Lodowy Szczyt

Lodowy Szczyt
Masyw Lodowego Szczytu od strony Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Od lewej: Lodowa Kopa, Lodowy Szczyt, Śnieżny Szczyt, Śnieżna Przełęcz
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2627 m n.p.m.
Wybitność	286 m
Pierwsze wejście	1843 John Ball, Wilhelm Richter, Carl Ritter
Położenie na mapie Tatr Lodowy Szczyt
49°11′56″N 20°10′55.99″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Lodowy Szczyt (słow. Ľadový štít, niem. Eistaler Spitze, węg. Jég-völgyi-csúcs) – najwyższy szczyt w głównej grani Tatr, o wysokości 2627 m n.p.m. Według niektórych źródeł jedynym wyższym od niego punktem w grani głównej jest należący do masywu Gerlacha wierzchołek – Zadniego Gerlacha.

Lodowy Szczyt jest trzecim co do wysokości (po Gerlachu i Łomnicy) samodzielnym szczytem tatrzańskim, a w okresie listopad 1938 – wrzesień 1939 był najwyższym szczytem Polski. Lodowy Szczyt jest silnie rozczłonkowany i opada graniami do Doliny Jaworowej (Javorová dolina), rozdzielając wiszące dolinki: Zadnią (Zadná Javorová), Suchą (Suchá) i Śnieżną (Ľadová). Południowo-wschodnie ściany masywu górują nad Doliną Małej Zimnej Wody (Malá studená dolina). Masyw oddzielony jest od Małego Lodowego Szczytu (Široká veža) Lodową Przełęczą (Sedielko), a od szczytu Baranie Rogi (Baranie Rohy) – Śnieżną Przełęczą (Ľadové sedlo), 2341 m n.p.m.

Lodowy Szczyt widziany z Kołowego Szczytu

Lodowy Szczyt widziany z odległego Mnicha. Wierzchołki Lodowego i Lodowej Kopy (z prawej) nieco schowane w chmurze

W masywie Lodowego Szczytu, wydzielone przełęczami, znajdują się m.in. (w kierunku od Lodowej Przełęczy):

• Lodowa Przełęcz
• Lodowa Kopa (Malý Ľadový štít), od której odchodzą dwie granie boczne: Michałkowa Grań i Lodowa Grań
• przełęcz Lodowa Szczerbina (Ľadová štrbina)
• Lodowy Szczyt, odchodzi od niego Sobkowa Grań nazywana też: Sucha Grań (Suchý hrebeň)
• przełęcz Ramię Lodowego (Ľadová priehyba, ok. 2500 m)
• Lodowy Zwornik (Zadný Ľadový štít, 2507 m), odchodzi od niego Kapałkowa Grań (Ľadové veže)
• Wyżnia Lodowa Przełęcz (Vyšné Ľadové sedlo)
• Śnieżny Szczyt (Snehový štít, 2464 m)
• Śnieżny Zwornik, odchodzi od niego Śnieżna Grań (Snehové veže)
• Śnieżna Przełęcz

Dno Doliny Śnieżnej pokrywają wieczne śniegi. Naukowcy określili je jako wieczne pola firnowe (Kapałkowe Śnieżniki). Masyw Lodowego Szczytu jest najbogatszym w Tatrach skupiskiem roślinności turniowej. Naliczono tu 85 gatunków roślin zielnych, z czego 30 osiąga tu najwyższe w Tatrach wysokości występowania.

Lodowy Szczyt najokazalej prezentuje się od strony Podhala. Od południa, widziany w towarzystwie Łomnicy i Kieżmarskiego Szczytu, wśród nikogo nie budził takich emocji, jak wśród polskich taterników. Na szczyt próbował wejść (bez sukcesu) już Stanisław Staszic. Pierwsze odnotowane wejście: John Ball, Wilhelm Richter, Carl Ritter, nieznany z nazwiska węgierski malarz z trzema przewodnikami z Jurgowa 1843, zimą (podczas zadymki śnieżnej): Theodor Wundt, Jakob Horvay 28 grudnia 1891. Na szczycie był też ks. Józef Stolarczyk w 1867. Wejście odnotował w księdze parafialnej jako pierwsze pokonanie szczytu (nie posiadał informacji o zdobyciu go przez Anglika J. Balla).

Nazwa szczytu najprawdopodobniej związana jest z polami długo utrzymującego się lodu i śniegu. Ze szczytem wiąże się też kilka legend. Stoki Lodowego Szczytu i Śnieżna Dolina były miejscem poszukiwań legendarnych skarbów. Jeden ze swoich najsłynniejszych wierszy poświęcił Lodowemu Jan Kasprowicz.

Bibliografia

1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. 
2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005. ISBN 83-909352-2-8.