Loty międzyplanetarne 1981-2000

Zobacz też: Loty międzyplanetarne 1959-1980, Loty międzyplanetarne po 2001 i Planowane loty międzyplanetarne.

Chronologiczna lista sond kosmicznych, które osiągnęły orbitę heliocentryczną (oraz ewentualnie opuszczą Układ Słoneczny) niezależnie od celów i zadań ich misji. Uwzględniono także nieudane próby startów sond międzyplanetarnych.
Nie uwzględniono górnych stopni rakiet nośnych, które osiągnęły orbitę heliocentryczną.
Wszystkie daty podane są według czasu uniwersalnego (UTC).

Jasnozielony oznacza sondy aktualnie funkcjonujące.
Szarożółty oznacza misje zakończone częściowym lub pełnym sukcesem.
Jasnoszary oznacza misje zakończone niepowodzeniem.

Nazwa	Państwo Agencja	Data startu	Opis
Wieniera 13	ZSRR	30 października 1981	Lądowanie na powierzchni Wenus: 1 marca 1982 (7,5°S, 303°E – Phoebe Regio). Wykonanie kolorowych fotografii powierzchni, analiza próbek gruntu i atmosfery planety. Czas działania po wylądowaniu 127 min.
Wieniera 14	ZSRR	4 listopada 1981	Lądowanie na powierzchni Wenus: 5 marca 1982 (13,25°S, 310°E – Phoebe Regio). Wykonanie kolorowych fotografii powierzchni, analiza próbek gruntu i atmosfery planety. Czas działania po wylądowaniu 57 min.
Wieniera 15	ZSRR	2 czerwca 1983	Sztuczny satelita Wenus: 10 października 1983. Wykonanie mapy radarowej części północnej półkuli planety.
Wieniera 16	ZSRR	7 czerwca 1983	Sztuczny satelita Wenus: 14 października 1983. Wykonanie mapy radarowej części północnej półkuli planety.
Wega 1	ZSRR	15 grudnia 1984	Lądowanie na powierzchni Wenus: 11 czerwca 1985 (7,2°N, 177,8°E – Rusalka Planitia). Analiza składu gruntu i atmosfery planety. Czas działania po wylądowaniu 56 min. Sonda balonowa w atmosferze Wenus przez 46,5 h. Zbliżenie do komety Halleya (1P/Halley) 6 marca 1986 na odległość 8889 km od jądra.
Wega 2	ZSRR	21 grudnia 1984	Lądowanie na powierzchni Wenus: 15 czerwca 1985 (6,45°S, 181,08°E – Atla Regio, Aphrodite Terra). Analiza składu gruntu i atmosfery planety. Czas działania po wylądowaniu 57 min. Sonda balonowa w atmosferze Wenus przez 46,5 h. Zbliżenie do komety Halleya 9 marca 1986 na odległość 8030 km od jądra.
Sakigake	ISAS	7 stycznia 1985	Pierwsza japońska testowa sonda międzyplanetarna. Przelot w odległości 7 mln km od komety Halleya 11 marca 1986 r.
Giotto	ESA	2 lipca 1985	Zbliżenie do komety Halleya 14 marca 1986 na odległość 605 km. Wykonanie pierwszych dokładnych fotografii jądra kometarnego. Zbliżenie do komety 26P/Grigg-Skjellerup 10 lipca 1992 na odległość 200 km.
Suisei	ISAS	18 sierpnia 1985	Zbliżenie 8 marca 1986 na odległość 152400 km od komety Halleya.
Fobos 1	ZSRR	7 lipca 1988	Planowany sztuczny satelita Marsa i lądowanie na Fobosie. Utrata łączności wskutek błędnego rozkazu sterującego 29 sierpnia 1988 r.
Fobos 2	ZSRR	12 lipca 1988	Sztuczny satelita Marsa: 29 stycznia 1989. Planowane zbliżenie do Fobosa i zrzucenie na jego powierzchnię 2 lądowników. Utrata łączności z sondą 27 marca 1989 podczas manewrów zbliżania do Fobosa.
Magellan	NASA	4 maja 1989	Sztuczny satelita Wenus: 10 sierpnia 1990. Wykonanie szczegółowej mapy radarowej powierzchni i mapy pola grawitacyjnego planety. Łączność z sondą utrzymywano do 12 października 1994 r.
Galileo	NASA DLR	18 października 1989	Sonda wyniesiona na orbitę okołoziemską za pomocą promu Atlantis (STS-34). Orbitę okołoziemską opuściła za pomocą dwustopniowego silnika IUS-19. Zbliżenie do Wenus: 10 lutego 1990 na odległość 16106 km. Pierwsze przeloty sondy kosmicznej obok planetoid: 951 Gaspra (29 października 1991 — 1604 km) oraz 243 Ida (28 sierpnia 1993 — 2410 km). Próbnik atmosferyczny Jowisza: 7 grudnia 1995. Pierwszy sztuczny satelita Jowisza: 8 grudnia 1995. Wielokrotne bliskie przeloty obok największych księżyców Jowisza. 21 września 2003 sonda została celowo zniszczona w atmosferze Jowisza.
Ulysses	ESA NASA	6 października 1990	Przelot obok Jowisza (8 lutego 1992 w odległości 378400 km) i wprowadzenie sondy na orbitę prostopadłą do płaszczyzny ekliptyki. Przeloty nad biegunami Słońca. Badania przestrzeni międzyplanetarnej poza płaszczyzną ekliptyki. Łączność z sondą utrzymywano do 30 czerwca 2009 r.
Mars Observer	NASA	25 września 1992	Planowany sztuczny satelita Marsa. Utrata łączności z sondą 22 sierpnia 1993 podczas przygotowań do manewru wejścia na orbitę planety.
Clementine	BMDO, NASA	25 stycznia 1994	Sztuczny satelita Księżyca i planowany przelot obok planetoidy 1620 Geographos. Awaria 7 maja 1994 po opuszczeniu orbity wokółksiężycowej uniemożliwiła wejście na planowaną orbitę. Sonda pozostała początkowo na orbicie wokółziemskiej a później pod wpływem przyciągania Księżyca weszła na orbitę heliocentryczną.
Wind	NASA	1 listopada 1994	Badania wiatru słonecznego i przestrzeni międzyplanetarnej z różnorodnych orbit położonych w pobliżu Ziemi i z punktu L₁ układu Ziemia – Słońce.
SOHO	ESA NASA	2 grudnia 1995	Obserwacje Słońca i wiatru słonecznego z punktu L₁ układu Ziemia – Słońce.
NEAR Shoemaker	NASA	17 lutego 1996	Przeloty obok planetoid 253 Mathilde (27 czerwca 1997 w odległości 1200 km) i 433 Eros (23 grudnia 1998 – 3827 km). Wejście na orbitę wokół planetoidy 433 Eros: 14 lutego 2000. Lądowanie na powierzchni Erosa: 12 lutego 2001.
Mars Global Surveyor	NASA	7 listopada 1996	Sztuczny satelita Marsa: 12 września 1997. Wykonanie dokładnych map topograficznych i mineralogicznych planety. Łączność z sondą utrzymywano do 2 listopada 2006 r.
Mars 96	RKA	16 listopada 1996	Planowany sztuczny satelita Marsa, 2 lądowniki i 2 penetratory na powierzchni Marsa. Z powodu awarii rakiety nośnej sonda weszła na niską orbitę wokółziemską i uległa zniszczeniu w atmosferze.
Mars Pathfinder	NASA	4 grudnia 1996	Lądowanie na powierzchni Marsa: 4 lipca 1997 (19,33°N, 33,55°W – Ares Vallis). Lądownik dostarczył na powierzchnię mały pojazd samobieżny Sojourner. Łączność z sondą utrzymywano do 7 października 1997 r.
ACE	NASA	25 sierpnia 1997	Badania składu wiatru słonecznego i cząstek wysokoenergetycznych pochodzenia galaktycznego z punktu L₁ układu Ziemia – Słońce.
Cassini-Huygens	NASA ESA ASI	15 października 1997	Przeloty obok Wenus (26 kwietnia 1998 – odległość 284 km i 24 czerwca 1999 – 600 km) oraz Jowisza (30 grudnia 2000 – 9,7 mln km). Pierwszy sztuczny satelita Saturna: 1 lipca 2004 r. Wielokrotne zbliżenia do Tytana i innych księżyców Saturna. Obserwacje atmosfery, pierścieni i magnetosfery planety. Huygens – lądowanie na powierzchni Tytana: 14 stycznia 2005 r. (10,33°S, 192,32°W). Badanie atmosfery i wykonanie fotografii powierzchni księżyca. Łączność utrzymywano przez 72 min. po wylądowaniu.
Nozomi	ISAS	3 lipca 1998	Planowany sztuczny satelita Marsa. Z powodu awarii nie wszedł na orbitę, lecz minął planetę 14 grudnia 2003 r. w odległości 1000 km.
Deep Space 1	NASA	24 października 1998	Testy nowych technologii, w tym silnika jonowego i autonomicznego systemu nawigacyjnego. Przelot obok planetoidy 9969 Braille (29 lipca 1999 w odległości 26 km) i komety 19P/Borrelly (22 września 2001 – odległość 2171 km).
Mars Climate Orbiter	NASA	11 grudnia 1998	Planowany sztuczny satelita Marsa. Zniszczenie sondy w atmosferze Marsa, z powodu błędu nawigacyjnego, 23 września 1999 r. podczas manewru wejścia na orbitę.
Mars Polar Lander / Deep Space 2	NASA	3 stycznia 1999	Nieudana próba lądowania w okolicach południowej czapy polarnej Marsa (76,1°S, 195,3°W). Sonda nie nawiązała kontaktu po wylądowaniu 3 grudnia 1999 r. Deep Space 2 – dwa penetratory (Amundsen i Scott), które uległy zniszczeniu podczas próby lądowania 3 grudnia 1999 r.
Stardust	NASA	7 lutego 1999	Przelot obok planetoidy 5535 Annefrank (2 listopada 2002 w odległości 3300 km) i komety 81P/Wild (2 stycznia 2004 — 236 km od jądra). Pobranie próbek pyłu z głowy komety i próbek pyłu międzygwiazdowego. Powrót na Ziemię lądownika z próbkami pyłu 15 stycznia 2006 r. Sonda pozostała na orbicie heliocentrycznej i dokonała przelotu obok komety 9P/Tempel (15 lutego 2011 – 178 km od jądra). Łączność z sondą utrzymywano do 24 marca 2011 r.