| Lubelska Ikona Matki Bożej | |
Ikona w soborze Przemienienia Pańskiego w Lublinie |
|
| Czczona w | Cerkiew prawosławna, Polska |
| Sanktuarium | Sobór Przemienienia Pańskiego w Lublinie |
| Kiedy zaczął się kult | IX w. |
| Data wspomnienia | 1/14 października |
| Styl | ikona |
Lubelska Ikona Matki Bożej – ikona czczona w Kościele prawosławnym jako cudotwórcza.
Według tradycji oryginał Lubelskiej Ikony Matki Bożej powstał w czasach świętych Cyryla i Metodego i dotarł z Moraw na Ruś razem z ich uczniami. Według różnych wersji do jednej z cerkwi Lublina trafiła w XIII w., przekazana przez Daniela Halickiego lub na przełomie XVI i XVII w. za sprawą Konstantego i Iwana Ostrogskich. Wizerunek cieszył się znacznym szacunkiem miejscowej ludności prawosławnej.
W 1915, w czasie bieżeństwa, ikona została wywieziona z Lublina do Monasteru Czudowskiego w Moskwie. Klasztor ten został zniszczony w latach 1929-1930[1]; od tego momentu losy ikony nie są znane.
Kult Lubelskiej Ikony Matki Bożej pojawił się ponownie wśród prawosławnych Lublina, gdy dwaj wierni zakupili w 1920 jej kopię, pochodzącą z rozebranego soboru Podwyższenia Krzyża Pańskiego[2] i przekazali do soboru Przemienienia Pańskiego na miejsce zajmowane przed 1915 przez oryginał.
Wspomnienie liturgiczne ikony przypada 1/14 października.