Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Lucjan Kaszycki | |
| Data i miejsce urodzenia | 27 września 1932 Kraków |
| Zawód | kompozytor, aranżer, wykładowca akademicki |
| Tytuł | profesor sztuk muzycznych |
| Alma Mater | Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna w Krakowie |
| Odznaczenia | |
  |
|
Lucjan Marian Kaszycki pseud. Jean Clero (ur. 27 września 1932 w Krakowie[1]) – polski kompozytor, aranżer, publicysta muzyczny, profesor sztuk muzycznych.
Spis treści |
Ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w klasie fortepianu, a potem studia na Wydziale Kompozycji Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie w klasie Stanisława Wiechowicza. Już w trakcie studiów rozpoczął pracę jako kierownik muzyczny w krakowskim Teatrze Groteska (1954–1958). Tworzył też własne kompozycje, otrzymał wyróżnienie za utwór Scherzo symfoniczne na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim, a także drugą nagrodę za kompozycję Passacaglia, którą napisał na wielką orkiestrę symfoniczną. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel w liceum muzycznym, a potem wykładał kompozycję muzyczną w krakowskiej PWSM. Wykształcił takich muzyków jak Jan Jarczyk, Ryszard Szeremeta, Andrzej Zarycki, Andrzej Zieliński i inni.
W 1974 zamieszkał w Warszawie, na tamtejszej Akademii Muzycznej obejmował stanowiska docenta (1983), a następnie profesora (1990). W 2002 otrzymał tytuł profesora sztuk muzycznych[2]. W latach 1974–1977 pracował jako kierownik Redakcji Muzycznej Programu III Polskiego Radia. Od 1985 realizuje we własnym studiu muzykę rozrywkową, elektroniczną i komputerową. W 1992 założył pierwszą w Polsce Szkołę Zawodową Muzyki Rozrywkowej.
Jest twórcą muzyki do około 150 spektakli teatralnych (w teatrach m.in. Krakowa, Warszawy, Gdyni, Poznania), do ponad 40 filmów (m.in. Pożegnania)[3], do pieśni, do wierszy George'a Byrona, Williama Szekspira, François Villona i Tadeusza Gajcego. W latach 1967–1972 prowadził Zespół Organowy Rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie. Jego piosenki śpiewali m.in. Sława Przybylska, Piotr Szczepanik, Joanna Rawik i Irena Santor.
Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (2002)[4] i Oficerskim (2011)[5] Orderu Odrodzenia Polski.
