| Lotnisko Toruń-Bielany | |||||||||
| Państwo | |||||||||
| Miejscowość | Toruń | ||||||||
| Typ | cywilne, sportowe, powojskowe | ||||||||
| Właściciel | Aeroklub Pomorski | ||||||||
| Rok otwarcia | 1920 | ||||||||
| Kod ICAO | EPTO | ||||||||
| Strefa czasowa | UTC UTC+1 | ||||||||
| Wysokość | 50 m n.p.m. | ||||||||
| Drogi startowe | |||||||||
|
|||||||||
| Częstotliwości radiowe | |||||||||
|
|||||||||
| Na mapach: | |||||||||
| Strona internetowa | |||||||||
Lotnisko Toruń – Bielany obsługuje Aeroklub Pomorski w Toruniu, który istnieje od 1922. W roku 2009 na lotnisku zorganizowane zostały XIX Mistrzostwa Świata w Lataniu Precyzyjnym.
Spis treści |
Lotnisko toruńskie wybudowano w latach 1912-1913. Zlokalizowane zostało poza terenem twierdzy, w pobliżu fortów IX, VIII i VII, na terenie tzw. "esplanady", czyli przedpola twierdzy i przy szosie Toruń-Fordon, około 4 km na zachód od centrum miasta. Stanowiło ważny element dawnej twierdzy toruńskiej.
Pole wzlotów początkowo wynosiło około 500/500 m, jego północno-wschodnią granicę stanowiło pole ćwiczeń wojskowych, a południową linia kolejowa do Czarnowa i szosa do Fordonu.
W niewielkiej odległości od południowej granicy lotniska ustawione zostały lotnicze hangary. Wzdłuż trzech bloków znajdowały się obszerne nadbudówki, które pełniły role budynków lotniskowych. Pomiędzy hangarami i torem kolejowym zbudowano budynki sztabowe, liczne i porządne baraki koszarowe, kasyna oraz inne urządzenia lotniskowe jak rampa kolejowa i magazyny, park techniczny, skład paliwa, garaże, strzelnice, baseny przeciwpożarowe, ośrodki szkoleniowe i sportowe itd. Bezpośrednio po pierwszej wojnie światowej znajdowały się tam dwie szkoły lotnicze, a potem dwie jednostki liniowe – 4 pułk lotniczy i 1 batalion balonowy, obie z własną, pełną infrastrukturą naziemną. Lotnisko w swojej historii było ciągle rozbudowywane i unowocześniane. Zbudowano nowe koszary, powiększono pola wzlotów i przeprowadzono meliorację. Zbudowano hamownię silników oraz przeprowadzono nową instalację elektryczną. Wykonano też światła ostrzegawcze na wszystkich pobliskich przeszkodach (do wysokości 50 m) i światła graniczne, wytyczające w nocy granicę pola wzlotów. W latach 1930-1939 nastąpiła rozbudowa lotniska. Odziedziczona po Niemcach stacja paliwowa na toruńskim lotnisku już w połowie lat dwudziestych była przestarzała i nie odpowiadała warunkom bezpieczeństwa. W początkach 1930 roku przystąpiono do budowy nowoczesnej stacji według projektu inż. Kazimierza Szamańskiego, który opracował własny system przetłaczania benzyny przy pomocy pompy odśrodkowej włączonej bezpośrednio w obieg. W 1937 roku na wschodnim krańcu lotniska ukończono budowę hangaru dla Aeroklubu Pomorskiego. Do hangaru przeprowadzono prowizorycznie utwardzoną drogę.
Po pierwszym nalocie bombowym niemieckiego lotnictwa 1 września 1939 roku zniszczeniu uległ budynek dowództwa pułku, komenda bazy, hangar, 7 lotników zostało zabitych, a 30 rannych. Tego samego dnia ok. godz. 17.00 zbombardowano przy użyciu bomb 50 i 100 kilogramowych pole wzlotów. Uszkodzono klika samolotów i blok koszarowy. Zginęło wówczas 11 mechaników samolotowych i 3 żołnierzy, byli kolejni ranni. W 1945 roku, bezpośrednio przed opuszczeniem twierdzy i garnizonu niemieccy saperzy wysadzili w powietrze koszary i hangary lotniska oraz inne urządzenia lotniskowe, zniszczeniu uległy niemal wszystkie urządzenia lotniska. Dużą cześć zdewastowano i bezmyślnie zniszczono. Do dziś pozostały wyraźne ślady jego militarnej przeszłości. Od 1945 lotnisku toruńskiemu przypadła rola lotniska sportowego.
Posiada też następujące sekcje:
Lotnisko posiada 2 betonowe pasy startowe (o długości 1269 i 1190m)[1], płytę postojową, drogi kołowania do stacji paliw oraz budynki Aeroklubu Pomorskiego: hotel (14 pokoi), restauracja, wieża kontroli lotów oraz zmodernizowane hangary. Obecnie władze Aeroklubu Pomorskiego przygotowują się do wyrównania betonowego pasa poprzez położenie na nim asfaltowego dywanika na całej długości o szerokości 30 metrów.