Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Lucjusz II Lucius Secundus |
|
| Gerardo Caccianemici | |
| Papież | |
 |
|
| Miejsce urodzenia | Bolonia |
| Data i miejsce śmierci | 15 lutego 1145 Rzym |
| Kanclerz Świętego Kościoła Rzymskiego | |
| Okres sprawowania | grudzień 1141 – 12 marca 1144 |
| Wyznanie | katolickie |
| Kościół | rzymskokatolicki |
| Sakra biskupia | 12 marca 1144 |
| Kreacja kardynalska | 10 marca 1123 Kalikst II |
| Kościół tytularny | S. Croce in Gerusalemme |
| Pontyfikat | 8 marca 1144 |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Lucjusz II (łac. Lucius II), właściwie Gerardo Caccianemici, (ur. w Bolonii - zm. 15 lutego 1145 w Rzymie) - papież w okresie od 8 marca 1144 do 15 lutego 1145.
Spis treści |
Gerardo Caccianemici urodził się w Bolonii jako syn Alberto dell'Orso. Następnie został członkiem kongregacji kanoników regularnych San Frediano najpierw w Lukce, a potem na Lateranie. Prawdopodobnie w marcu 1123 został mianowany przez Kaliksta II kardynałem-prezbiterem kościoła S. Croce in Gerusalemme i począwszy od 11 września 1123 pojawia się wśród sygnatariuszy bulli papieskich. W latach 1125-26 i 1127-28 był legatem papieża Honoriusza II w Niemczech. W trakcie pierwszej legacji wspierał wybór Lotara III na króla Niemiec i asystował przy wyborze Norberta z Xanten na arcybiskupa Magdeburga. W 1128/29 i 1131-33 był gubernatorem Benewentu. Uczestniczył w podwójnej papieskiej elekcji w lutym 1130 i poparł wybór Innocentego II. W następnych latach trzykrotnie służył jako jego legat w Niemczech (1130-31, 1133-34 i 1136). W 1137 był członkiem komisji kardynalskiej badającej legalność wyboru opata Rainaldo z Monte Cassino. W grudniu 1141 został kanclerzem Św. Kościoła Rzymskiego. W chwili wyboru na papieża był też protoprezbiterem Kolegium Kardynałów.
8 marca 1144 kardynałowie jednogłośnie obrali go na następcę Celestyna II (1143-44). Przyjął imię Lucjusz II. 12 marca 1144 otrzymał sakrę biskupią i został uroczyście koronowany przez archidiakona Gregorio Tarquini.
Lucjusz II odziedziczył po swoich dwóch poprzednikach dwa problemy. Pierwszym z nich była komuna miejska w Rzymie, która nie uznawała świeckiej władzy papieża. Drugim był konflikt z nominalnym wasalem papiestwa królem Roger II sycylijskim. W rozwiązywaniu obu tych spraw papież nie odniósł sukcesów. W czerwcu 1144 zawarł rozejm z Rogerem II na warunkach przez niego podyktowanych. Z kolei w Rzymie wbrew woli papieża obrano na senatora Giordano Pierleoni, brata antypapieża Anakleta II (1130-1138), a kiedy Lucjusz II zwrócił się o pomoc do króla Niemiec Konrada III wybuchł otwarty bunt. Według zapisów kronikarskich Lucjusz II w trakcie zamieszek został ranny i wskutek odniesionych ran zmarł kilka dni później po zaledwie 11 miesiącach pontyfikatu.
Na polu wewnątrzkościelnym Lucjusz II wspierał rozwój niedawno utworzonego zakonu premonstratensów, sprowadził benedyktynów z Cluny do klasztoru S. Saba na Awentynie i nadał kościół tytularny S. Croce in Gerusalemme kanonikom regularnym kongregacji San Frediano. Mianował 12 kardynałów na dwóch konsystorzach:
| Poprzednik Celestyn II |
 |
Papież | |
Następca bł. Eugeniusz III |
