Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| U-2R lub TR-1 | |
 Lockheed U-2 Dragon Lady |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | Lockheed |
| Typ | samolot rozpoznawczy |
| Załoga | 1 |
| Historia | |
| Data oblotu | 1 sierpnia 1955 |
| Egzemplarze | 54 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | Jeden silnik turboodrzutowy Pratt & Whitney J75-P-13B |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 30,9 m |
| Długość | 19,2 m |
| Wysokość | 4.8 m |
| Powierzchnia nośna | 92.9 m² |
| Masa | |
| Użyteczna | 6,800 kg |
| Startowa | 18,600 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 821 km/h |
| Pułap | 27 400 m |
| Zasięg | 5633 km |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| Brak | |
| Użytkownicy | |
| USAF | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Lockheed U-2 - amerykański wysokościowy samolot rozpoznawczy zbudowany na zamówienie CIA, lecz użytkowany również przez USAF i NASA. Samolot otrzymał nieoficjalny przydomek "Dragon Lady".
Spis treści |
Stratosferyczny jednosilnikowy odrzutowy samolot rozpoznawczy o konstrukcji półskorupowej wykonanej z duraluminium, z charakterystycznymi skrzydłami o dużej rozpiętości, nadającymi samolotowi własności lotne szybowca. Kabina z fotelem wyrzucanym (tylko późniejsze wersje) hermetyzowana częściowo (zapewniająca na dużych wysokościach ciśnienie odpowiadające ciśnieniu atmosferycznemu na wysokości 8800 m n.p.m.) wymaga noszenia przez pilota całkowicie ciśnieniowego kombinezonu, zbliżonego konstrukcyjnie do skafandrów astronautów (model S1034 produkcji David Clark Company).
Na godzinę przed startem, a potem w ciągu całego lotu pilot oddycha powietrzem z wyższym niż normalnie stężeniem tlenu, co ma obniżyć zawartość azotu we krwi, zwiększyć jej wysycenie tlenem i zredukować następstwa hipoksemii w wyniku ewentualnej dekompresji na znacznej wysokości.
Na pokładzie znajdują się urządzenia radiolokacyjne i fotograficzne umożliwiające obserwację obiektów położonych do 480 km w bok od samolotu. Wiele urządzeń znajduje się w stałych zasobnikach w skrzydłach. Podwozie jednośladowe chowane, z odrzucanymi przy starcie podpórkami pod skrzydłami. W latających obecnie wersjach sukcesywnie do roku 1998 zmodernizowano napęd, wymieniając go na lżejsze i oszczędniejsze jednostki General Electric F-118-101, zapewniające jednocześnie większą siłę ciągu.
Modernizacji poddano również awionikę, wyposażenie kokpitu i urządzenia elektroniczne (m.in. samolot wyposażono w nowoczesny system radarowy Raytheon ASARS-2).
Wiadomo, że U-2 latały z misjami rozpoznawczymi nad terytorium ZSRR, Chin, Kuby i innych państw bloku wschodniego. Wykryły one m.in. istnienie kosmodromu Bajkonur (5 sierpnia 1957) oraz stanowiska rakiet SS-4 podczas Kryzysu kubańskiego (14 października 1962).
Nazwę U-2 świat poznał wkrótce po 1 maja 1960, kiedy to radzieckie rakiety przeciwlotnicze S-75 strąciły samolot pilotowany przez Francisa Gary'ego Powersa w pobliżu Swierdłowska (obecnie Jekaterynburg).
Ze względu na stratosferyczną wysokość lotu (i brak bojowych testów rakiet) do jego zniszczenia konieczne było wystrzelenie aż czternastu rakiet S-75 (wiązało się to z dekonspiracją ich osiągów, które skrzętnie ukrywano).[potrzebne źródło] W zwalczaniu U-2 uczestniczyły także 2 samoloty myśliwskie MiG-19. Jeden z nich, pilotowany przez por. S.Safranowa, został zestrzelony na skutek błędu obsługi naziemnej stacji radio-lokacyjnej (pilot poległ). Pilot drugiej maszyny, zdołał uniknąć trafienia gwałtownie nurkując.
W latach 1960-1968, w ramach tajnego programu, samoloty U-2 startujące z Tajwanu, należące do Sił Powietrznych Republiki Chińskiej, wykonały 102 loty zwiadowcze nad komunistycznymi Chinami ze stratą pięciu samolotów.
Samolot miał służyć w amerykańskich siłach powietrznych do 2014 (miały go zastąpić bezzałogowe samoloty RQ-4 Global Hawk) jednak w wyniku cięć wydatków Pentagonu, zamiast nowych bezzałogowców, USAF planuje dalszą eksploatację samolotów U-2, przynajmniej do 2023.[1][2].
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
