Lodovico Ferrari (ur. 2 lutego 1522 w Bolonii, zm. 5 października 1565 tamże) – matematyk włoski, odkrywca metody rozwiązywania równań czwartego stopnia.
Po przedwczesnej śmierci ojca, Aleksandra Ferrari, Lodovico zamieszkał u swego stryja Vincenta. Stryjeczny brat Lodovica podjął pracę służącego u Girolamo Cardano, jednak samowolnie porzucił tę posadę po dość krótkim czasie. Cardano zażądał od Vincenta aby przysłał mu syna z powrotem do służby, ten jednak wysłał swego bratanka Lodovica. W ten sposób, w wieku lat czternastu, Lodovico został służącym i pomocnikiem Cardano. Ten ostatni, po odkryciu że Lodovico potrafi czytać i pisać, uczynił nastoletniego Lodovico swoim asystentem i studentem.
W 18. roku życia Lodovico zaczął uczyć matematyki, a w 1541 objął posadę wykładowcy geometrii w Fundacji Piatti (pozycję tę wcześniej zajmował Cardano).
Z racji swojej pozycji u boku Cardano a także wkładu w rozwiązywanie równań był uwikłany w spór pomiędzy Cardano i Tartaglią. Po opublikowaniu przez Cardano dzieła Ars Magna, Tartaglia starał się wezwać Cardano do publicznej debaty i zawodów matematycznych. Do ich "pojedynku" nigdy nie doszło, natomiast Tartaglia i Ferrari wymienili wiele oskarżeń i obraz w listach otwartych pisanych przy tej okazji. W dniu 10 sierpnia 1548, w Mediolanie, doszło do debaty pomiędzy Tartaglią i Ferrari. Z formalnego punktu widzenia, potyczka nie została rozstrzygnięta bowiem Tartaglia opuścił miasto przed jej ukończeniem. Jednak obserwujący zawody uznali, że Lodovico Ferrari posiada wiedzę i zrozumienie równań stopni 3 i 4 daleko przewyższającą wszystkich innych. Przyniosło to sporą sławę i uznanie młodemu Lodovico.
Po debacie Ferrari dostał wiele ofert pracy, akceptując posadę urzędnika podatkowego przy gubernatorze Mediolanu. W 1565 uzyskał pozycję profesora na Uniwersytecie Bolońskim.
W 1540 Lodovico Ferrari odkrył ogólną metodę redukcji równań czwartego stopnia do równań sześciennych. Razem z metodą rozwiązywania tych ostatnich opracowaną wcześniej przez Scipione del Ferro i Tartaglię pozwało to rozwiązać wszystkie typy równań stopnia 4. Wyniki te zostały opublikowane przez Cardano w Ars Magna w 1545.
W XVI wieku w Europie nie używano jeszcze liczb ujemnych, więc rozważane równania miały wiele nierównoważnych form (w celu zapewnienia dodatniości współczynników). Na przykład, równanie
było uważane za różne od równania
. Wszystkie 20 przypadków równań czwartego stopnia zostały w pełni opisane i rozwiązane w Ars magna.
Używając współczesnych oznaczeń, naszkicujemy metodę Ferrari zastosowaną do równania
.(Równanie
może być zredukowane do powyższego przez podzielenie obu stron przez a i podstawienie
)
Równanie (i) przekształcamy do
, a następnie
.Używając równania (ii), dla liczby
możemy napisać następujące równości

, czyli
.Wybierzmy liczbę
tak aby

Aby to uczynić, przekształcamy równanie (v) do
,co jest równaniem stopnia trzeciego (które może być rozwiązane metodami del Ferro i Tartaglii). Lewa strona równania (v) to wyróżnik wyrażenia kwadratowego
(gdzie zmienną wolną jest
). Zatem, przy naszym wyborze
, wyrażenie
jest pełnym kwadratem i równanie (i) zostaje zredukowane do
.Powyższe równanie redukujemy już łatwo do równania kwadratowego.