Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Ludobójstwo Asyryjczyków (aram:ܩܛܠܐ ܕܥܡܐ ܐܬܘܪܝܐ) miało miejsce podczas I wojny światowej na ziemiach wchodzących w skład Imperium osmańskiego: północnej Mezopotamii, Syrii i zachodniej Armenii. Ruch Młodoturecki dążył do stworzenia państwa jednorodnego narodowościowo, co w konsekwencji doprowadziło do planowej polityki wyniszczania nietureckich społeczności Ormian, Greków i Asyryjczyków (wszystkie trzy społeczności były chrześcijańskie).
Przez niektórych badaczy jest uważana za część ludobójstwa Ormian.
W chwili obecnej żadne państwo nie uznaje mordów Asyryjczyków z czasów I wojny światowej za ludobójstwo, mimo starań społeczności asyryjskiej.
Rząd Turcji sprzeciwia się określaniu polityki tureckiej tamtego okresu wobec mniejszości narodowych mianem ludobójstwa.
Według szacunków w mordach przeprowadzanych przez żołnierzy tureckich i pogromach w latach 1914-1918 mogło zginąć od ok. 500 - 750 tys. Asyryjczyków.
Druga połowa XIX w. przyniosła szereg zmian w przeżywającym kryzys Imperium osmańskim. Nieudany eksperyment z liberalizmem Abdulhamida II, który po początkowym zainteresowaniu parlamentaryzmem chciał powrócić do rządów absolutnych doprowadziło do konfliktu z Młodoturkami. Zablokowanie reform przez sułtana zaowocowało niezadowoleniem społecznym, dlatego Abdulhamid (nazywany "krwawym sułtanem") poprzez podsycanie niepokojów i wskazywanie na Ormian lub innych chrześcijan chciał wskazać źródło kryzysu państwa i dać ujście niezadowoleniu. Polityce wyniszczania mniejszości sprzyjał też nacjonalizm, który rozpowszechnił się wśród społeczności imperium.
Akcja wojsk tureckich i sprzymierzonych z nimi grup Kurdów polegała na pacyfikowaniu regionów (Hakkari, Şırnak, Mardin, Jeziora Wan, Urmia) zamieszkiwanych przez chrześcijańskich Asyryjczyków, w czasie których dokonywano masowych mordów mieszkańców. Stosowano także tzw. "deportacje" (przez świadków nazywane "marszami śmierci") w czasie których ludność cywilna umierała z głodu i pragnienia, a celem ich były najczęściej pustynie syryjskie.
