Lodowisko Bogdanka - pierwsze w historii Poznania sztuczne lodowisko i jak dotąd największe - aktualnie, o powierzchni 1200 m². Nazwa pochodzi od rzeki Bogdanki, przepływającej niedaleko. Położone przy ulicy Ks. Józefa/Północna 9 na Świętym Wojciechu.
Pełnowymiarowy, niezadaszony obiekt został uruchomiony w roku 1967 na zapleczu rzeźni, skąd dostarczany był środek chłodzący. Wykorzystywany był dla celów dydaktycznych (lekcje WF) i rekreacyjnych. Nie istniały przy nim profesjonalne kluby sportowe, choć funkcjonowały szkółka łyżwiarstwa figurowego i amatorski klub hokejowy.
W 1982 na lodowisku rozegrany został ostatni ligowy mecz w hokeju na lodzie w Wielkopolsce. Swoje istnienie kończyła wówczas drużyna Tarpan Poznań[1].
W roku 1994 lodowisko zostało zamknięte ze względów bezpieczeństwa - obawiano się wycieku amoniaku używanego jako czynnik chłodzący ze skorodowanej instalacji. Z powodu upadku rzeźni i wynikających z tego potencjalnych trudności z chłodzeniem tafli, lodowisko przez wiele lat nie funkcjonowało. Początkowo nieużywany teren, z czasem został zamieniony w plac manewrowy dla kandydatów na kierowców.
Lodowisko otwarto ponownie w roku 2005 (w międzyczasie uruchomiono taflę przy jeziorze Malta), wykorzystując początkowo połowę wcześniej dostępnej tafli, a następnie trzy czwarte. Latem, na lodowisku znajduje się boisko do siatkówki plażowej.
Poznań od A do Z, Włodzimierz Łęcki, Piotr Maluśkiewicz, Krajowa Agencja Wydawnicza, Poznań 1986, s. 17