Lokalny lemat Lovásza – twierdzenie w rachunku prawdopobieństwa podające warunek wystarczający istnienia w danej przestrzeni probabilistycznej zdarzenia elementarnego, które jest niezależne względem ustalonej, skończonej liczby innych zdarzeń. Twierdzenie to jest uogólnieniem trywialnego warunku mówiącego, iż takie zdarzenie istnieje, gdy prawdopodobieństwo każdego z pozostałych rozważanych zdarzeń jest mniejsze od 1 i zdarzenia te są niezależne.
Twierdzenie to zostało udowodnione w 1975 roku przez Paula Erdösa i László Lovásza[1].
Spis treści |
Niech
będą zdarzeniami pewnej przestrzeni probabilistycznej,
będą podzbiorami zbioru
, a
będą liczbami rzeczywistymi,
dla
. Jeżeli
jest niezależne od
oraz
,to

Twierdzenie w powyżej przedstawionej formie może wydawać się skomplikowane i nieefektywne. Dlatego też wygodnie jest skorzystać z następującej interpretacji grafowej. Niech
będzie grafem, którego wierzchołki odpowiadać będą naszym zdarzeniom, natomiast krawędzie łączyć będą te wierzchołki, dla których zdarzenia im odpowiadające są zależne. Tzn. zbiór wierzchołków
stanowią indeksy zdarzeń
,
. Strukturę taką nazywamy grafem zależności. Jest to o tyle wygodne, że jeżeli stopnie wierzchołków w tym grafie
, będą "wystarczająco małe", to praktyczna staje się następująca wersja lokalnego lematu Lovásza:
Niech
będzie grafem zależności dla zdarzeń
. Jeżeli istnieją
,
, takie, że dla każdego 
,to prawdziwa jest następująca nierówność:

W zastosowaniach najczęściej stosuje się poniższy wniosek.
Niech G będzie grafem zależności dla zdarzeń
takim, że:
dla każdego
,
dla każdego
,
. (e jest tutaj podstawą logarytmu naturalnego)Wtedy
.
Wniosek ten otrzymuje się, podstawiając
, gdzie 
Lokalny lemat Lovásza stosuje się, w probabilistycznych dowodach istnień pewnych struktur o zadanych własnościach. Definiuje się odpowiednią przestrzeń probabilistyczną, której elementami będą dane struktury i udowadnia, że z niezerowym prawdopodobieństwem można wybrać z niej element o żądanej własności. W tym celu określa się zdarzenia
i np. stosując powyższe twierdzenia pokazuje, że nie pokrywają one całej przestrzeni.