1915	31 sierpnia 1915	Jack Britton	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
31 sierpnia 1915	24 kwietnia 1916	Ted Lewis	Wielka Brytania	Uniwersalny	6
24 kwietnia 1916	25 czerwca 1917	Jack Britton	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	5
25 czerwca 1917	17 marca 1919	Ted Lewis	Wielka Brytania	Uniwersalny	6/7
17 marca 1919	1 listopada 1922	Jack Britton	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	13
1 listopada 1922	20 maja 1926	Mickey Walker	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	6/7
20 maja 1926	3 czerwca 1927	Pete Latzo	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
3 czerwca 1927	25 lipca 1929	Joe Dundee	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
25 lipca 1929	9 maja 1930	Jackie Fields	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
9 maja 1930	5 września 1930	Young Jack Thompson	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
5 września 1930	14 kwietnia 1931	Tommy Freeman	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
14 kwietnia 1931	23 października 1931	Young Jack Thompson	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
23 października 1931	28 stycznia 1932	Lou Brouillard	Kanada	Uniwersalny	0
28 stycznia 1932	22 lutego 1933	Jackie Fields	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
22 lutego 1933	29 maja 1933	Young Corbett III	Włochy	Uniwersalny	0
29 maja 1933	28 maja 1934	Jimmy McLarnin	Kanada	Uniwersalny	0
28 maja 1934	17 września 1934	Barney Ross	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
17 września 1934	28 maja 1935	Jimmy McLarnin	Kanada	Uniwersalny	0
28 maja 1935	31 maja 1938	Barney Ross	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
31 maja 1938	4 października 1940	Henry Armstrong	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	18
4 października 1940	29 lipca 1941	Fritzie Zivic	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
29 lipca 1941	1 lutego 1946	Freddie Cochrane	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
1 lutego 1946	wrzesień 1946	Marty Servo	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
Servo zrezygnował z tytułu narzekając na "krwawiący nos" po porażce z Rocky Graziano^[4].
20 grudnia 1946	9 sierpnia 1950	Sugar Ray Robinson	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	5
Robinson zrezygnował z tytułu przenosząc się do wagi średniej.
14 marca 1951	18 maja 1951	Johnny Bratton	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
18 maja 1951	20 października 1954	Kid Gavilan	Kuba	Uniwersalny	7
20 października 1954	1 kwietnia 1955	Johnny Saxton	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
1 kwietnia 1955	10 czerwca 1955	Tony DeMarco	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
10 czerwca 1955	14 marca 1956	Carmen Basilio	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	7
14 marca 1956	12 września 1956	Johnny Saxton	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
12 września 1956	23 września 1957	Carmen Basilio	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	1
Basilio zrezygnował z tytułu zdobywając mistrzostwo świata wagi średniej po zwycięstwie nad Sugar Ray Robinsonem^[5].
6 czerwca 1958	5 grudnia 1958	Virgil Akins	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
5 grudnia 1958	27 maja 1960	Don Jordan	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	2
27 maja 1960	1 kwietnia 1961	Benny Paret	Kuba	Uniwersalny	1
1 kwietnia 1961	30 września 1961	Emile Griffith	Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych	Uniwersalny	1
30 września 1961	24 marca 1962	Benny Paret	Kuba	Uniwersalny	0
24 marca 1962	21 marca 1963	Emile Griffith	Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych	Uniwersalny	2
21 marca 1963	8 czerwca 1963	Luis Manuel Rodríguez	Kuba	Uniwersalny	0
8 czerwca 1963	10 grudnia 1965	Emile Griffith	Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych	Uniwersalny	4
Griffith zrezygnował z tytułu przygotowując się do walki z Dickiem Tigerem o pas w wadze średniej.
28 listopada 1966	18 kwietnia 1969	Curtis Cokes	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	5
18 kwietnia 1969	3 grudnia 1970	José Nápoles	Kuba	Uniwersalny	3
3 grudnia 1970	4 czerwca 1971	Billy Backus	Stany Zjednoczone	Uniwersalny	0
4 czerwca 1971	maj 1975	José Nápoles	Kuba	Unniwersalny (WBC i WBA)	9
Napoles zrezygnował z tytułu WBA.
maj 1975	6 grudnia 1975	José Nápoles	Kuba	WBC	1
28 czerwca 1975	17 lipca 1976	Ángel Espada	Portoryko	WBA	1
6 grudnia 1975	22 czerwca 1976	John H. Stracey	Wielka Brytania	WBC	1
22 czerwca 1976	14 stycznia 1979	Carlos Palomino	Meksyk	WBC	7
17 lipca 1976	2 sierpnia 1980	Pipino Cuevas	Meksyk	WBA	11
14 stycznia 1979	30 listopada 1979	Wilfred Benitez	Portoryko	WBC	1
30 listopada 1979	20 czerwca 1980	Sugar Ray Leonard	Stany Zjednoczone	WBC	1
20 czerwca 1980	25 listopada 1980	Roberto Durán	Panama	WBC	0
2 sierpnia 1980	16 września 1981	Thomas Hearns	Stany Zjednoczone	WBA	3
25 listopada 1980	16 września 1981	Sugar Ray Leonard	Stany Zjednoczone	WBC	2
Leonard pokonał 16 września 1981 Hearns'a w pojedynku unifikującym tytuły WBA i WBC.
16 września 1981	9 listopada 1982	Sugar Ray Leonard	Stany Zjednoczone	Uniwersalny (WBA i WBC)	1
Leonard zrezygnowal z tytułów mistrza WBA i WBC 9 listopada 1982 ze względu na problemy zdrowotne (rozwarstwienie siatkówki).
13 lutego 1983	4 lutego 1984	Donald Curry	Stany Zjednoczone	WBA	2
4 lutego 1984	6 grudnia 1985	Donald Curry	Stany Zjednoczone	WBA i IBF	4
13 sierpnia 1983	6 grudnia 1985	Milton McCrory	Stany Zjednoczone	WBC	4
6 grudnia 1985	27 września 1986	Donald Curry	Stany Zjednoczone	Uniwersalny (WBA, WBC i IBF)	0
27 września 1986	28 października 1987	Lloyd Honeyghan	Wielka Brytania	Uniwersalny (WBA, WBC i IBF)	3
Honeyghan zrezygnował z tytułu WBA na znak protesty przeciwko apartheidowi, gdy WBA jako pretendenta wyznaczyła Volbrecht z Południowej Afryki.
6 lutego 1987	22 sierpnia 1987	Mark Breland	Stany Zjednoczone	WBA	0
22 sierpnia 1987	29 lipca 1988	Marlon Starling	Stany Zjednoczone	WBA	2
28 października 1987	29 marca 1988	Jorge Vaca	Stany Zjednoczone	WBC	0
29 marca 1988	4 lutego 1989	Lloyd Honeyghan	Wielka Brytania	WBC	1
23 kwietnia 1988	1991	Simon Brown	Jamajka	IBF	8
Simon Brown zdobył wakujący tytuł IBF pokonując Tyrone Trice przez TKO w 14r. Zrezygnował z tytułu IBF po zostaniu mistrzem WBC^[6].
29 lipca 1988	12 grudzień 1988	Tomas Molinares	Kolumbia	WBA	0
Molinares został mistrzem świata po kontrowersyjnej decuzji sędziego ringowego. Ostatecznie walka została uznana za nie odbytą ale tytułu Molinaresa nie pozbawiono. Zrezygnował z tytułu ze względu na problemy zdrowotne^[7].
4 lutego 1989	8 lipca 1990	Mark Breland	Stany Zjednoczone	WBA	4
4 lutego 1989	19 sierpnia 1990	Marlon Starling	Stany Zjednoczone	WBC	1
6 maja 1989	1989	Genaro Léon	Meksyk	WBO	0
Genaro Leon został pierwszym mistrzem organizacji WBO po zwycięstwie nad Dannym Garcią przez KO w 1r. Zrezygnowal z tytułu WBO przystępując do pojedynku o lokalny tytuł WBC^[8].
15 grudnia 1989	12 lutego 1993	Manning Galloway	Stany Zjednoczone	WBO	7
8 lipca 1990	19 stycznia 1991	Aaron Davis	Stany Zjednoczone	WBA	0
19 sierpnia 1990	18 marca 1991	Maurice Blocker	Stany Zjednoczone	WBC	0
19 stycznia 1991	31 października 1992	Meldrick Taylor	Stany Zjednoczone	WBA	2
18 marca 1991	29 listopada 1991	Simon Brown	Jamajka	WBC	0
4 października 1991	19 czerwca 1993	Maurice Blocker	Stany Zjednoczone	IBF	1
29 listopada 1991	6 marca 1993	James McGirt	Stany Zjednoczone	WBC	2
31 października 1992	4 czerwca 1994	Crisanto España	Wenezuela	WBA	2
12 lutego 1993	1993	Gert Bo Jacobsen	Dania	WBO	0
Jacobsen zrezygnował z tytulu nie przystępując do jego obrony.
6 marca 1993	12 kwietnia 1997	Pernell Whitaker	Stany Zjednoczone	WBC	8
19 czerwca 1993	18 września 1999	Felix Trinidad	Portoryko	IBF	15
16 października 1993	13 kwietnia 1996	Eamonn Loughran	Wielka Brytania	WBO	5
4 czerwca 1994	1998	Ike Quartey	Ghana	WBA	7
Quartey utracił tytuł WBA ze względu na problemy osobiste i zdrowotne.
13 kwietnia 1996	1996	José Luis López	Meksyk	WBO	1
Lopez zrezygnowal z tytułu WBO przystępując do pojedynku z Ike Quartey o tytuł WBA.
22 lutego 1997	1997	Michael Loewe	Rumunia	WBO	1
Loewe po udanej obronie tytułu zakończył karierę bokserską z powodu kontuzji.
12 kwietnia 1997	18 września 1999	Oscar de la Hoya	Stany Zjednoczone	WBC	7
14 lutego 1998	6 maja 2000	Ahmed Kotiev	Rosja	WBO	4
10 października 1998	2000	James Page	Stany Zjednoczone	WBA	3
Page został pozbawiony tytułu WBA nie wywiązując się z jego obrony.
18 września 1999	3 marca 2000	Felix Trinidad	Portoryko	WBC i IBF	0
Trinidad zrezygnował z tytułów zostając mistrzem WBA w junior średniej^[9].
6 maja 2000	marzec 2002	Daniel Santos	Portoryko	WBO	3
Santos zrezygnował z tytułu WBO przechodząc do wyższej kategorii.
17 czerwca 2000	26 stycznia 2002	Shane Mosley	Stany Zjednoczone	WBC	3
17 lutego 2001	30 marca 2002	Andrew Lewis	Gujana	WBA	2
12 maja 2001	12 grudnia 2001	Vernon Forrest	Stany Zjednoczone	IBF	0
Forrest zrezygnował z tytułu IBF przystępując 12 grudnia 2001 do walki z Shane'em Mosley'em o tytuł WBC.
26 stycznia 2002	25 stycznia 2003	Vernon Forrest	Stany Zjednoczone	WBC	1
16 marca 2002	14 lipca 2007	Antonio Margarito	Meksyk	WBO	7
30 marca 2002	25 stycznia 2003	Ricardo Mayorga	Nikaragua	WBA	1
13 kwietnia 2002	22 marca 2003	Michele Piccirillo	Włochy	IBF	0
25 stycznia 2003	13 grudnia 2003	Ricardo Mayorga	Nikaragua	WBA i WBC	1
22 marca 2003	13 grudnia 2003	Cory Spinks	Stany Zjednoczone	IBF	1
13 grudnia 2003	5 lutego 2005	Cory Spinks	Stany Zjednoczone	WBA, WBC i IBF	2
5 lutego 2005	7 stycznia 2006	Zab Judah	Stany Zjednoczone	WBA, WBC i IBF	1
7 stycznia 2006	8 kwietnia 2006	Zab Judah	Stany Zjednoczone	IBF	0
Judah 7 stycznia 2006 przgrywając z Carlosem Manuelem Baldomirem stracił tytuł WBC oraz pozbawiony został tytułu "super czempiona" i pasa WBA. Pozostał z tytułem IBF^[10].
7 stycznia 2006	4 listopada 2006	Carlos Manuel Baldomir	Argentyna	WBC	1
8 kwietnia 2006	2006	Floyd Mayweather Jr.	Stany Zjednoczone	IBF	0
Mayweather nie bronił tytułu IBF wybierając konfrontację z Carlosem Manuelem Baldomirem o tytuł WBC.
13 maja 2006	2006	Ricky Hatton	Wielka Brytania	WBA	0
Hatton zrezygnował z tytułu WBA w półśredniej starając się o tytuł IBF w junior półśredniej.
28 października 2006	12 kwietnia 2008	Kermit Cintron	Portoryko	IBF	2
4 listopada 2006	6 czerwca 2008	Floyd Mayweather Jr.	Stany Zjednoczone	WBC	1
Mayweather zrezygnował z tytułu ogłaszając zakończenie kariery. Powrócił na ring w 2009.
2 grudnia 2006	26 lipca 2008	Miguel Angel Cotto	Portoryko	WBA	4
14 lipca 2007	9 lutego 2008	Paul Williams	Stany Zjednoczone	WBO	0
9 lutego 2008	7 czerwca 2008	Carlos Quintana	Portoryko	WBO	0
12 kwietnia 2008	lipiec 2008	Antonio Margarito	Meksyk	IBF	0
Margarito został pozbawiony tytułu IBF wybierając konfrontację z Miguelem Cotto o tytuł WBA.
7 czerwca 2008	29 listopada 2008	Paul Williams	Stany Zjednoczone	WBO	0
Williams nie bronił tytułu WBO przechodząc do wagi średniej.
21 czerwca 2008	16 kwietnia 2011	Andre Berto	Stany Zjednoczone	WBC	5
26 lipca 2008	24 stycznia 2009	Antonio Margarito	Meksyk	WBA	0
2 sierpnia 2008	16 kwietnia 2009	Joshua Clottey	Ghana	IBF	0
16 kwietnia 2009, Clottey zrezygnował z tytułu IBF stając 13 czerwca 2009 do walki z Miguelem Cotto o tytuł WBO.
24 stycznia 2009	21 maja 2010	Shane Mosley	Stany Zjednoczone	WBA	0
Shane Mosley noszący tytuł "super czempiona" pozbawiony został pasa WBA za stoczenie 1 maja 2010 walki z Floydem Mayweatherem Jr., na którą nie została wyrażona zgoda. Za jedynego właściciela tytułu uznany został dotychczasowy mistrz regularny Wjachesław Senczenko^[11].
21 lutego 2009	14 listopada 2009	Miguel Angel Cotto	Portoryko	WB0	1
1 sierpnia 2009	11 grudnia 2009	Isaac Hlatshwayo	Republika Południowej Afryki	IBF	0
14 listopada 2009	Nadal	Manny Pacquiao	Filipiny	WB0
11 grudnia 2009	3 września 2011	Dejan Zavec	Słowenia	IBF	3
21 maja 2010	29 kwietnia 2012	Wjaczesław Senczenko	Ukraina	WBA	3
16 kwietnia 2011	17 września 2011	Victor Ortiz	Stany Zjednoczone	WBC	0
3 września 2011	listopad 2011	Andre Berto	Stany Zjednoczone	IBF	0
Berto zrezygnował z tytułu IBF wybierając rewanżowy pojedynek z Victorem Ortizem zamiast walki z obowiązkowym pretendentem Randallem Baileyem.
17 września 2011	Nadal	Floyd Mayweather Jr	Stany Zjednoczone	WBC
29 kwietnia 2012	Nadal	Paul Malignaggi	Stany Zjednoczone	WBA