Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Lubomirscy - ród książęcy herbu Szreniawa wywodzący się prawdopodobnie z rodu Szreniawitów lub Drużynnitów, żyjących w zakolach rzeki Szreniawy w czasach Mieszka I.
Ród Książąt Lubomirskich obecny jest w historii Polski od X wieku. Istnieją dwie teorie dotyczące pochodzenia rodziny. Pierwsza z nich, autorstwa Adama Bonieckiego, polskiego heraldyka, zakłada, że funkcjonowały dwie gałęzie rodu. Jedna osiedlała się nad rzeką Szreniawą w powiecie proszowickim, druga – w szczyrzyckim. Data podziału rodziny nie jest znana, ale najprawdopodobniej nastąpiło to przed przyjęciem chrześcijaństwa przez Polskę. Szreniawitów łączył wspólny herb, co oznacza, że mieli również tych samych przodków. Za czasów Mieszka I członkowie rodziny wykazali się męstwem w walkach z poganami. Za ten czyn zostali nagrodzeni godnością rycerską i herbem. Drużyna (Szreniawa bez Krzyża), przedstawia zakola rzeki Szreniawy w formie litery S białej barwy na czerwonym polu. Z dewizą Patriam Versus (Zwróceni ku Ojczyźnie) jest używana przez przedstawicieli rodu do dziś[1].
Autorem drugiej teorii pochodzenia rodziny jest mediewista Władysław Semkowicz. W artykule „Drużyna i Śreniawa. Studyum heraldyczne” pisze, że rodzina zamieszkiwała nad brzegami rzeki Szreniawy w powiecie szczyrzyckim, czyli na terenie ograniczonym strumieniami: Rabą, Stradomką z Potokiem Trzciańskim, Łososiną i Krzyworzeką. Semkowicz opisuje, że tam znajdowało się pierwotne terytorium rodowe Drużynnitów (przodków Lubomirskich, Wieruskich, Rupniewskich i Lasockich). Zaś herb przedstawia nie zakola rzeki, ale „krzywaśń” czyli zakrzywioną laskę – oznakę władzy świeckiej lub biskupiej. Oznaczałoby to, że rodzina wiele wieków przed przyjęciem swojego nazwiska pełniła znaczące funkcje związane z władzą[2].
Dalsze dzieje rodu Szreniawitów lub Drużynnitów związane są ściśle z dworem władców piastowskich. Jeden z nich był kanonikiem na dworze wawelskim. Osoby posługujące się tym herbem należały do bliskiego otoczenia Bolesława Śmiałego – jego przybocznej drużyny, o czym wspomina najsłynniejszy polski kronikarz Jan Długosz w „Rocznikach czyli Kronikach sławnego Królestwa Polskiego”. Zaś najstarszy dokument dotyczący Lubomirskich pochodzi z XI wieku. Jest to dział majątkowy oblatowany (wpisany do ksiąg) w 1682 roku w Krakowie. Oryginał nie dochował się do naszych czasów. Istnieje tylko wzmianka w Metryce Koronnej pod wskazanym rokiem[3]. Kolejni członkowie rodu obejmowali stanowiska biskupów[4], funkcje centralne na dworze władców piastowskich, rozbudowywali swoje posiadłości inwestując w dobra ziemskie, głównie na terenie Małopolski. Jakub Lubomirski w XIV wieku pełnił funkcję pisarza grodzkiego.
Za protoplastę rodziny Lubomirskich, która wyodrębniła się z rodziny Szreniawitów uważany jest Piotr (zm. 1480), dziedzic Lubomierza, miejscowości od której przyjął nazwisko. Podstawy ekonomiczne rodziny były budowane na eksploatacji żup solnych w województwie krakowskim. Szyby były dzierżawione od władców Polski. Lubomirscy zakładali też prywatne kopalnie w województwie małopolskim. Twórcą potęgi ekonomicznej był Sebastian (ok. 1546 – 1613), który w 1581 roku został żupnikiem krakowskim. Było to pierwsze stołeczne stanowisko pełnione przez przedstawiciela rodu. Sebastian przy jego objęciu korzystał z poparcia Stefana Batorego. Sebastian otrzymał od cesarza Rudolfa II tytuł hrabiego na Wiśniczu w 1595 roku, w 1591 wszedł do senatu jako starosta małogoski. Otworzył prywatny szyb solny „Kunegunda” w Sierczy, który był eksploatowany przez około 100 lat[5].
Pieniądze zdobyte na handlu solą umożliwiły Lubomirskim udzielanie pożyczek nawet najbogatszym osobom w państwie. To z kolei umożliwiło zakup nieruchomości lub ich przejmowanie od niewypłacalnych dłużników. Rodzina przez wiele pokoleń budowała swoją pozycję ekonomiczną, pomnażając posiadany przez wieki majątek[6].
Najdawniejsze wzmianki dotyczące Lubomierza – rodzinnej miejscowości – zostały utrwalone w 1398 roku[7]. Rodzinne włości, poczynając od Gdowa i Szczyrzyca, które były w posiadaniu rodu już w XIII wieku, znacznie się rozrosły. W XVII i XVIII wieku obejmowały między innymi Lubomierz, Nowy Wiśnicz, Bochnię, Wieliczkę, Łańcut, Baranów Sandomierski, Puławy, Rzeszów, Równe, Tarnów, Jarosław, Przeworsk, Janowiec nad Wisłą. Do dziś zamek w Nowym Wiśniczu jest własnością Zjednoczenia Rodowego Lubomirskich[8]. Wiele posiadłości znajdowało się na terenie największych polskich miast: Warszawy (np. Mokotów, Ujazdów (Warszawa), Czerniaków), Krakowa (Wola Justowska, Kamienica Pod Baranami), Rzeszowa (zamek) Sandomierza, Lwowa. Prestiż podkreślało utrzymywanie rezydencji w Dreźnie, Wiedniu, Paryżu. Członkowie rodziny byli określani mianem „właścicieli brzegu Dniepru”, ponieważ wiele ich posiadłości było skupionych na terenie dzisiejszej Ukrainy i Słowacji. Lubomirscy mieli wpływy polityczne, wojskowe i ekonomiczne, które koncentrowały się w głównej mierze w województwie krakowskim, sandomierskim, stanisławowskim i ruskim, aby w późniejszym czasie objąć cały teren Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Taki stan posiadania utrzymali do upadku państwa polskiego, kiedy została pozbawiona wielu włości na skutek kar za działalność niepodległościową.
Lubomirscy inwestowali w nieruchomości, kupując duże kompleksy dóbr. Świadomie dążono do ich skupiania w jedną, obszerną całość. Ekspansja terytorialna rozpoczęła się na terytorium rodowym położonym na południe od Krakowa i kierowana była w kierunku wschodnim. Wspólne dobra osiągnęły największy rozmiar za czasów Stanisława (zm. 1649). Była to trzecia co do wielkości fortuna w Rzeczypospolitej, mniejsza jedynie od ordynacji ostrogskiej i dóbr Radziwiłłów. Kupowano nieruchomości na własność oraz dzierżawiono bogate królewszczyzny, takie jak starostwo spiskie, sandomierskie czy sądeckie. Dochody z ziem dzierżawionych od króla były porównywalne z tymi z prywatnych włości.
W swoich dobrach wprowadzali wiele udogodnień i nowych rozwiązań. Swoje gospodarstwa rolne przestawiali na produkcję przemysłową, budując cukrownie, gorzelnie, fabryki. Wprowadzali równouprawnienie poddanych zezwalając Żydom na kupowanie nieruchomości w miastach prywatnych, budowę domów, nadawali im uprawnienia sądownicze[9]. Zakładali szkoły i szpitale dla ludności chłopskiej, które utrzymywali z prywatnych dochodów. W swoich posiadłościach często zatrudniali osoby z najniższego stanu, dbając o ich wykształcenie, oferując miejsce zamieszkania, ubiór oraz oczywiście pensję wypłacaną wówczas zwyczajowo dwa razy do roku. Za wierną służbę nadawali im znaczne dobra w dożywotnie lub dziedziczne posiadanie[10].
Ród, początkowo mało liczny, uległ znacznemu rozrodzeniu, co sprzyjało podziałom posiadanej fortuny, ale umożliwiało łatwiejszy start polityczny, dzięki poparciu licznych osób na sejmach, w senacie czy na królewskim dworze. Kolejni przedstawiciele rodziny mogli także liczyć na wsparcie swoich krewnych w działaniach politycznych czy sądowych.
Rodzina podzieliła się na pięć głównych linii rodowych - wiśnicką (od Aleksandra Michała (1614 - 1677), łańcucką (od Stanisława Herakliusza (1642 - 1702), przeworską (od Aleksandra Michała – zm. 1675), rzeszowską (od Hieronima Augustyna (ok. 1647 - 1706) i janowiecką (od Jerzego Dominika (1665 - 1727). Najbardziej rozrodzona była linia przeworska, która dzieliła się na trzy gałęzie - dubrowieńsko-kruszyńską, równieńsko-przeworską i dubieńską. Liczni przedstawiciele tej linii żyją do dziś.
Członkowie rodziny pełnili między innymi następujące funkcje państwowe: dzierżyli urzędy marszałków, starostów, wojewodów, hetmanów. Czterech książąt Lubomirskich piastowało godność Marszałka Wielkiego Koronnego: Jerzy Sebastian, Józef Karol, Stanisław Herakliusz i Stanisław. Aktywnie działali na polu politycznym przewodnicząc sejmom, tworząc prywatne wojsko, pełniąc funkcje królewskich posłów na dworach całej Europy. Wielokrotnie mieli decydujący wpływ na wybór monarchów. Byli również obrońcami szlachty, która często powierzała im swój głos na sejmach i podczas wyborów królów. Jerzy Sebastian był marszałkiem wielkim i hetmanem polnym koronnym, a mimo to zdecydował się na poparcie postulatów szlachty skupionej w rokoszu[11].
Ważne były również zawierane małżeństwa. Przedstawiciele Lubomirskich dbali o to, żeby wiązać się z równie możnymi i bogatymi rodzinami. Umożliwiło im to rozszerzenie dóbr prywatnych, a nawet przejęcie części dóbr ostrogskich na mocy transakcji kolbuszowskiej z 1753 roku. Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) ożenił się z Zofią Ostrogską, Aleksander Michał Lubomirski ożenił się Heleną Teklą Ossolińską, Krystyna Lubomirska wyszła za Albrychta Stanisława Radziwiłła, Józef Karol (1638 – 1702) był mężem Teofilii Ludwiki Zasławskiej, Teresa Lubomirska (zm. 1712) była żoną Karola Filipa, księcia neuburskiego, a Marianna (1693 – 1729) – Pawła Karola Sanguszki, marszałka wielkiego litewskiego[12].
W 1647 roku Lubomirscy w osobie Stanisława uzyskali od cesarza Ferdynanda III dziedziczny tytuł księcia Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Sami kandydowali do korony. Hetman Wielki Koronny książę Hieronim Augustyn był najpoważniejszym kandydatem do tronu polskiego po śmierci Jana III Sobieskiego. Książę Teodor Konstanty (1683-1745), wojewoda krakowski starał się o koronę po śmierci Augusta II Mocnego. Książę Stanisław Lubomirski wojewoda kijowski, marszałek trybunału radomskiego, kandydował do tronu w roku 1764. Książęta Lubomirscy kandydowali również do objęcia korony czeskiej i węgierskiej. Jerzy Ignacy Lubomirski (1687-1753) ubiegał się o tron Węgier. Zwieńczeniem tych starań było pełnienie godności księcia Regenta przez Zdzisława Lubomirskiego w latach 1917-1918[13]. Ród książąt Lubomirskich spokrewniony jest niemal ze wszystkimi dynastiami panującymi w Europie, na przykład z Burbonami, Kapetyngami, Ludolfingami, Wittelsbachami, Hohenzolernami, Rurykowiczami. Rodzina Lubomirskich jest po kądzieli spokrewniona z rodem Piastów Mazowieckich. Zofia Lubomirska była prawnuczką Anny Mazowieckiej, córki Konrada III Rudego, księcia mazowieckiego. Katarzyna Lubomirska (ok. 1585 – 1620) była żoną Konstantego Bazylego II, księcia Ostrogskiego, blisko spokrewnionego z Bolesławem IV, potomkiem Konrada Mazowieckiego[14].
Książę Stanisław Lubomirski wsławił się dowodzeniem w bitwie pod Chocimiem w 1621 roku, stoczonej z siłami turecko-tatarskimi. Stanisław brał początkowo udział w bitwie na czele prywatnego pułku, ale gdy hetman Karol Chodkiewicz zmarł, zaś hetman Koniecpolski znalazł się w niewoli – objął dowodzenie. Dość szybko doprowadził do końca oblężenia. Wielodnoiwa bitwa pod Chocimiem zakończyła się odparciem Turków 10 października 1621 roku.
Książę Jerzy Sebastian Lubomirski (1616 – 1667) jako jedyny polski arystokrata podczas potopu nie złożył przysięgi Karolowi X Gustawowi. Udzielił schronienia Janowi Kazimierzowi w swoich dobrach w Lubowli (dziś Słowacja) i rozpoczął kontrofensywę polskich wojsk. Użyczył prywatnego wojska, które walczyło pod Warką i odbijało Warszawę i Toruń, zajęte przez Szwedów. Swojego wsparcia w kampanii prowadzonej przez księcia udzielił Stefan Czarniecki. W 1660 roku książę Jerzy Sebastian Lubomirski na czele wojsk prywatnych i królewskich przeprowadził błyskawiczną kampanię zakończoną klęską sił rosyjskich pod Cudnowem i Połonką. Była to jedna z najlepiej dowodzonych kampanii militarnych w Europie w XVII wieku. W roku 1661 doszło do rozluźnienia kontaktów z królem i w konsekwencji do rokoszu. Książę wycofał się na Śląsk i, zdegradowany przez sąd sejmowy, walczył o prawo do rehabilitacji. Udało się to jego synom.
Książę Hieronim Augustyn, członek zakonu joannitów, poświęcił swoje życie walce z Turkami – zagrożeniem cywilizacyjnym i kulturalnym dla całej Europy. Pokonał powstanie kozackie Piotra Doroszenki. W 1670 roku walczył z Ordą Krymską pod Bracławiem i Kalnikiem. W 1683 roku podczas bitwy pod Wiedniem jego oddziały jako pierwsze dotarły do bram miasta. W okresie I Rzeczypospolitej ośmiu przedstawicieli rodu pełniło funkcje generałów. Dwóch z nich brało udział w wojnie z carską Rosją, od której rozpoczęła się Insurekcja Kościuszkowska[15].
Książę Stanisław Herakliusz Lubomirski (1642 – 1702) do przebudowy swoich licznych rezydencji zatrudnił Tylmana z Gameren, późniejszego nadwornego architekta króla Mikołaja Korybuta Wiśniowieckiego. Był właścicielem rezydencji w Puławach, Czerniakowie (gdzie ufundował klasztor i kościół bernardynów) i w Ujazdowie (dziś część Warszawy). W końcu XVII wieku wybudował tu Łazienkę, która stała się początkiem Pałacu na Wodzie Stanisława Augusta Poniatowskiego i Ermitaż – zaplanowany jako miejsce medytacji i relaksacji. Był przyjacielem wielu artystów i mecenasów sztuki w całej Europie, o czym świadczy zachowana korespondencja. Kontakty łączyły go z dworem francuskim, hiszpańskim czy członkami rodziny Mediccich, co ułatwiało mu prowadzenie licznych poselstw i negocjacji w imieniu polskiego króla.
Książę Stanisław Herakliusz to również utalentowany twórca, prekursor polskiego baroku w dziedzinie literatury. Posługiwał się kilkoma językami, w swoich dziełach stosował niemal wszystkie znane formy literackie, jednak najbardziej interesował się nowymi prądami płynącymi z obszarów Italii. Jego dzieło filozoficzne „Rozmowy Artaksesa i Ewandra” weszło do kanonu literatury staropolskiej i stało się nawet lekturą szkolną[16] Przykład organizacji ścisłego centrum stolicy stanowi przebudowa pałacu Pod Blachą zlecona na początku XVIII wieku przez Jerzego Dominika Lubomirskiego. Pałac, który nabrał klasycystycznych kształtów, położony po południowej stronie Zamku Królewskiego, w 1777 r. zakupił sam król, umieszczając tam z czasem bibliotekę[17].
Poprzednim właścicielem tego budynku był książę Jerzy Marcin Lubomirski (1738 – 1811), zasłużony szczególnie dla polskiego teatru. Finansował wystawianie sztuk rodzimych oraz europejskich, organizował liczne koncerty, bale, spotkania. Urządzane przez niego uroczystości były miejscem spotkań artystów oraz arystokracji z całej Europy, zaś w pamięci mieszkańców stolicy zapisał się jako organizator publicznych przyjęć połączonych z pokazami fajerwerków – Fokshali[18].
Książę Jerzy Marcin to również awanturnik i uczestnik konfederacji barskiej. Od 1758 roku służył w wojsku pruskim, następnie rosyjskim. Przez rodzinę został odsunięty od życia politycznego w Polsce, ale zapisał się w historii jako miłośnik muzyki i teatru. W 1777 sfinansował wydanie „Świętoszka” Moliera, w 1783 wydzierżawił przywilej teatralny, a dyrektorem teatru uczynił Wojciecha Bogusławskiego. Otworzył też szkołę baletowo-aktorską dla 1000 osób[19].
Izabela Lubomirska (1736 – 1816), księżna Marszałkowa przebudowała zamek w Łańcucie, zgromadziła kolekcje sztuki i biblioteki, zawierające setki dzieł z całej Europy i świata. Była aktywna politycznie, w swojej posiadłości w Łańcucie chroniła część dworu francuskiego w okresie rewolucji. Rozbudowywała rezydencje, stosując w nich często najnowsze rozwiązania architektoniczne. Zbudowała pałac w swoich dobrach na Mokotowie. Nadała nazwę tej dzielnicy Warszawy, określając swoją posiadłość Mon Coteau (Moje Wzgórze). Była miłośniczką teatru, położyła kamień węgielny pod budowę Teatru Narodowego w Warszawie. Utrzymywała szereg prywatnych scen w swoich pałacach. Pojęcie teatru w dziejach miało o wiele szersze znaczenie niż obecnie. Obejmowało nie tylko przedstawienia teatralne, ale również operę, kabaret czy przedstawieniami ekwilibrystyczne. Było medium, które silnie oddziaływało na zmysły widzów. Dla niej księżnej Izabeli Franciszek Karpiński napisał „Pieśń o Narodzeniu Pańskim”, znaną pod tytułem „Bóg się rodzi”. Na cześć jej córki Cyprian Kamil Norwid napisał panegiryk. Z rezydencji w Łańcucie wyruszył Tadeusz Kościuszko, który udał się do Krakowa i stamtąd rozpoczął powstanie w całym kraju[20].
Książę Stanisław Lubomirski, mąż Izabeli, przeszedł do historii jako gospodarz Warszawy. Wprowadził tu stałe oświetlenie ulic i za prywatne pieniądze utrzymywał oddział policji. Pragnął przede wszystkim zadbać o zdrowie warszawiaków, toteż zdecydował się na otoczenie miasta, po obydwu stronach Wisły wałem ziemnym, który miał początkowo chronić przed rozprzestrzeniającą się epidemią dżumy. W wale utworzono tylko trzy przejazdy, w których kontrolowano ludzi i wozy wjeżdżające do miasta. Później nasyp wzmocniony działami służył do obrony stolicy w czasie powstania kościuszkowskiego oraz listopadowego. Przez cały XIX wiek wyznaczał granice miasta. Aktem z roku 1770 wprowadził stałe nazwy ulic, co znacznie ułatwiło administrowanie miastem i jego funkcjonowanie porządkując sprawy meldunkowe czy ułatwiając dostarczanie korespondencji[21].
Lubomirscy, podobnie jak inne bogate rody arystokratyczne, sprawowali mecenat artystyczny, kulturalny i naukowy. W rodzinnym zamku – Wiśniczu, który do dziś jest własnością rodu oraz w Wilanowie, Łazienkach Królewskich, Łańcucie czy Mokotowie utrzymywali prywatne grupy teatralne, finansowali artystów, fundowali obiekty sakralne i dbali o wystrój rezydencji. Przebudowa zamku w Wiśniczu była dziełem Macieja Trapoli. Kaplica zamkowa ozdobiona została stiukami Giovanniego Battisty Falconiego. Natomiast Stanisław Lubomirski (1538-1649), który finansował remont zamku, ufundował również dwadzieścia obiektów sakralnych[22].
Książę Marceli Lubomirski przez wiele lat wspierał twórczość Cypriana Kamila Norwida. Został uwieczniony przez poetę w lekturze „Białe kwiaty”[23]. Książę Józef Lubomirski (1751 – 1817) był propagatorem uprzemysłowienia kraju i reform, zdolnym dowódcą wojskowym, kawalerem Orderów Orła Białego (najwyższego odznaczenia państwowego) i Świętego Stanisława. Popierał Konstytucję 3 Maja[24].
Lubomirscy na terenie swoich dóbr budowali prywatne szkoły dla podopiecznych. Często naukę oddawali w ręce profesjonalistów – zakonów pijarów czy jezuitów. Członkowie rodziny fundowali klasztory, kościoły i inne obiekty sakralne. Książę Stanisław Lubomirski ufundował klasztor Karmelitów w Wiśniczu, stanowiący do dziś perłę architektury renesansowej w Polsce. Przez wiele dziesięcioleci rezydenci zamku w Wiśniczu wspomagali klasztor różnymi legatami. Jerzy Dominik Lubomirski (ok. 1665 – 1727) podarował klasztorowi paulinów na Jasnej Górze wiele cennych przedmiotów, w tym naczynia liturgiczne. Z jego inicjatywy powstała główna brama wiodąca do klasztoru. Nosi nazwę Bramy Lubomirskich[25].
Po 1795 roku książęta Lubomirscy angażowali się w działania konspiracyjne i powstańcze, chociaż tracili za to kolejne dobra. Książę Jerzy Roman Lubomirski (1799 – 1865), właściciel Rozwadowa, brał udział w walkach powstań listopadowego i styczniowego, a na terenie swoich dóbr organizował szpitale dla rannych. Po upadku powstania jego pałac stał się miejscem tajnych spotkań polskich patriotów. Działał również na polu społecznym i naukowym. Utrzymywał szkołę trywialną i przytułek dla ubogich. Utworzył dwie fundacje naukowe. Pierwsza zajmowała się zakupem przyrządów do badań, druga – nagradzała polskich autorów wybitnych prac naukowych.
Jego brat książę Adam Hieronim Karol Lubomirski (1811 – 1873), za udział w powstaniu listopadowym został odznaczony krzyżem Virtuti Militari. Po stłumieniu zrywu władze carskie pozbawiły rodzinę części majątku[26].
W 1823 roku książę Henryk Lubomirski (1777 – 1850) przekazał swoje bogate zbiory (obejmujące księgozbiór, archiwalia, dzieła sztuki i inne zabytki zwane „starożytnościami”) Zakładowi Narodowemu im. Ossolińskich we Lwowie, który stał się od tego czasu ważną placówką naukową i kulturalną znaną w całej Europie. Prowadzono tu badania humanistyczne. Prace wydawane przez zakład w XIX wieku nadal przedstawiają wysoką wartość poznawczą. Ossolineum wydaje również źródła do historii Polski. Bez wsparcia rzeczowego i finansowego, jakie Ossolineum otrzymało od księcia Lubomirskiego placówka upadłaby już w początkowym stadium działalności. Henryk Lubomirski przez wiele lat pełnił funkcję kuratora placówki. Przyczynił się do powstania Muzeum Książąt Lubomirskich – pierwszego prywatnego muzeum na ziemiach polskich, ogólnie dostępnego dla zwiedzających. Książę Henryk Lubomirski w 1823 roku utworzył ordynację przeworską. Na skutek działalności niepodległościowej twórcy, ordynacja została zalegalizowana przez władze zaborcze dopiero po jego śmierci. W 1869 roku pierwszym uznanym ordynatem został jego syn – książę Andrzej Lubomirski.
Książę Aleksander Lubomirski (1802 – 1893) ufundował zakłady dla biednych chłopców w centrum Krakowa (dzisiejsza siedziba Uniwersytetu Ekonomicznego) i dziewcząt w Łagiewnikach (dzisiejsze sanktuarium bardzo cenione przez błogosławionego Jana Pawła II, gdzie objawień doznała święta siostra Faustyna). W zakładach tych przygotowywano ubogą młodzież do dorosłego życia. Za darmo uczono praktycznych zawodów, które mogły być podstawą zatrudnienia w przyszłości[27].
Książę Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) założył Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności. Był wieloletnim prezesem Instytutu Oftalmicznego w Warszawie, który prowadził badania okulistyczne na poziomie europejskim. Z jego inicjatywy utworzono specjalne brygady, które pomagały leczyć wzrok ubogim osobom. Swoim pacjentom udzielały bezpłatnych porad.
W okresie powstania styczniowego książę był członkiem Rządu Narodowego Romualda Traugutta, gdzie pełnił funkcję Dyrektora Wydziału Spraw Wewnętrznych. Za działania antycarskie został zesłany w głąb Rosji do Nowogrodu Niżnego. Wspierał polskie szkolnictwo. Chronił przed konkurencją ze strony Rosji i Prus polskie organizacje zawodowe, zakładał kasy pożyczkowe. Starał się rewindykować polską sztukę zrabowaną podczas wojen przez Rosjan, między innymi odzyskał pomnik Poniatowskiego stojący przed Pałacem Prezydenckim, jak również odzyskał i wyremontował Kolumnę Zygmunta, zakupił polskie zamki w Czersku i Iłży, aby uratować je od unicestwienia. W 1875 roku utworzył Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie (dziś siedziba Centralnej Biblioteki Rolniczej). Zakładał wieczorowe szkoły dla rzemieślników i czeladników oraz groszowe kasy oszczędnościowe ubogich. Finansował wydawanie źródeł do historii Polski, czasopism branżowych, organizował bezpłatne biblioteki[28].
Władysław Emanuel Lubomirski wspierał Gabinet Zoologiczny Uniwersytetu Warszawskiego. Książę inwestował w zakup pomocy naukowych, finansował wyjazdy pracowników uczelni, przekazał swoje kolekcje muszli. Sam zajmował się głównie florystyką, badał zachowanie roślin w zmienionych warunkach klimatycznych. Z jego zbiorów do dziś korzysta Muzeum Zoologiczne Instytutu Zoologii PAN[29].
Książę Władysław Lubomirski (1866 – 1934) był mecenas i twórca grupy artystów Młodej Polski Muzycznej. Aby ułatwić działanie organizacji założył spółkę, która zajmowała się promowaniem utalentowanych młodych polskich artystów. Przez wiele lat finansował naukę i promował Karola Szymanowskiego, Artura Rubinsteina i Grzegorza Fitelberga. Finansował warszawską filharmonię w czasie, kiedy urzędniczy carscy planowali jej zamknięcie[30]. Książęta Władysław Lubomirski i Jan Tadeusz Lubomirski byli inicjatorami utworzenia Zjednoczenia Rodowego Książąt Lubomirskich[31].
Książę Stanisław Sebastian Lubomirski (1875 – 1932) w 1910 założył Warszawskie Towarzystwo Lotnicze Aviata. Z jego inicjatywy powstała na ziemiach polskich pierwsza cywilna szkoła pilotów i fabryka samolotów. Pierwsze lotnisko Aviaty mieściło się na Polu Mokotowskim, terenie zajmowanym również przez wojsko carskie. Zgodę na jego używanie uzyskał Książę bezpośrednio od urzędników carskich[32].
7 października 1918 roku z inicjatywy księcia Regenta Zdzisława Lubomirskiego, po 123 latach została ogłoszona polska deklaracja niepodległości. Opublikowana w Monitorze Polskim – organie rządowym, w którym publikowane były i są obowiązujące powszechnie akty prawne[33]. Książę Regent Zdzisław Lubomirski (1865-1943) był wieloletnim prezydentem Warszawy i politykiem. Jako prezes Komitetu Obywatelskiego i prezydent Warszawy rozbudował samorząd, organizował prace interwencyjne, kasy pożyczkowe, dbał o szpitalnictwo i warunki mieszkaniowe warszawiaków. Swoimi działaniami wyznaczył kierunki pracy dla kolejnych polityków niepodległego państwa. W 1926 roku podjął się roli mediatora między stronami konfliktu. W latach 30. XX wieku był senatorem, pracował w komisjach spraw zagranicznych i wojskowej. Podczas drugiej wojny światowej był więziony i torturowany przez gestapo. Zmarł na skutek odniesionych w więzieniu ran[34].
Z inicjatywy księcia Regenta, jeszcze podczas pierwszej wojny światowej rozpoczęto tworzenie zrębów polskiej administracji. Przejmowano istniejące urzędy od okupantów i tworzono nowe władze. Instytucje okazały się trwałe. Pracowały w latach 20. XX wieku, często były poobsadzane tymi samymi ludźmi[35].
W latach 1919 – 1939 książęta Lubomirscy pełnili role posłów, senatorów, pracowali w ministerstwach. Angażowali się również w proces uprzemysłowienia państwa. Tworzyli placówki bankowe i kasy pożyczkowe, które udzielały tanich kredytów dla najbiedniejszych. Działali w organizacjach edukacyjnych, fundowali i finansowali szkoły. Należeli też do kluczowych organizacji zajmujących się modernizacją dróg, kolejnictwem, lotnictwem. Brali udział w odbudowie polskiej armii. Zajmowali się również polską kulturą i pracowali społecznie.
Książę Stefan Lubomirski (1862 – 1941) był inicjatorem utworzenia Polskiego Komitetu Igrzysk Olimpijskich (późniejszy Polski Komitet Olimpijski) i członkiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Był pierwszym prezesem PKOl. Kolejnym prezesem był jego kuzyn książę Kazimierz Lubomirski. Pasją księcia Stefana była także hodowla koni wyścigowych. W folwarku Widzów koło Częstochowy utworzył z braćmi najnowocześniejszą stadninę w Polsce[36].
Stefan Lubomirski był właścicielem spółki Warszawskie Koleje Dojazdowe, która stworzyła koleje wąskotorowe: osobowe i towarowe – grójecką, jabłonkowską i wilanowską. Koleje stanowiły jedyny nowoczesny środek transportu, jaki umożliwiał dotarcie mieszkańcom stolicy do fabryk położonych pod miastem i mieszkańcom terenów podmiejskich do stolicy. Linie budowane przez Lubomirskiego działały również w czasie II wojny światowej dowożąc zaopatrzenie do kontrolowanego przez władze okupacyjne miasta oraz pracowników do warszawskich biur i fabryk[37].
Książę Stanisław Sebastian Lubomirski założył również Centralny Związek Przemysłu Polskiego „Lewiatan”, którego był prezesem od 1932 roku. Związek propagował idee rozwoju przemysłu – obniżenie podatków, świadczeń socjalnych dla robotników i zwiększenie pomocy państwa dla przemysłu. Członkowie organizacji zasiadali w sejmie, senacie, byli członkami wielu rządów II RP i innych instytucji państwowych. Mieli rozbudowane zaplecze informacyjne – wydawali trzy czasopisma „Przegląd Gospodarczy”, „Kurier Polski” i „Depeszę”. Książę założył Bank Przemysłowy Warszawski S. A., był prezesem Banku Handlowego w Warszawie, Centralnego Związku Przemysłu Polskiego, Związku Banków Polskich, Stowarzyszenia Przemysłowców Polskich. Życie poświęcił walce o uniezależnienie polskiej gospodarki od wpływów zaborczych, a po odzyskaniu niepodległości – od wpływów państw sąsiednich[38].
Książę Stefan Lubomirski (1898 – 1948) w czasie okupacji był członkiem Związku Zachodniego. Znalazł się na liście do rozstrzelania, jednak zbiegł do Krakowa, gdzie się ukrywał. Za prowadzenie tajnej składnicy leków dla Armii Krajowej został aresztowany i przetrzymywany w więzieniu na Montelupich. Cudem uniknął rozstrzelania. Kiedy zaborcy odkryli składnicę leków, wyznaczyli datę transportu całej rodziny, która miała trafić do obozu w Oświęcimiu[39].
Książę Eugeniusz Lubomirski (1895 – 1982) został aresztowany przez NKWD, siedział na Łubiance, gdzie poznał generała Andersa. W czasie długotrwałych walk generała, został jego adiutantem. Walczył u jego boku na terenie całej Europy, również pod Monte Cassino. Wreszcie dotarł do Wielkiej Brytanii. Był kandydatem na Prezydenta Polski na Uchodźstwie[40].
Książę Hieronim Lubomirski w wieku 17 lat został zamordowany podczas akcji odbicia Jana Bytnara, pseudonim „Rudy”, na Pawiaku. Akcja odbyła się 26 marca 1943 r. Zorganizowana została przez specjalny Oddział Grup Szturmowych Szarych Szeregów i rozpoczęła współpracę Szarych Szeregów z Armią Krajową w zakresie odbijania więźniów i karania okupacyjnych władz więzienia.
Książę Jerzy Ignacy Lubomirski (1882 – 1945) był bardzo aktywny w środowisku lokalnym. Posłował do Wiednia w sprawie budowy mostu na rzece San. W czasie wojny pomagał osobom poszkodowanym. W 1944 roku został aresztowany. Był przetrzymywany i torturowany w tarnobrzeskim więzieniu. Został zamordowany przez Urząd Bezpieczeństwa jako członek Armii Krajowej[41]. Podczas trwania wojny i po jej zakończeniu, rodzina Lubomirskich była często nękana i inwigilowana przez gestapo, NKWD i UB/SB. Majątek rodzinny został skonfiskowany, a książęta wysiedleni ze swoich domów rodzinnych.
Charytatywne tradycje rodu kontynuują jego członkowie tworzący Fundację Książąt Lubomirskich. Organizacja wspiera rozwój polskiej sztuki, nauki, rozwija projekty medyczne i edukacyjne. Zakres działalności organizacji to wspierania ekologicznego budownictwa, fundowanie stypendiów dla studentów, zakup sprzętu komputerowego i medycznego, wspieranie odbudowy szczególnie cennych zabytków. Prezesem Fundacji jest książę Jan Lubomirski-Lanckoroński[42].
Poniżej lista najbardziej znaczących fundacji książąt Lubomirskich, które w większości przetrwały do dziś[43].
| Lp | Data | Miejscowość | Nazwa | Fundator | Źródło | Uwagi | |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 0 | Szczyrzyc | Budowa kościoła | Prawdopodobnie Michał z Grabia i Szczyrzyca, jeden z protoplasów Lubomirskich | ||||
| 1 | przed 1590 | Łazany (pow. krakowski) | budowa kościoła | Sebastian Lubomirski (ok. 1546 – 1613) | PSB, t. 18, s. 40 | ||
| 2 | 1604 | Bielany k/Krakowa | Przekazanie wsi klasztorowi kamedułów | Sebastian Lubomirski (ok. 1546 – 1613) | PSB, t. 18, s. 40 | ||
| 3 | 1605 | Niedźwiedź (pow. limanowski) | Budowa kościoła i przytułku dla ubogich | Sebastian Lubomirski (ok. 1546 – 1613) | PSB, t. 18, s. 40 | ||
| 4 | 1611 | Kraków, Wolica | Fundacja kaplicy w kościele oo. dominikanów | Sebastian Lubomirski (ok. 1546 – 1613) | PSB, t. 18, s. 41 | Hrabia ufundował kaplicę, na jej utrzymanie zapisał prywatną wieś o nazwie Wolica | |
| 5 | 1623 - 1634 | Kraków | Fundacja klasztoru dominikanek „Na Gródku” | Sebastian Lubomirski (ok. 1546 – 1613)1 | PSB, t. 18, s. 41 | ||
| 6 | Wiśnicz | Założenie miasta, fundacja kościoła i ratusza | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 7 | Lubowla | Przebudowa zamku | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 8 | Zator | Przebudowa zamku | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 9 | Nowy Sącz | Przebudowa zamku | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 10 | Bielany k/Krakowa | Fundacja kaplicy w klasztorze | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 11 | Podoliniec | Fundacja klasztoru pijarów i kolegium pijarów | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 12 | Kraków | Fundacja klasztoru karmelitów bosych | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 13 | Wiśnicz | Fundacja kościoła klasztornego | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 14 | Wiśnicz | Mauzoleum rodzinne w klasztorze karmelitów | Stanisław Lubomirski (1583 – 1649) | PSB, t. 18, s. 44 | |||
| 15 | 1651 | Sokal | 2 chorągwie lekkiej jazdy i 100 piechurów | Konstanty Jacek Lubomirski (ok. 1620 – 1663) | PSB, t. 18, s. 31 | Prywatne wojsko wystawione do walki z Chmielnickim | |
| 16 | 1654 | Nowy Sącz | Kaplica Przemienienia Pańskiego | Aleksander Michał Lubomirski (ok. 1614 – 1677) | PSB, t. 18, s. 32 | Kaplica renesansowa, przemianowana w 1081 na kościół | |
| 17 | Wiśnicz | Kolekcja obrazów (219) i biblioteka (313 książek i 45 rękopisów) | Aleksander Michał Lubomirski (ok. 1614 – 1677) | PSB, t. 17, s. 639 | Obrazy z podróży po Europie, m.in. pędzla B. Schodone, F. Albani, F. M. Parmigiano, szkoły holenderkiej. Obecnie przejęte przez Skarb Państwa | ||
| 18 | 20 kwietnia 1668 | Rzeszów | UFundacja kolegium pijarskiego | Hieronim Augustyn Lubomirski (1647 – 1706) | PSB, t. 18, s. 11. | Data otrzymania zgody od papieża | |
| 19 | 1668 – 1706 | Utrzymanie prywatnej chorągwi dragonów i pancernej | Hieronim Augustyn Lubomirski (1647 – 1706) | PSB, t. 18, s. 11 | Oddziały walczyły na Ukrainie, w Mołdawii, pod Chocimiem, pod Wiedniem | ||
| 20 | Po 1678 | Warszawa | Budowa „Arkadii” na Mokotowie | Stanisław Herakliusz Lubomirski (ok. 1642 – 1702) | PSB, t. 18, s. 47 | Architekt Tylman z Gameren | |
| 21 | 1676 - 1683 | Warszawa | Budowa teatru komediowego w Ujazdowie | Stanisław Herakliusz Lubomirski (ok. 1642 – 1702) | PSB, t. 18, s. 47 | Odbywały się tu przedstawienia przeznaczone dla szerokiej publiczności | |
| 22 | 1683 - 1689 | Warszawa | Budowa rezydencji w Ujazdowie | Stanisław Herakliusz Lubomirski (ok. 1642 – 1702) | PSB, t. 18, s. 47 | Architekt Tylman z Gameren. Powstały Ermitaż i Łazienka, początek Pałacu Łazienkowskiego | |
| 23 | 1683 - 1689 | Warszawa | Budowa rezydencji w Czerniakowie | Stanisław Herakliusz Lubomirski (ok. 1642 – 1702) | PSB, t. 18, s. 47 | Architekst Tylman z Gameren, dziś rezydencja jest własnością państwa | |
| 24 | 1687 – 1692 | Warszawa | Budowa kościoła bernardynów w Czerniakowie | Stanisław Herakliusz Lubomirski (ok. 1642 – 1702) | PSB, t. 18, s. 48 | Kościół miał być jednocześnie rodzinnym mauzoleum, książę został tam pochowany | |
| 25 | Częstochowa | Ofiara 100 tys. złp. | Jerzy Dominik Lubomirski (ok. 1665 - 1727) | PSB, t. 18, s. 21 | |||
| 26 | Połonne | Założenie misji jezuickiej | Jerzy Dominik Lubomirski (ok. 1665 - 1727) | PSB, t. 18, s. 21 | |||
| 27 | Kijanna (?) | Rozbudowa rezydencji | Józef Karol Lubomirski (1638 – 1702) | PSB, t. 18, s. 27 | |||
| 28 | ok. 1695 | Baranów Sandomierski | Rozbudowa zamku | Józef Karol Lubomirski (1638 – 1702) | PSB, t. 18, s. 27 | Architekt Tylman z Gameren, rozbudowa skrzydła zach., zmiana wystroju wnętrz, zamek do dziś jest jedną z najwspanialszych rezydencji renesansowych | |
| 29 | 1713 - 1730 | Rzeszów | Budowa kościoła reformatów | Marianna Lubomirska (1685 – 1730) i Jerzy Ignacy Lubomirski (1687 - 1753) | PSB, t. 17, s. 633 | Księżna z mężem Jerzym Ignacym Lubomirskim dali pieniądze na budowę kościoła | |
| 30 | między 1737 a 1753 | Rzeszów | Ogrody i przebudowa pałacyku letniego | Jerzy Ignacy Lubomirski (1687 - 1753) | PSB, t. 17, s. 629 | Powstały dla żony księcia - Joanny | |
| 31 | 2 ćw. XVIII w. | Warszawa | Budowa kalwarii w Ujazdowie złożonej z 33 kaplic | Teodor Lubomirski (1683 – 1745) | PSB, t. 18, s. 62 | ||
| 32 | 2. ćw. XVIII w. | Boguchwała | Budowa kościoła | Teodor Lubomirski (1683 – 1745) | PSB, t. 18, s. 62 | ||
| 33 | 2. ćw. XVIII w. | Łańcut | Budowa kościoła i klasztoru dominikanów | Teodor Lubomirski (1683 – 1745) | PSB, t. 18, s. 62 | ||
| 34 | 2 ćw. XVIII w. | Łańcut | Restauracja kościoła parafialnego | Teodor Lubomirski (1683 – 1745) | PSB, t. 18, s. 62 | ||
| 35 | 2 ćw. XVIII w | Warszawa | Finansowanie Collegium Nobilium | Teodor Lubomirski (1683 – 1745) i żona Elżbieta | PSB, t. 18, s. 62 | ||
| 36 | 1743 | Warszawa | Ofiara 1800 złp. | Urszula Lubomirska (ok. 1697 – 1776) | PSB, t. 18, s. 634 | Na budowę Collegium Nobilium Stanisława Konarskiego | |
| 37 | 1745 | Miłocin | Kaplica św. Huberta | Jerzy Ignacy Lubomirski (1687 - 1753) | PSB, t. 18, s. 24 | ||
| 38 | 1750 | Równe | Założenie cechów krawców i kuśnierzy | Stanisław Lubomirski (1704 – 1793) | PSB, t. 18, s. 50 | ||
| 39 | Warszawa | Suma 1800 zł | Stanisław Lubomirski (1704 – 1793) | PSB, t. 18, s. 50 | na budowę (rozbudowę) Collegium Nobilium | ||
| 40 | 1756 | Warszawa | Dzierżawa pałacu dla pijarów | Urszula Lubomirska (ok. 1697 – 1776) | PSB, t. 18, s. 634 | ||
| 41 | Głogów w rzeszowskiem | Fundacja klasztoru oo. misjonarzy | Urszula Lubomirska (ok. 1697 – 1776) | PSB, t. 18, s. 635 | |||
| 42 | Przeworsk | Zakłady tkackie | Zofia (1718 – 1790) i Antoni Lubomirscy | PSB, t. 17, s. 637 | Lubomirscy zatrudniali zagranicznych fachowców, dzięki czemu unowocześniono tu przemysł tkacki, zróżnicowano wyroby | ||
| 43 | Przeworsk | Budowa klasztoru Sióstr Miłosierdzia | Zofia Lubomirska (1718 – 1790) | PSB, t. 17, s. 637 | Księżna zainicjowała budowę, finansowała ją | ||
| 44 | 1766 – 1772 | Opole | Przebudowa pałacu na klasycystyczny wraz z fundacją kolekcji naukowych | Zofia Lubomirska (1718 – 1790) | PSB, t. 17, s. 637 | Architekci Dominik Merlini i Jakub Fontana, kierownik robót Ferdynand Nax. W pałacu powstał gabinet historii naturalnej, zbiór mineralogiczny i biblioteka | |
| 45 | 1770 | Warszawa | Budowa wałów wokół miasta | Stanisław Lubomirski (ok. 1720 – 1783) | PSB, t. 18, s. 54 | ||
| 46 | 1770 – 1780 | Śmilańszczyzna (woj. kijowskie) | Akcja osadnicza, założenie 48 nowych osiedli - słobód | Franciszek Ksawery Lubomirski (1747 – 1819) | PSB, r. 18, s. 32 | ||
| 47 | 1776 | Prawdopodobnie Głogów | Ofiara na szpital dzieciątka Jezus | Urszula Lubomirska (ok. 1697 – 1776) | PSB, t. 18, s. 635 | Księżna zapisała znaczą kwotę na budowę szpitala w testamencie, którą przeznaczyła dla ks. Gabriela Boudouin | |
| 48 | 1777 | Śmiła (woj. kijowskie) | Budowa kościoła pw. Franciszka Ksawerego | Franciszek Ksawery Lubomirski (1747 – 1819) | PSB, r. 18, s. 32 | ||
| 49 | 1777 | Warszawa | Wprowadzenie oświetlenia ulic | Stanisław Lubomirski (ok. 1720 – 1783) | Encyklopedia Warszawy, red. B. Petrozolin-Skowrońska, PWN, Warszawa 1994. | ||
| 50 | Staszów | Szkoła elementarna | Izabela Lubomirska (1736 – 1816) | PSB, t. 17, s. 628 | Najlepiej wyposażona szkoła elementarna w Królestwie Polskim | ||
| 51 | l. 80. XVIII w. | Wilanów | Budowa pawilonu kąpielowego | Izabela Lubomirska (1736 – 1816) | PSB, t. 17, s. 628 | ||
| 52 | 1776 – 1786 | Mokotów | Budowa ogrodu, pawilonów ogrodowych i gospodarczych | Izabela Lubomirska (1736 – 1816) | PSB, t. 17, s. 628 | Architekt Szymon Bogumił Zug | |
| 53 | 1775 – 1780 | Ursynów Warszawa) | Budowa willi „Rozkosz” | Izabela Lubomirska (1736 – 1816) | PSB, t. 17, s. 628 | Dla faworyta ksieżnej J. Maisonneuve'a | |
| 54 | 1783 | Śmiła (woj. kijowskie) | Fundacja klasztoru kapucynów | Franciszek Ksawery Lubomirski (1747 – 1819) | PSB, t. 18, s. 32 | ||
| 55 | 1775 | Lubar i Krzemieniec Podolski | Regiment pieszy grenadierów | Jerzy Marcin Lubomirski (1738 – 1811) | PSB, t. 18, s. 37 | Książę przekształcił część swojej milicji w oddział wojska, który ofiarował Rzplitej | |
| 56 | 1778 – 1789 | Równe | Rozbudowa, założenie ogrodów | Józef Lubomirski (1751 – 1817) | PSB, t. 18, s. 28 | 1778 – królewski przywilej na jarmarki, 1789 – potwierdzenie przywilejów dla Żydów | |
| 57 | do 1782 | Śmilańszczyzna (woj. kijowskie) | Wsparcie utworzenia 82 cerkwi | Franciszek Ksawery Lubomirski (1747 – 1819) | PSB, t. 18, s. 32 | ||
| 58 | 1783 | Warszawa | Wsparcie teatru i utworzenie szkoły baletowo – aktorskiej dla ok. 100 osób | Jerzy Marcin Lubomirski (1738 – 1811) | PSB, t. 18, s. 37 | Książę wydzierżawiła od Franciszka Ryxa przywilej teatralny, zatrudnił W. Bogusławskiego i utrzymywał teatr | |
| 59 | l. 90. XVIII w. | Łańcut | Gromadzenie zbiorów sztuki do Łańcuta | Izabela Lubomirska (1736 – 1816) | PSB, t. 1, s. 628 | Zbiory z innych rezydencji oraz Francji, Anglii, Italii, Austrii. Zakupiona kolekcja rzeźb i waz antycznych, obrazów, rycin, ceramiki, zegarów, sreber | |
| 60 | 1792 | 4 armaty 6-funtowe | Józef Lubomirski (1751 – 1817) | PSB, t. 18, s. 28 | Książę podarował 4 armaty Rzplitej w akcie poparcia Konstytucji 3 Maja | ||
| 61 | pocz. XIX w. | Warszawa | Wydawania prac romantyków | Edward Kazimierz Lubomirski (1796 – 1823) | PSB, t. 18, s. 8 | 1819 – wydanie „Fausta” A. Klingemana | |
| 62 | 1809 | Dubrowna | Budowa kościoła | Franciszek Ksawery Lubomirski (1747 – 1819) | PSB, t. 18, s. 32 | ||
| 63 | 25 grudnia 1823 | Lwów | Ossolineum | Henryk Lubomirski (1777 – 1850) | PSB, t. 18, s. 10 | Książę przekazał swoje zbiory w „księgach, medalach, obrazach i starożytnościach” (ponad 2200 druków i rękopisów) Zakładowi Ossolińskiego, utworzył również osobny zbiór pod nazwą Muzeum XX Lubomirksich | |
| 64 | 1827 | Warszawa | Instytut Oftalmiczny | Edward Kazimierz Lubomirski (1796 – 1823) | PSB, t. 18, s. 8 | Książę zapisał przed śmiercią pieniądze na założenie instytucji dobroczynnej, które powierzył Edwardowi Raczyńskiemu. Ten utworzył Instytut Oftalmiczny, który działał do 1944 r. | |
| 65 | 1830/1831 | Legia Nadwiślańska | Henryk Lubomirski (1777 – 1850) | PSB, t. 18, s. 10 | Henryk Lubomirski w dużym stopniu finansował ten oddział w czasie powstania listopadowego. | ||
| 66 | 1839 | Równe | Przeniesienie gimnazjum z Klewania | Fryderyk Lubomirski (1786 – 1842) | PSB, t. 18, s. 30 | ||
| 67 | od 1856 | Warszawa | Finansowanie Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 58 | ||
| 68 | 1858; 1861 | Kraków i Lwów | Organizacja wystaw starożytności polskich | Jerzy Henryk Lubomirski (1817 – 1872) | PSB, t. 18, s. 26 | ||
| 69 | przed 1863 | Stanisławów | Założenie szpitala, bezpłatnej apteki i szkól ludowych | Władysław Emanuel Lubomirski (1824 – 1882) | PSB, t. 18, s. 64 | ||
| 70 | Stanisławów | Finansowanie nauki zdolnych dzieci oficjalistów | Władysław Emanuel Lubomirski (1824 – 1882) | PSB, t. 18, s. 64. | |||
| 71 | Stanisławów | Zgromadzenie dużej biblioteki, publicznie dostępnej | Władysław Emanuel Lubomirski (1824 – 1882) | PSB, t. 18, s. 64 | |||
| 72 | Stanisławów | Założenie ogrodu botanicznego | Władysław Emanuel Lubomirski (1824 – 1882) | PSB, t. 18, s. 64 | |||
| 73 | Warszawa | Finansowanie Gabinetu Zoologicznego | Władysław Emanuel Lubomirski (1824 – 1882) | PSB, t. 18, s. 64 | Wydawnictwa, zatrudnianie ludzi, rozbudowa biblioteki, gromadzenie zbiorów | ||
| 74 | Warszawa | Zgromadzenie kolekcji mięczaków, kolibrów, malakologicznej i biblioteki | Władysław Emanuel Lubomirski (1824 – 1882) | PSB, t. 18, s. 64 | Dziś w zbiorach Instytutu Zoologicznego PAN | ||
| 75 | 1861 | Fundacja 14 szkół dla rzemieślników i czeladników | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 58 | |||
| 76 | 1862, 1871 – 1876 | Warszawa | Wydanie serii podręczników pt. „Biblioteka Rzemieślnika Polskiego” | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 58 | ||
| 77 | 1863/1864 | Przeworsk | Organizacja szpitala powstańczego w pałacu | Jerzy Henryk Lubomirski (1817 – 1872) | PSB, t. 18, s. 26 | ||
| 78 | Kraków | Przebudowa Sukiennic | Jerzy Henryk Lubomirski (1817 – 1872) | PSB, t. 18, s. 26 | |||
| 79 | 1883 – 1900 | Wydawanie zbiorów źródeł do historii Polski | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | Wydanie m.in. kodeks dyplomatyczny małopolski, zbiory listów Stanisława Zółkiewskiego, Lubomirskich | ||
| 80 | 1872 | Kraków | Przekształcenie Krakowskiego Towarzystwa Naukowego w Akademię Umiejętności | Jerzy Henryk Lubomirski (1817 – 1872) | PSB, t. 18, s. 26 | ||
| 81 | 1874 – 1885 | Warszawa | Wydanie serii podręczników do j. polskiego i historii | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | ||
| 82 | Mała Wieś k. Warszawy | Założenie 4 ochronek | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | |||
| 83 | Iłża, Czersk, Łuck | Zakup zamków i ich ochrona przed zniszczeniem | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | |||
| 84 | 1875 – 1879 | Wydanie „Encyklopedii Rolniczej” | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | |||
| 85 | 1875 | Warszawa | Utworzenie Muzeum Przemysłu i Rolnictwa | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | PSB, t. 18, s. 59 | |
| 86 | 1880 | Warszawa | Założenie szkoły krawieckiej | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | ||
| 87 | 1885 | Kraków | Założenie Uniwersytetu Ekonomicznego | Aleksander Ignacy Lubomirski (1802 – 1893) | PSB, t. 18. s. 2 | Darowizna 2 mln franków dla Wydziały Krajowego we Lwowie na cele publiczne i naukowe. Za to powstał zakład dla opuszczonych chłopców przy Rakowickiej 27 otwarty w 1893 roku | |
| 88 | Kraków | Fundacja zakonu sióstr magdalenek | Aleksander Ignacy Lubomirski (1802 – 1893) | PSB, t. 18. s. 2 | Dzisiejsze Łagiewniki | ||
| 89 | 1882 – 1935 | Lwów | Ossolineum – rozbudowa | Andrzej Lubomirski (1862 – 1953) | PSB, t. 18. s. 2 | Rozbudowa drukarni, tworzenie filii, renowacja budynków, 1928 – jubileusz zakładu | |
| 90 | Lwów | Ossolineum – podarowanie biblioteki Husarzewskich | Eleonora Lubomirska, żona Andrzeja (1862 – 1953) | PSB, t. 18. s. 2 | |||
| 91 | 1887 | Warszawa | Budowa nowej Kolumny Zygmunta | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | ||
| 92 | 1898 | Warszawa | Utworzenie zespołów do leczenia oczu na prowincji | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 59 | ||
| 93 | Studzieniec k. Warszawy | Utworzenie zakładu wychowawczego | Jan Tadeusz Lubomirski (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 58 | |||
| 94 | Założenie towarzystwa „Ratujmy Niemowlęta” | Helena, córka Jana Tadeusza Lubomirskiego (1826 – 1908) | PSB, t. 18, s. 60 | ||||
| 95 | Warszawa, Berlin, Wiedeń, Paryż | Wieloletnie wsparcie kompozytora Karola Szymanowskiego | Władysław Lubomirski (1866 – 1934) | PSB, t. 18, s. 65 | Wsparcie finansowe, organizacja koncertów, ułatwianie znajomości | ||
| 96 | Warszawa, Berlin, Wiedeń, Paryż | Wieloletnie wsparcie kompozytora Grzegorza Fitelberga | Władysław Lubomirski (1866 – 1934) | PSB, t. 18, s. 65 | Wsparcie finansowe, organizacja koncertów, ułatwianie znajomości | ||
| 97 | Warszawa, Berlin, Wiedeń, Paryż | Wieloletnie wsparcie kompozytora Artura Rubinsteina | Władysław Lubomirski (1866 – 1934) | PSB, t. 18, s. 65 | Wsparcie finansowe, organizacja koncertów, ułatwianie znajomości | ||
| 98 | od 1905 | Berlin | Wsparcie Spółki nakładowej młodych kompozytorów polskich | Władysław Lubomirski (1866 – 1934) | PSB, t. 18, s. 65 | ||
| 99 | 1909 – 1910 | Warszawa | Utrzymanie filharmonii | Władysław Lubomirski (1866 – 1934) | PSB, t. 18, s. 65 | ||
| 100 | 1911 | Warszawa | Utworzenie fundusz im. Jana Tadeusza Lubomirskiego na wydawanie prac o historii Warszawy | Towarzystwo Kredytowe miasta Warszawy przekazało kwotę 10 tys. rubli na ten cel | PSB, t. 18, s. 60. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Aleksander Dominik Lubomirski 1693-1720 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
Sebastian Lubomirski 1546-1613 Anna Pieniążek Anna Branicka |
|
|
Stanisław Lubomirski (wojewoda krakowski) 1583-1649 Zofia Ostrogska |
|
|
Aleksander Michał Lubomirski 1614-1677 Helena Tekla Ossolińska |
|
|
Józef Karol Lubomirski 1638-1702 Teofila Ludwika Zasławska |
|
|
|
Teresa Lubomirska 1685-1712 Karol III Filip Wittelsbach |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Stanisław Lubomirski (wojewoda krakowski) -1585 Laura de Effremis Barbara Hruszowska |
|
|
|
Katarzyna Lubomirska Jan Przypkowski |
|
|
|
Joachim Lubomirski]br/>1588-1610 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Marianna Lubomirska 1693-1729 Paweł Karol Sanguszko |
|
|
|
|
|
|
|
|
Józefa Lubomirska 1764-1851 Adam Walewski Joseph de Witt |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
Anna Lubomirska Wincenty Wieruski |
|
|
|
Katarzyna Lubomirska -1611 Janusz Ostrogski |
|
|
|
Jerzy Sebastian Lubomirski 1616-1667 Konstancja Ligęza Barbara Tarło |
|
|
Stanisław Herakliusz Lubomirski 1642-1702 Zofia Opalińska Elżbieta Doenhoff |
|
|
Elżbieta Lubomirska 1669-1729 Adam Mikołaj Sieniawski |
|
|
|
Kacper Lubomirski 1724-1780 Barbara Lubomirska |
|
|
|
Marianna Lubomirska 1766-1810 Protazy Antoni Potocki Walerian Zubow Teodor Uwarow |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Zofia Lubomirska 1585-1612 Mikołaj Oleśnicki |
|
|
|
Konstanty Jacek Lubomirski 1620-1663 Barbara Domicella Szczawińska |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Teodor Lubomirski 1683-1745 Elżbieta Culler-Cuming |
|
|
|
Anna Lubomirska Mikołaj Esterhazy |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Barbara Lubomirska Jan Zebrzydowski |
|
|
|
Konstancja Lubomirska 1618-1646 Kazimierz Franciszek Czarnkowski |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Franciszek Lubomirski -1721 |
|
|
|
Anna Lubomirska 1717-1763 Wacław Rzewuski |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Krystyna Lubomirska -1645 Stanisław Koniecpolski |
|
|
|
Anna Krystyna Lubomirska 1618-1667 Albrycht Stanisław Radziwiłł |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Józef Lubomirski 1676-1732 Katarzyna Bełżecka Teresa Mniszech |
|
|
|
Antoni Lubomirski 1718-1782 Apolonia Ustrzycka Zofia Krasińska |
|
|
|
Elżbieta Lubomirska 1755-1783 Roman Ignacy Potocki |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Aleksander Michał Lubomirski -1675 Katarzyna Anna Sapieha |
|
|
Anna Konstancja Lubomirska -1726 Jan Kazimierz Wielopolski Stanisław Małachowski |
|
|
|
Stanisław Lubomirski 1722-1782 Elżbieta Czartoryska |
|
|
|
Julia Lubomirska 1764-1794 Jan Potocki |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Jerzy Aleksander Lubomirski 1666-1735 Joanna von Starzhausen Aniela Teresa Michowska |
|
|
Anna Lubomirska Antoni Józef Dąmbski |
|
|
|
Aleksandra Lubomirska 1760-1836 Stanisław Kostka Potocki |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Michał Lubomirski -1714 |
|
|
|
Józef Lubomirski -1755 Felicja Jabłonowska Marianna Jabłonowska Magdalena Agnieszka Lubomirska |
|
|
|
Konstancja Małgorzata Lubomirska 1761-1840 Seweryn Rzewuski |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Józef Lubomirski -1710 |
|
|
|
Stanisław Lubomirski 1704-1793 Ludwika Honorata Pociej |
|
|
Ludwika Lubomirska -1829 Józef Makary Potocki |
|
|
|
Eugeniusz Lubomirski 1789-1834 Maria Czacka Klementyna ks. Światopełk-Czetwertyńska |
|
|
Jan Tadeusz Lubomirski 1826-1908 Maria Zamoyska |
|
|
Zdzisław Lubomirski 1865-1943 Maria Branicka |
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hieronim Augustyn Lubomirski 1648-1706 Konstancja Bokum |
|
|
Anna Lubomirska -1736 Franciszek Wielopolski |
|
|
|
|
|
|
|
|
Ksawery Lubomirski 1747–1819 Antonia Adela Potocka Teofila Rzewuski Maria Lvovna Naryshkina |
|
|
|
Aleksander Ignacy Lubomirski 1802-1893 Julia Radziwill' |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Marianna Lubomirska Krzysztof Towiański |
|
|
|
|
|
|
|
|
Józef Aleksander Lubomirski 1751–1817 Ludwika Sosnowska |
|
|
Henryk Ludwik Lubomirski 1777-1850 Teresa Czartoryska |
|
|
Dorota Lubomirska 1807-1844 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Elżbieta Lubomirska Jakub Zygmunt Rybiński |
|
|
|
Maria Karolina Lubomirska 1730-1795 Karol Stanisław Radziwiłł |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Izabela Maria Lubomirska 1808-1868 Władysław Hieronim Sanguszko |
|
|
|
Teresa Lubomirska 1856-1883 Karol Radziwił |
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Krystyna Lubomirska -1669 Feliks Kazimierz Potocki |
|
|
|
Jerzy Ignacy Lubomirski 1687-1753 Magda Magdalena Bielińska Joanna von Stein |
|
|
|
|
Fryderyka Lubomirska Roland Desalleurs mrgr. de Lirée |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Jadwiga Julia Wanda Lubomirska 1815-1895 Eugeniusz de Ligne |
|
|
|
Elżbieta Lubomirska 1858-1859 |
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Franciszek Sebastian Lubomirski -1699 |
|
|
|
Jan Lubomirski -1736 Urszula Branicka |
|
|
|
|
Karolina Lubomirska Karol Flemming |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Jerzy Henryk Lubomirski 1817-1872 Cecylia Zamoyska Laura Godefroid |
|
|
|
Maria Lubomirska 1860-1942 Benedykt Tyszkiewicz-Łohojski |
|
|
|
Henryk Lubomirski 1905-1986 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Aleksander Lubomirski 1695-1772 Karolina Fryderyka von Vitzthum |
|
|
|
Ludwika Lubomirska Fryderyk August Rutowski |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Andrzej Lubomirski 1862-1953 Eleonora Husarzewska |
|
|
|
Cecylia Lubomirska 1907-2001 Gabriel Bourbon |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Jerzy Dominik Lubomirski 1654-1727 Ursula Katharina of Altenbockum Magdalena Tarło |
|
|
Antoni Benedykt Lubomirski 1710-1761 Anna Zofia Ożarowska |
|
|
Marcin Lubomirski 1738-1811 Marianna Hadik de Futak Honorata Stempkowska Tekla Łabęcka |
|
|
Antoni Lubomirski 1770-1801 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Kazimierz Lubomirski 1869-1930 Teresa Wodzicka |
|
|
|
Sebastian Lubomirski 1908- |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Anna Krystyna Lubomirska -1701 Dominik Mikołaj Radziwiłł Franciszek Stefan Sapieha |
|
|
|
Franciszek Ferdynant Lubomirski 1710-1774 |
|
|
|
Magdalena Lubomirska 1739-1780 Józef Lubomirski Aleksander Michał Sapieha |
|
|
|
Łucja Lubomirska 1770-1811 Jerzy Tyszkiewicz |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Laura Lubomirksa 1840- Zygmunt Festetics de Tolna |
|
|
|
Andrzej Lubomirski 1911-2003 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
